e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Καιάδας: το βάραθρο κοντά στην αρχαία Σπάρτη, δίπλα στο δημόσιο δρόμο Σπάρτης-Καλαμάτας. Μερικοί τον ταυτίζουν με τους «Αποθέτες», όπου εκεί οι αρχαίοι Σπαρτιάτες λέγεται ότι έριχναν τα ανάπηρα ή καχεκτικά βρέφη προκειμένου έτσι να διασφαλίσουν την ευγονική της φυλής τους. Σύγχρονες έρευνες έχουν αποδείξει ότι αυτό τελικά δεν ήταν αλήθεια. Για τη Σπάρτη και τους Σπαρτιάτες. Στη σύγχρονη Ελλάδα, όμως, ο μύθος επιστρέφει αμετάκλητα. 

Στην Ελλάδα της κρίσης, της αποπληρωμής χρεών, της κυβερνητικής ανικανότητας, της μη εφαρμογής των υπογραφόμενων μέτρων, που οδηγεί σε νέα σκληρότερα μέτρα, τα «χαλασμένα παιδιά» κοστίζουν. Οι παροχές για την ειδική αγωγή ( λογοθεραπεία, εργοθεραπεία κλπ) ουσιαστικά μηδενίζονται, εξαιτίας του νέου καθεστώτος, στο οποίο υποχρεωτικά μπαίνουν οι θεραπευτές, στα πλαίσια της νεας σύμβασής τους με τον ΕΟΠΥΥ.

Η φίλη και συνάδελφος Ειρήνη Ζαζάνη, που ζει σε ένα κυκλαδονήσι, ανέλαβε να γίνει η φωνή των πασχόντων γονέων και παιδιών. «Τα παιδιά μας μάχονται καθημερινά με τους ειδικούς θεραπευτές τους να περπατήσουν, να μιλήσουν, να πιάσουν το κουτάλι, να αυτοεξυπηρετηθούν». «Κόβονται οι παροχές για την ειδική αγωγή. Πώς θα συνεχιστεί αυτός ο καθημερινός αγώνας μας»; «Αν κλείσει το ένα και μοναδικό Κέντρο Ειδικών Θεραπειών στην περιοχή μας, όλα αυτά τα αθώα πλάσματα που κυριολεκτικά παλεύουν για τη ζωή και το μέλλον τους καταδικάζονται.  Μην τους κλέβετε λοιπόν την ελπίδα. Μη διώχνετε και τους λιγοστούς θεραπευτές που γενναία επέλεξαν να εργαστούν στην επαρχία». «Δεν κόψατε αγαθό πολυτελείας, αλλά το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπινου πλάσματος να ζήσει σε μια πολιτισμένη κοινωνία». «Καταδικάζετε τα παιδιά μας στην αναπηρία για δεύτερη φορά. Σε έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος για τους «τέλειους», τους «φυσιολογικούς» και τους «χρήσιμους» τα παιδιά μας προσπαθούν σκληρά να καλύψουν την απόσταση που τους χωρίζει και να γίνουν κι αυτά μέρος της κοινωνίας». «Υποτίθεται ότι το Υπουργείο μας ονομάζεται Υγείας και Πρόνοιας. Πώς προνοεί, όταν καταδικάζει αυτά τα παιδιά; Αυτά τα παιδιά που έχουν κινητικά προβλήματα, που δεν ελέγχουν τις κινήσεις τους, που έχουν διάσπαση προσοχής, που δεν μιλάνε, που… Κι ορίσατε εν μια νυκτί τη μοίρα και την εξέλιξή τους». «Τα παιδιά μας δεν είναι αντικείμενα ή μηχανές για αν καθορίζετε εσείς πότε, πώς και πόση διάρκεια θα έχει η συνεδρία τους. Κάθε αλλαγή, κάθε διακοπή, κάθε υποβάθμιση της θεραπείας είναι επιζήμια για αυτά. Για οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ή εξυγίανση στις ειδικές θεραπείες θα έπρεπε να έχετε σαν σημείο αναφοράς τα παιδιά και πώς θα βελτιώσετε τις ήδη υπάρχουσες δομές και συνθήκες. Ελπίζουμε να μας ακούσετε, ώστε κανένας να μην αδικηθεί, κανένας να μην στερηθεί αυτά που δικαιούνται και κανενός τα όνειρα να μην σταματήσουν».

Αυτές είναι οι κραυγές των γονιών προς την Πολιτεία. Στις οποίες δεν έχουμε το δικαίωμα να κλείσουμε τα αφτιά μας. 

Της Ειρήνης Χατζούδη