e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Στα κοινωνικά δίκτυα τού Γαλατσίου, κάποιος/α, έγραψε με παράπονο: όλοι οι Δήμοι στην Ελλάδα έχουν στολίσει χριστουγεννιάτικο δέντρο και είναι λουσμένοι στο φως, μονάχα ο δικός μας Δήμος δεν έχει, γιατί; Ένας Δήμος κατασκότεινος.

Μεγαλώσαμε με τα ψέματα και τα παραμύθια, τούς αγιοβασίληδες και τον καραγκιόζη. Με την αγάπη των ημερών και την διαρκή υποκρισία. Επιστημονικά, γνωρίζουμε ότι τα Χριστούγεννα τού 0, τού 1, τού 2, τού 3 μ.Χ. δεν συνέβη απολύτως τίποτα. Όλα όσα επακολούθησαν φτιάχτηκαν για τον έλεγχο και μόνο τού ανθρώπου από ανθρώπους με προχωρημένη σκέψη, τον Παύλο και λοιπούς.

Δεν είναι κακό που υιοθετήσαμε όλο αυτό το παραμύθι, όχι ασφαλώς, εξάλλου τα παραμύθια είναι ωραία και εξιτάρουν τη φαντασία κυρίως ενός μικρού παιδιού. Το κακό ξεκινά από τη στιγμή που τα παραμύθια θέλουμε να τα επιβάλουμε ώς την Αλήθεια, αλλά επειδή η πειθώ δεν είναι αρκετή για κάτι τέτοιο διότι δεν βρίσκει ένα υπόβαθρο για να ακουμπήσει, χρησιμοποιούμε τη βία.

Άς αφήσουμε όμως και τη βία στη γωνιά της και ας πάμε σε αυτόν/ην που είχε τον καημό της απουσίας χριστουγεννιάτικου δέντρου στο Γαλάτσι. Δεν είδαμε πουθενά στα κοινωνικά δίκτυα, εκεί δηλαδή που επικρατεί τάξη και δικαιοσύνη, να αναρτώνται γνώμες όχι για ένα ψεύτικο και αδιάφορο δέντρο αλλά για έναν πεινασμένο και δυστυχή άνθρωπο.

Πίσω από τα πρόχειρα φώτα των δέντρων, πίσω από τα φώτα της ράμπας, πίσω από τον ορατό κόσμο μας, κινείται ένας άλλος κόσμος, αυτός τού περιθωρίου. Ορατός είναι και αυτός αλλά εμείς, οι καθώς πρέπει άνθρωποι θέλουμε να τον αγνοούμε διότι μας χαλάει το παραμύθι μέσα στο οποίο θέλουμε να ζούμε. Στον κόσμο αυτό, η ζωή έφερε αναποδιές, θες από τα λάθη των ανθρώπων του, θες από χίλιους άλλους παράγοντες, υπάρχουν συνάνθρωποί μας που υποφέρουν, που κρυώνουν, που πεινούν, που δυστυχούν επειδή είναι τοξικομανείς, άρρωστοι ψυχικά, αδύναμοι.

Τούτες έστω τις μέρες, αν αντί για δέντρο ο Δήμος κι εμείς, στολίσουμε τις ψυχές αυτών των ανθρώπων με καλοσύνη, με ανθρωπιά, με συμπόνια, τότε, έχουμε συνεισφέρει σε έναν καλό σκοπό. Αν νιώσουν αυτοί οι άνθρωποι πως δεν είναι μόνοι τους, παρατημένοι κι εγκαταλειμμένοι από το κράτος και τους δικούς τους ανθρώπους ενδεχομένως, τότε, ίσως να έχουμε κάνει εμείς ένα βήμα προς την ανθρωπιά.

Αλλά δεν σκεφτόμαστε με τρόπο τέτοιο, διαφορετικό από τον συνηθισμένο. Ο συνηθισμένος τρόπος μας θέλει αδιάφορους για ό,τι συμβαίνει δίπλα μας, το τομάρι μας μετρά, το Εγώ μας και η οικογένειά μας. Η δική μας οικογένεια και η άλλη, η παραδίπλα δε πα να καεί.

Δεν γνωρίζω τι και αν σχεδιάζει να πράξει ο Δήμος τούτες τις μέρες για τους αδυνάτους πολίτες του. Ένα χώρο ζεστό, γεύματα πλήρη και γιορτινά, γιατρούς για εξετάσεις, ρουχισμό και όσες άλλες ανάγκες προκύψουν. Αυτά τα πράγματα απαιτούν ελάχιστους πόρους για ένα Δήμο όπως ο δικός μας. Είναι εφικτά. Όπως εφικτό είναι και δίκαιο, αν αυτά συμβούν, να μην υπάρχουν κάμερες και κανάλια, φώτα δημοσιότητας, όλα να κινούνται κάτω από σιωπή και διακριτικότητα. Ούτε να εμφανιστούν, όπως κατά καιρούς συμβαίνει δηλαδή, να βγούνε διάφοροι να προβάλουν την προσφορά τους και παράλληλα και τον ναρκισσισμό τους.

Λένε πολλοί πως η εκκλησία ταΐζει τους αδυνάτους. Όχι, αυτό δεν είναι αληθές. Η εκκλησία διαχειρίζεται πόρους τρίτων με τούς οποίους διοργανώνει συσσίτια. Το χέρι στο ταμείο της η εκκλησία δεν το βάζει, δεν ξέρω και αν το έβαλε ποτέ, σε δυσκολότερες καταστάσεις. Απλά είναι διαχειρίστρια τέτοιων εκδηλώσεων, κυρίως επειδή απουσιάζει η σωστή οργάνωση ενός Δήμου για να κάνει κάτι τέτοιο.

Τούτες τις μέρες αλλά και όλες τις μέρες του χρόνου, μην αγνοούμε τους αδυνάτους, μην τους προσπερνάμε, πάντοτε έχουν την ανάγκη μας. Αν έχουμε να τούς δώσουμε μία μικρή έστω υλική βοήθεια ας το κάνουμε, αν δεν έχουμε δυνατότητα τέτοια, όπου τους συναντήσουμε ας τους χαρίσουμε ένα χαμόγελο. Αν δεν έχουμε ένα χαμόγελο να τους δώσουμε, τουλάχιστον να μην τους φερόμαστε κακότροπα.

Αγαπάτε αλλήλους βροντοφώναξε ο Χριστός, αλλά ο καθένας μας ερμηνεύει τη σπουδαία αυτή ρήση κατά το συμφέρον του. Αν αγαπάμε αλλήλους, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα είναι εντελώς άχρηστα.

 

Προβοκάτωρ