Ο Γαλατσιώτης εικαστικός Γιάννης Σαχάς, παρουσιάζει στο Πολιτιστικό Κέντρο Γαλατσίου "Καμίνι" τα έργα του, σε μια έκθεση με τίτλο "Θητεία και Επάνοδος".
Μια εργασία βγαλμένη μέσα από την αναπάντεχη περιπέτεια της «θητείας» του και της «επανόδου" του στην κοινωνία
Nα αναφέρουμε επίσης, ότι το έργο «Ελπίδα» του Γαλατσιώτη εικαστικού Γιάννη Σαχά βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτιστικής πρότασης του Δήμου Γαλατσίου για τον Σεπτέμβριο. Η δημιουργία επιλέχθηκε ως «έκθεμα του μήνα» και παρουσιάζεται στο Πολιτιστικό Κέντρο «ΚΑΜΙΝΙ», δίνοντας στο κοινό μια ακόμη αφορμή να επισκεφθεί τον δημοτικό χώρο πολιτισμού.
Ποιος είναι ο Γιάννης Σαχάς
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962
Βραβευμένος καθ’ όλη την διάρκεια της μαθητικής του περιόδου στο Γαλάτσι, πέτυχε στο Ε.Μ.Π Αθηνών στην Σχολή των Μηχανικών Μεταλλειολόγων το 1980 και μετεγγράφη στο 3ο έτος του ινστιτούτου πετρελαίων και αερίων του Πλοϊεστίου της Ρουμανίας, απ όπου και αποφοίτησε το 1986 κάνοντας και το μεταπτυχιακό του.
Εκείνη την περίοδο γνώρισε την παντοτινή του σύντροφο Elisabeta, κόρη αρχιστράτηγου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρουμανίας, στενότατου φίλου του τότε προέδρου Nicolae Ceausescu και μεγαλοσυλλέκτου έργων τέχνης επιφανών δημιουργών της Μεγάλης Ιμπρεσιονιστικής Σχολής της Ευρώπης, καθώς και της Σύγχρονης και Μοντέρνας Τέχνης της.
Εργάστηκε ως μηχανικός εξώρυξης πετρελαίου και φυσικών αερίων στην Γαλλία και Ιταλία έως το έτος 1995, όταν επέστρεψε στην Αθήνα με την σύντροφό του Elisabeta και τον γιο τους Ευάγγελο – Φαέθωνα.
Έκτοτε επιχειρώντας εμπορικά γι’ άλλα 4 έτη, ασχολήθηκε ενδελεχώς με την επιφανή συλλογή των ξένων έργων του πεθερού του που περιήλθε στα χέρια της συντρόφου του μετά τον θάνατο του στρατηγού (2002) και με την συλλογή των πολύτιμων ελληνικών έργων που του δώρισε η νονά του Αλίκη Μενδρινού (αποθανούσα το 1975) γνωστή αστή και μεγαλοσυλλέκτρια της Αθήνας. Συντήρησε με μεγάλη προσοχή αυτές τις 2 συλλογές ανανεώνοντας της με αγορές και πωλήσεις στην Ελλάδα και ανά τον κόσμο.
Επεδίωξε και κατόρθωσε να επισκεφθεί τα κυριότερα μουσεία και ιδρύματα της Ευρώπης και των ΗΠΑ, δίνοντας πάντα το μέγιστο βάρος στην παρατήρηση και στην αποκωδικοποίηση κυρίως των μεγάλων δημιουργημάτων της σύγχρονης και της μοντέρνας τέχνης.
Μια κακοτυχία μιας λανθασμένης εισαγγελικής απόφασης τον υπέβαλε σε 11 μήνη προφυλάκιση στο Σωφρονιστικό Ίδρυμα του Κορυδαλλού, απ’ όπου και αποφυλακίστηκε στις 4 Ιουνίου 2026 μετά από μια κατάθεση η οποία ακύρωσε παντελώς την λανθασμένη εισαγγελική απόφαση της απαράδεκτης προφυλάκισής του.
Η Διοίκηση του Σ.Ι. του Κορυδαλλού αναγνωρίζοντας εξαρχής την ιδιαίτερη προσωπικότητά του και το καλλιτεχνικό του προφίλ, καθώς και τις γνώσεις του ως Πανεπιστημιακού, του ανέθεσε αποκλειστικά την λειτουργία της βιβλιοθήκης του Σωφρονιστικού Ιδρύματος.
Στη διάρκεια αυτού του 11μηνου εγκλεισμού του, έχοντας τον απαραίτητο χώρο (στην βιβλιοθήκη) και κυρίως με την «ανοχή της διοίκησης, κατάφερε κάνοντας την βαθύτερη βουτιά έως τον πυθμένα των καλλιτεχνικών του αισθήσεων και πεποιθήσεων, να ανασύρει στην επιφάνεια το καλύτερο απόσταγμα των «διαβασμάτων» του και των ενδελεχών του παρατηρήσεων κυρίως επί των επιφανών έργων των Μεγάλων Δημιουργών της Σύγχρονης Τέχνης και να δημιουργήσει μια δική του σειρά μικρών έργων κυρίως με λαδοπαστέλ και ενίοτε με κάρβουνο, με μια πρωτοποριακή θεματική αναφορά και μια τελείως πρωτότυπη τεχνική εκτέλεσης, διαστάσεων κυρίως Α4 ( και λίγο μικρότερων ή και λίγο μεγαλύτερων).
Σ’ αυτή την σειρά των έργων του, « ανακυκλώνει δημιουργικά χωρίς «αναμασήματα» με την πρωτότυπη και χαρακτηριστική του θεματική αναφορά και τεχνική, ότι «καλύτερο» και «πρωτοπόρο» συναντήσαμε τον περασμένο αιώνα (κυβισμό, υστεροκυβισμό, εξπρεσιονισμό, σουρεαλισμό, ρωσική πρωτοπορία, ντανταϊσμό, pop – art ΗΠΑ, irascibles ΗΠΑ), προσαρμοσμένο όμως μ’ έναν μαγικό τρόπο στην «παγκοσμιότητα» του σήμερα, με ένα «νέο πρόσωπο» που θα μπορούσε να αποτελέσει « απάντηση» ή ακόμα και « νέα πρόταση» στο σημερινό αδιέξοδο της τέχνης γενικότερα ανά τον κόσμο.
Πάνω σ’ ένα εύπεπτο και απέριττο σχέδιο, πολλάκις «πολυμήχανο» , που αναδεικνύει τη 1η φύση του δημιουργού, εκείνη του Μηχανικού, με «πάλ» και ρομαντικά «χρωματικά ζυγίσματα» παρμένα κυρίως από την «Ιμπρεσιονιστική» του παιδεία, πασχίζει μ’ έναν ευφυή και μοντέρνο τρόπο, με τις οξείες και τις αμβλείες γωνίες, με ευθείες , ελλείψεις και κύκλους, με κανονικά γεωμετρικά σχήματα ή τεθλασμένα, με σφαίρες ή κύκλους με βαρύτητα η μονοεπίπεδες αντιστοίχως, που κάποτε παρουσιάζουν δεξιοτέχνες «ατέλειες και ελλείψεις», ακόμα και «περίτεχνες» διχοτομήσεις, παλλόμενες σ’ έναν «αδυσώπητα προσωπικό χρωματικό υπαρξισμό», συμπαντικό και μη, διαστελλόμενες ή συστελλόμενες, πότε ακολουθώντας πιστά τους νόμους της βαρύτητας και άλλοτε «χάριν της τέχνης» απορρίπτοντας κάθε νόμο της φυσικής, πασχίζοντας πότε με «υπερβολή και χρωματική ένταση» και άλλοτε δειλά εμφανιζόμενες, να συναγωνιστούν ή να ανταγωνιστούν τα υπόλοιπα σχήματα και γραμμές, ο δημιουργός τους να προσδοκά να τις τοποθετήσει ως « κέντρα παρατήρησης» των έργων του, ώστε να παίξουν ίσον ρόλο μέσα σ’ αυτά, με εκείνου του ‘Ηλιου μας μέσα στον δικό μας απέραντο Γαλαξία.
Κάποτε – κάποτε μια γραφή «ιερογλυφικού χαρακτήρα» τείνει να συμπληρώσει το έργο του, όχι τόσο με την αντικειμενική αξία κάποιας γραφής , αλλά ως μια «γραφιστική απόληξη» που εκείνος κρίνει ότι απλά ταιριάζει.
Τα έργα του φιλοτεχνημένα (τα περισσότερα) σε φύλλα illustration ή βαμβακερά (από τα λευκά εσώφυλλα των παλαιών βιβλίων της βιβλιοθήκης του Σ.Ι. του Κορυδαλλού που προορίζονταν για ανατύπωση), παρουσιάζουν έναν ώριμο και συνάμα πρωτότυπο νεωτερισμό, θυμίζοντας σχεδόν όλους τους Μεγιστάνες της Σύγχρονης και Μοντέρνας Τέχνης (Picasso, Braque, Gris, Leger, Modrian, Matisse, Miro, Klee, Calder, Arman, Arp, Kandinsky, Malevich, Gorky, Dali, Rothko, Rouschenberg, Stamos, Parthenis κλπ), φερμένα με εντυπωσιακή χρήση των λαδοπαστέλ και ενίοτε του κάρβουνου, απέναντι στα «υπαρξιακά ερωτήματα», της Σύγχρονης Τέχνης πολλάκις αδιέξοδα, ως λύσεις, προτάσεις ή μονοπάτια που οδηγούν στο φως.
Μια προσωπική του επιλογή 280 τέτοιων έργων, αντιστοιχισμένων με επιδεξιότητα, σύνεση και κυρίως με καλλιτεχνική αρμονία σε δίπτυχα, αποτελούν ακριβώς την θεματική αναφορά της παρούσας έκθεσης που ακούν στο τίτλο «θητεία»
Η θεματική αναφορά των 5 μεγάλων ελαιογραφιών που ακούν στο τίτλο «Επάνοδος» , ακολούθησαν μια «αινιγματική εξέλιξη» των μικρών του έργων κατά τον 11μήνο εγκλεισμό του, φιλοτεχνημένες από την αποφυλάκισή του και εντεύθεν , με μια μοναδική τεχνική (καλλιτεχνική του εφεύρεση) στηριζόμενη στην κολλητική ιδιότητα των μεταλλικών χρωμάτων (enamels). Αυτή ακριβώς η πρωτότυπη θεματική αναφορά συνάδουσα με την πρωτόγνωρη τεχνική και τη ιδιαίτερη λαμπερότητα των μεταλλικών χρωμάτων που αγγίζουν εκείνη της πορσελάνης, αποδίδουν στα έργα του μια εντυπωσιακή «Αποκαλυπτικότητα» δημιουργικής υπόστασης, που θα μπορούσε να αποτελέσει «μια σοβαρή καλλιτεχνική δήλωση» ως νέα πρόταση για παρατήρηση και κριτική, απέναντι στο «ταλαιπωρημένο αναμάσημα» της Σύγχρονής Τέχνης στην Ελλάδα και όχι μόνον.
Αναμένοντας διακαώς να μας τιμήσετε και να μας στηρίξετε με την παρουσία σας στο «άνοιγμα» αυτής της έκθεσης, το απόγευμα της 7ης Οκτωβρη 2026, στο εντυπωσιακό Πολιτιστικό Κέντρο του Γαλατσίου «Καμίνι» που κλίνει την αυλαία της στις 14 του ίδιου μήνα, προσδοκούμε στον λίγο χρόνο που θα περάσετε μαζί μας, ως ελάχιστη υποχρέωση και στόχο μας, όχι μόνο να τέρψουμε τους οφθαλμούς και την ψυχή σας με την παρουσίαση της εργασίας μας μέσα σ’ αυτήν την αναπάντεχη περιπέτεια της «θητείας» μου και της «επανόδου» μου στην κοινωνία, αλλά και να σας θέσουμε στην θέση του παρατηρητή και του κριτή μας και αν καλώς θελήσετε και του «κοινωνού» που συμμερίζεται και αποδέχεται αυτήν την «ανθρώπινη» ποιότητα της ταπεινής δουλειάς μας.
Για εμάς τούτη η παρουσίαση δεν αποτελεί μόνο «το άγγιγμα ψυχής» της δυσκολότερης περιόδου της ζωής μου, αλλά και ένα «αποφασιστικό βήμα» που ως «βαρόμετρο» θα κρίνει όχι μόνον την «ποιότητα» της επανόδου μου αλλά και εκείνη του υπολοίπου βίου μου.
Σας ευχαριστούμε ολόψυχα!!!
Με απεριόριστη εκτίμηση, σεβασμό και αγάπη!!!
Γαλάτσι , Σεπτέμβριος
Ιωάννης Σαχάς
