e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Η ζωή είναι μια σβούρα. Τη γυρνάς και από αφισοκολλητής γίνεσαι πρόεδρος, την ξαναγυρνάς και από πρόεδρος γίνεσαι πρωθυπουργός. Τη γυρνάς και το κόμμα του 4% γίνεται του 30τόσο. Από καθηγητής οικονομικών γίνεσαι ο πιο προβεβλημένος σταρ. Από προσγειωμένος ξαφνικά πετάς στα σύννεφα και νομίζεις πως με μια θεωρία θα αλλάξεις τον κόσμο όλο. Τη γυρνάς και από τα σαλόνια πετιέσαι στα αλώνια. Τη γύρισες από τη λάθος μεριά. Τη γυρνάς και από σύντροφος στο μετερίζι του αγώνα γίνεσαι ταξικός εχθρός. Από συναγωνιστής αντίπαλος. Κάτι πάει στραβά με τη σβούρα σου. 

Τη γυρνάς και ξαφνικά το σπίτι σου γκρεμίζεται από βόμβες, η γειτονιά σου δεν είναι πια ασφαλής, η ειρήνη γίνεται πόλεμος. Τη γυρνάς και από τη γη βρίσκεσαι στη θάλασσα. Από τον πόλεμο στο άγνωστο με την ελπίδα να είναι καλύτερα τα πράγματα. Από τη βάρκα στη θάλασσα, από τα χέρια του πατέρα σου στο σκοτάδι και το θάνατο, από τη ζωή παγωμένος σε κάποιο παράλιο, νεκρός. Από νεκρός σύμβολο όλων των ξεριζωμένων. Γυρνάς τη σβούρα σου και δεν είσαι πια ο τρίχρονος Αϋλάν. 

Η ψυχή μας είναι μια σβούρα. Πολύχρωμη. Γεμάτη όνειρα, προσδοκίες, αποφάσεις, βιώματα, μουσικές, αισθήματα, αλήθειες, ψέματα. Την κρατάμε στα χέρια μας. Κάθε γύρος και μια απόφαση. Σωστή ή λάθος. Κάποτε τη δίνουμε σε αυτούς που νομίζουμε πως μπορούν να τη γυρίσουν. Ακουμπάμε τις πολύχρωμες στροφές της πάνω τους. Υπάρχουν εκείνοι που τη δέχονται, τολμούν να τη γυρίσουν. Άλλοι τα καταφέρνουν καλά, οι χρωματιστές σβούρες μας γυρνάνε μαζί. Άλλοι τα καταφέρνουν έτσι κι έτσι, δε βαριέσαι, ασ’ τις να περιστρέφονται, κάπου κάπου ακουμπάνε. Άλλοι μένουν να την κοιτούν. Δεν τολμούν να τη γυρίσουν. Αφήνουν όλα αυτά τα χρώματα να πάνε χαμένα. Ο φόβος τους φρενάρει.

Γυρίζεις μια σβούρα κι εκεί στις περιστροφές της βλέπεις χιλιάδες παραμύθια. Αφήνεις το μυαλό σου να χαθεί στα χρώματα. Τόσο που στο τέλος εσύ που διηγείσαι αυτό το παραμύθι γίνεσαι ήρωάς του και νομίζεις πως όλα όσα είδες θα γίνουν αληθινά. 

 

Κι η σβούρα σου γυρίζει, αέναα, ασταμάτητα. Η ζωή και η ψυχή σου γίνονται το αεικίνητον. 

 

Της Ειρήνης Χατζούδη

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας