e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Στο Δημοτικό  Συμβούλιο της 29ης Ιουνίου είχε γίνει χαμός κατά την διάρκεια της συζήτησης  για την η χορήγηση παράτασης του έργου που αφορά την «Ανάπλαση Λ. Βεΐκου εκατέρωθεν, από οδό Λ. Κόκκου έως Άλσος Βεΐκου».Τελικά η πρόταση πέρασε με τις ψήφους της δημοτικής παράταξης του Δημάρχου Γ. Μαρκόπουλου,αφού το σύνολο της αντιπολίτευσης την καταψήφισε και με την υπόσχεση του εργολάβου ,ότι το έργο θα παραδοθεί τον Σεπτέμβριο.

Ένα μήνα μετά όμως, η εικόνα της Λ. Βεϊκου δείχνει , ότι με τους ρυθμούς που ακολουθούνται(εργασίες 1-2 ημέρες σε ένα μήνα)  είναι σχεδόν αδύνατη η παράδοση του έργου εντός του υποσχόμενου χρονοδιαγράμματος ..και μάλλον τον Σεπτέμβριο θα ξαναζητηθεί μια ακόμα παράταση,δικαιώνοντας όλους αυτούς που ζήταγαν  την  έκπτωση του αναδόχου  και την ανάθεση του έργου στον δεύτερο ή στον τρίτο μειοδότη του σχετικού διαγωνισμού,  

Να θυμήσουμε, ότι η  σύμβαση του έργου  υπογράφηκε τη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2019 ....

 

 

Τα  Τουρκοβούνια, με μέγιστο υψόμετρο στα 337 μέτρα, αποτελούν τον υψηλότερο λόφο εντός του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας.

Πρόκειται για μία βραχώδη λοφοσειρά από ασβεστολιθικά πετρώματα, ο κύριος όγκος της οποίας βρίσκεται στα σύνορα του Γαλατσίου με τον Δήμο Αθηναίων, πάνω στον οποίο υπάρχει το Αττικό Άλσος. Στις πλαγιές του λόφου είναι κτισμένο το Πολύγωνο και το υψηλότερο τμήμα του Γαλατσίου, γνωστό και ως Πανόραμα Γαλατσίου.

Τα Τουρκοβούνια αναφέρονται για πρώτη φορά στα «Αττικά» του Παυσανία με το όνομα Αγχεσμός. Το όνομα προέρχεται από τις λέξεις «άγχη» που σημαίνει πλησίον και «εσμός» που σημαίνει αυτός που εξορμά δυνατά. Στα «Αττικά» ο περιηγητής αναφέρει ότι ο λόφος ήταν αφιερωμένος στον Δία και είχε στην κορυφή του ξόανο του Διός, «Διός άγαλμα Αγχεσμίου». Σύμφωνα με τον μύθο, από εκεί ο πατέρας των θεών έριχνε αστραπές και βροντές. Ο Παυσανίας ακόμη αναφέρει ότι από την εποχή του Σόλωνα το βουνό έκρυβε πολλούς κινδύνους όπως ανέμους, αγρίμια, κεραυνούς, ληστές οι οποίοι κρύβονταν στις σπηλιές και κατέβαιναν και λήστευαν την πόλη.

Το 1932 ο αρχαιολόγος Μπερντ ανακάλυψε στο βόρειο άκρο του βουνού ίχνη αρχαίου βωμού, ενώ ο Διονύσιος Σουρμελής, στην “Ιστορία των Αθηνών”, αναφέρει ότι στο βουνό βρισκόταν το Άλσος των Ευμενίδων, όπου οδηγήθηκε ο Οιδίποδας από την κόρη του Αντιγόνη για να ξεπλυθεί από τα αμαρτήματα της οικογένειας των Λαβδακιδών και να δικαστεί.

Το αρχαίο όνομα διατηρήθηκε έως τον 3ο-5ο αιώνα μ.Χ. οπότε ο λόφος μετονομάστηκε σε Λυκοβούνια,προφανώς από τους λύκους που υπήρχαν εκεί ή από το φως που έλουζε το βουνό (εις ην πρώτη βαίνει η λύκη , λυκόφως), ενώ μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα το πήρε από τον Λύκο, γιο του βασιλιά της Αττικής, Ερεχθέα, στον οποίο ο πατέρας του άφησε κληρονομιά τον λόφο.

Σύμφωνα με το έργο άγγλου περιηγητή και γεωγράφου των μέσων του 18ου αιώνα, η λοφοσειρά που διέσχιζε το λεκανοπέδιο Αθηνών προς τα Βορειοανατολικά είχε αποβάλει το αρχαίο όνομα «Αγχεσμός» και αναφερόταν με το όνομα Τουρκοβούνια, που περιελάμβανε και τον Λυκαβηττό.

Για την ονομασία Τουρκοβούνια υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Μία από αυτές ορίζει ότι την εποχή της Τουρκοκρατίας ως νομική διάκριση των κτημάτων ίσχυε ότι: «Τόπος όπου δεν πιάνει αλέτρι (μη καλλιεργήσιμος) δεν μπορεί να αποτελεί ιδιωτική κτήση, αλλά ανήκει αποκλειστικά στο κράτος». Αφορούσε κατά συνέπεια βραχώδη εδάφη, κορυφές βουνών, εκτάσεις χειμέριου κύματος, χειμάρρους, κλπ. Ειδικότερα, τα μη καλλιεργήσιμα υψώματα χαρακτηρίζονται στα συμβόλαια της τελευταίας περιόδου της Τουρκοκρατίας ως Τουρκοβούνια.

Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, ονομάστηκαν έτσι επειδή παρέμειναν για πολλά χρόνια σε αυτούς τους λόφους ομάδες της τουρκικής στρατιάς του Πασά Ομάρ, ο οποίος κατέλαβε την Αθήνα τον Ιούνιο του 1456. Μία τρίτη εκδοχή υποστηρίζει ότι τα Τουρκοβούνια πήραν το όνομα τους επειδή βρέθηκε τούρκικος τάφος στην κορυφή ενός από τους λόφους. Όπως και να έχει, η παραπομπή στην τουρκοκρατία φαίνεται αναμφισβήτητη.

Ο Νίκος Καρόρης, αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, αναφέρει στα απομνημονεύματα του τις κινήσεις των Τούρκων μπροστά, πίσω και πάνω στο βουνό, στη διάρκεια της μάχης της Αθήνας.

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, στα Τουρκοβούνια εκπαιδευόταν το Ιππικό, μέχρι το 1943 η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ενώ μέχρι το 1946 έκανε ασκήσεις σκοποβολής η Αστυνομία. Μέχρι το 1941, τα Τουρκοβούνια διατηρούν τη πυκνή τους βλάστηση. Η Κατοχή και οι ανάγκες των Αθηναίων για καύσιμα οδήγησαν το μεγαλύτερο μέρος του δάσους σε καταστροφή. Το βουνό και στη διάρκεια του πολέμου παραμένει δύσβατο. Λίγοι τολμηροί καταφέρνουν να το πατήσουν. Η ανάπτυξη της περιοχής και η δημιουργία αρχικά, οργανωμένου οικισμού, έπειτα Κοινότητας και στο τέλος δήμου δεν αφήνουν αλώβητα τα Τουρκοβούνια.

Πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο: Αμπελόκηποι, του Νικόλαου Παραδείση, εκδόσεις Μικρός Ρωμηός Αρχική απεικόνιση: Πανόραμα της Αθήνας από τον λόφο του Αστεροσκοπείου (1843). Έκδοση DU MONCEL, Théodore. Οδοιπορικό του 1843 από την Αθήνα στο Ναύπλιο, Αθήνα, Ολκός – Αριάδνη, 1984.

Βιβλιοθήκη Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη...

 

Πηγή:

Μηχανή του χρόνου

Urban life

 

Υπάλληλος του Δήμου Γαλατσίου βρήκε πληγωμένο γεράκι επί της οδού Παραδεισίων και ενημέρωσε άμεσα το Γραφείο Προστασίας Ζώων της Διεύθυνσης Κοινωνικής Πολιτικής το οποίο έσπευσε στο σημείο και περισυνέλεξε το γεράκι, το οποίο στη συνέχεια μεταφέρθηκε άμεσα, από υπάλληλο του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Γαλατσίου, στην Καλλιθέα για περίθαλψη.

Ειδικότερα ο Σύλλογος Προστασίας & Περίθαλψης Άγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ ανέλαβε το πληγωμένο γεράκι ώστε να του παράσχει τις πρώτες βοήθειες και να το βοηθήσει να επιστρέψει γρήγορα στο περιβάλλον του. Συγκεκριμένα το γεράκι παρέλαβε η κ. Μαρία Γανωτή στην ΑΝΙΜΑ με σκοπό να το περιθάλψει για να πετάξει σύντομα ξανά ελεύθερο.

O Δήμος Γαλατσίου ευχαριστεί θερμά , για την ευαισθησία και το ενδιαφέρον τους, τους υπαλλήλους του, Μαύρα Χατζηδημητρίου, Στέλιο Παπαβαρσάμη και Κυριακή Φραγκούλη.

ΥΓ.Θα πρέπει να σημειωθεί ότι γεράκι είναι το αρπακτικό που τραβά περισσότερο την προσοχή όπου εμφανίζεται, είτε με τη χαρακτηριστική κραυγή του  καθώς πετώντας «χτενίζει» μια περιοχή αναζητώντας τροφή, είτε με την παρουσία του σε εμφανή, ψηλά σημεία που κάθεται παρατηρώντας. Δείχνει σαν το περισσότερο εξοικειωμένο είδος ημερόβιου αρπακτικού πτηνού με τον άνθρωπο καθώς η προσπάθεια να εξασφαλίσει την τροφή της συχνά τo φέρνει αρκετά κοντά σε ανθρωπογενείς βιοτόπους.