Πληροφοριακά Στοιχεία

Δημιουργήθηκε : 06 Μάιος 2025

Την Tρίτη 13η Μαϊου γιορτάζει ο Ιερός Ναός της Αγίας Γλυκερίας της μυροβλύτιδος, πολιούχου Γαλατσίου. Οι πανηγυρικές εορταστικές εκδηλώσεις θα διεξαχθούν σύμφωνα με το συνημμένο πρόγραμμα. 

Μια ιστορική αναδρομή ,με αφορμή τον εορτασμό στις 13 Μαϊου της πολιούχου του Γαλατσίου, Αγίας Γλυκερίας.

Η ύπαρξη του Ιερού Ναού εις την αυτή θέση, εις την οποία σήμερα ευρίσκεται μαρτυρείται και εις αναφορά της "Ιστορίας των Αθηνών" του Καμπούρογλου, ο οποίος αναφέρει τον μικρό Ναό της Αγίας Γλυκερίας στο κοντινό προς την Αθήνα χωριό του Γαλατσίου. Τοποθετεί αυτόν στα μέσα του 14ου αιώνα. Μια άλλη αναφορά στο ναό γίνεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας "ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" της 17/2/2002, του λαογράφου κ. Γ. Λεγάκη. Το παραπάνω δημοσίευμα λέει ότι το έτος κοιμήσεως της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας, το 1590, ολοκληρώθηκε  η ανέγερση Ιεράς Μονής αφιερωμένης στην Αγία Γλυκερία. Για περισσότερα από 300 χρόνια, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ως Παρθεναγωγείον (γυναικεία μονή) και κρυφό σχολειό. 

Από τα αρχεία του Ιερού Ναού προκύπτει ότι το έτος 1924 ο Ιερός Ναός (Καθολικόν) Ιεράς Μονής, έγινε ενοριακός Ναός. Το παλαιό κτίσμα κατεδαφίστηκε πλήρως το 1927, έτος κατά το οποίο άρχισε η ανοικοδόμηση  του σημερινού κυρίως ναού. Σύμφωνα με μαρτυρίες παλαιών κατοίκων της πόλης, ο τρούλος ολοκληρώθηκε το 1937 ή 1938 και ο Ναός το 1946 αποπερατώθηκε και ανακαινίσθηκε από τον προϊστάμενό του, αρχιμανδρίτη κ. Χρυσόστομο Κουή, ζηλωτή κληρικό ο οποίος με διάφορους τρόπους εκοπίασε για την πρόοδο της περιοχής του Γαλατσίου. Με τα συνεχή δε κηρύγματά του και την ευρεία φιλανθρωπική και κοινωνική δράση του ακτινοβόλησε την εύκλεια, την δόξα, την αξία και την αλήθεια της πίστεώς μας. 

Το κωδωνοστάσιο ανεγέρθη το 1965, έτος κατά το οποίο κατασκευάσθηκε και ο γυναικωνίτης. Ο ρυθμός στον οποίο ανήκει ο Ιερός Ναός είναι Τρίκλιτη Σταυροειδής Βασιλική μετά τρούλου. Το 1995 έγιναν έργα επέκτασης του Ναού με προσθήκη νέου Ιερού Βήματος, Βορειοανατολικώς και έσω και έξω Νάρθηκος Νοτιοδυτικώς.

Ένας γοητευτικός θρύλος περί της ευρέσεως της θαυματουργού Ιεράς εικόνος της Αγίας Γλυκερίας 

Ήταν περασμένα τα μεσάνυχτα. Φωνή καμιά! Κανένα ζωντανό δεν έβγαζε φωνή στα ρημαγμένα μέρη. Και αν κάπου κάπου κανένα τριζόνι έκανε πως θα αρχίσει το παραπονιάρικο σκοπό του, ως κι αυτό σώπαινε από το φόβο του. Μακριά ακούστηκε και ένα πετεινάρι να λαλεί πίσω από κάτι χαλάσματα, μα και αυτού η φωνή τρομαγμένη πνίγηκε στο λαρύγγι του. Οι Τούρκοι κλεισμένοι στο Κάστρο. Οι Βενετσιάνοι τριγυρίζουν σαν τ' αγρίμια στην χώρα. Οι Αθηναίοι είναι τρυπωμένοι στα σπίτια τους.

Βρισκόμαστε στα 1687. Σβηστό ήταν το καντήλι της Αγίας Γλυκερίας στο Γαλάτσι, κοντά στην Αθήνα. Κανείς δεν πηγαίνει να προσκυνήσει. Και μόνο το κυπαρίσσι της εκκλησίας, που το φυσούσε ο άνεμος, πήγαινε και ερχότανε, και ο ίσκιος του στον τοίχο έμοιαζε σαν καλόγηρος τυλιγμένος στο ράσο του. Το αγιασμένο νερό κατρακυλούσε μουρμουρίζοντας τον κατήφορο και πότιζε ότι εύρισκε στο δρόμο του. Να, να και από κάτω από της όμορφης εκκλησιάς το δρόμο κάποιος προβάλλει. Φτάνει σε κάτι χαλάσματα, βγάζει βαθύ αναστεναγμό, και ακούει πέρα από τον βράχο τον αντίλαλο του μόνο. Έρχεται γύρω γύρω από τα χαλάσματα, κουνώντας λυπημένα το κεφάλι του. Ποιος άλλος από σένα, άμοιρε Αθηναίε, θα μπορούσε να γνωρίσει το σπίτι του; Χαϊδεύει το αγιόκλημα, που είχε φυτεμένο με την δύστυχη την αδελφή του, σκύβει, παραμερίζει τις πέτρες σαν κάτι να γυρεύει. Ύστερα φεύγει από κεί. Πάει κατά την εκκλησία, στέκεται, γονατίζει σε έναν τάφο εμπρός και φιλεί το μάρμαρο του. Χορτάριασε του γονιού ο τάφος!

-Μα γιατί κλαις σαν μικρό παιδί: τάχα θα ζεις και συ αύριο; Τα αγριολούλουδα χύνουν γύρω την μυρωδιά τους. Ξαπλώνεται στη γη, ακουμπά το κεφάλι του στον τάφο και, κοιτάζοντας τον ουρανό, ρωτά τι έφταιξε και έμεινε έρημος και μοναχός στον κόσμο! Αίφνης από τα Τουρκοβούνια κάποιος άλλος προβάλει. Οι νυχτερίδες τρελά φτερουγίζουν και τρίζουν γύρω του. Κατεβαίνει μονοπάτι μονοπάτι, πηδά έναν έναν τους βράχους και κοιτάζει παντού σαν κάτι να ζητεί. Η αγριεμένη όψη του φαίνεται πιο άγρια μέσα στο σκοτάδι. Αλίμονο σ' εκείνον που θα τον βρει στο δρόμο του! Μα όσο πλησιάζει στην εκκλησιά κοντά, τόσο μερώνει. -Γιατί κιτρίνισες και τρέμεις σαν κορίτσι, άγριε Γενίτσαρε; Σε λίγο βλέπει ένα μαύρο πράγμα να έρχεται από το κάτω μέρος. Βαθύ σκοτάδι και δεν διακρίνει τι να είναι. Μα σε μια ξαφνική αστραπή βλέπει πως ήταν άνθρωπος. Ήταν Βενετσιάνος! Ο Γενίτσαρος έγινε πάλι Γενίτσαρος, βγάζει το χατζάρι του και χύνεται καταπάνω του. Μα να, και ο Βενετσιάνος δεν χωρατεύει. Πιάνει με το αριστερό χέρι του το δεξί του Γενίτσαρου. Σκουντιούνται σαν αγρίμια και με τα πολλά έρχονται κοντά στον τάφο. Πετιέται ο Αθηναίος με το σπαθί στο χέρι και βρίσκεται μπροστά τους.

-Εμένα βοήθα, πατριώτη, φωνάζει ελληνικά ο Βενετσιάνος, να σκοτώσουμε τον Τούρκο τον άπιστο! -Κανέναν δεν βοηθώ! Τους Τούρκους και τους Βενετσιάνους ας τους αγαπούν οι άμυαλοι λαϊκοί. Εγώ και τους δυο τους ξέρω εχθρούς της πατρίδας μου. Όποιος είναι πιο γερός, ας φάει τον άλλο, και τους δυο ας τους φάνε τα σκυλιά και τα κοράκια. Μα τραβηχτείτε από δω! Δεν θα αφήσω να χυθεί αίμα ανθρώπινο στου πατέρα μου, του γέρο Χωραφά, τον τάφο! Γιατί με φωνή από δυο στόματα ακούγεται: «Αδελφέ μου!»; Γιατί μεμιάς πέφτουν τ' άρματα κάτω; Γιατί ανοίγονται τρεις αγκαλιές; Ποιος το' λπιζε, ο πρώτος, που μικρό τον πήραν οι Γενίτσαροι, ο δεύτερος, που παιδάκι τον εξαγόρασαν οι Βενετσιάνοι, και ο μικρός, που στάθηκε πιο τυχερός, για πρώτη φορά να σμίξουν, και σαν εχθροί, στου πατέρα τους τον τάφο;

Κοντεύει να ξημερώσει. Τα πουλάκια μέσα στα χαμόκλαδα τινάζουν τα φτερά τους, βγάζοντας χαρωπή λαλιά. Το νυχτοπούλι κρύφτηκε στα χαλάσματα, να μην το βρει η μέρα. Τα άστρα τρεμοσβήνουν. Η νυχτερίδα έγινε άφαντη. Πόσο θα σάστιζε ο διαβάτης, αν περνώντας έβλεπε ένα Γραικό, ένα Γενίτσαρο και ένα Βενετσιάνο γονατισμένους σιμά σιμά, να χύνουν μαύρο δάκρυ σ' ένα τάφου λιθάρι!

Λίγο αργότερα βρέθηκε στο σημείο εκείνο, πιο πέρα από τον τάφο του πατέρα των τριών παιδιών η εικόνα της Αγίας Γλυκερίας, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Η αναγνώρισις των τριών αδελφών, που ήταν έτοιμοι να αλληλοσφαγούν και η συμφιλίωσίς τους συνδυάσθηκε με την ανεύρεσιν της Αγίας Εικόνος. Το γεγονός αυτό απεδόθη σε θαύμα. Και οι αγαθοί Χριστιανοί χωρικοί που ζούσαν την εποχή εκείνη στο κατάφυτο και δροσόλουστο Γαλάτσι, έκτισαν το μικρό και γραφικό εξωκκλήσι, για να τιμήσουν τη μνήμη της αγνής Κόρης που μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού, που είναι ο Θεός της Αγάπης, της συγχωρήσεως και της ευσπλαγχνίας. 

Κάτωθεν του Ιερού Βήματος της Αγίας Τραπέζης, αναβλύζει διαυγές ύδωρ, αγίασμα ιαματικόν εις τους προστρέχοντας ευλαβείς Χριστιανούς.

Σύμφωνα με λαϊκή παράδοση η Αγία Γλυκερία θεωρείται προστάτιδα των μικρών παιδιών και η πίστη του λαού στην Αγία για την γιατρειά των μικρών παιδιών ήταν δεδομένο με πλατειά αποδοχή. << Της Αγίας Γλυκερίας εώρταζον χάριν των μικρών παιδιών. Κι όταν πονούσαν οι γλυτσαρίδαις των (αμυγδαλές), έπαιρναν λάδι από το καντήλι της και επερνούσαν>>

 Πηγη:agiaglykeriagalatsiou.blogspot.com

Στη φωτογραφία διακρίνεται η Λεωφόρος Γαλατσίου...και η Λεωφόρος Βέικου(χωματόδρομος..κάτι σαν μονοπάτι)

Πληροφοριακά Στοιχεία

Δημιουργήθηκε : 07 Μάιος 2025

Ο Δήμος Γαλατσίου, ζητώντας συγνώμη για την ταλαιπωρία , ενημερώνει  ότι έγινε τροποποίηση δρομολογίου της Δημοτικής Συγκοινωνίας Γαλατσίου λόγω των έργων του ΜΕΤΡΟ.

• H στάση στην οδό ΣΚΥΡΟΥ, μεταφέρεται στη γωνία των οδών Τραλλεων και Λ. Βεΐκου.
• Η στάση στη γωνία ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΤΡΙΚΟΥΠΗ & ΒΕΙΚΟΥ μεταφέρεται στη γωνία της Λ. Βεΐκου και της οδού Φαρρών (στάση αστικών λεωφορείων).
• Η 2η στάση στην οδό ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΤΡΙΠΟΥΠΗ μεταφέρεται στη γωνία Κέας και Χαριλάου Τρικούπη.

Πληροφοριακά Στοιχεία

Δημιουργήθηκε : 01 Μάιος 2025

Στις 29 Απρίλη 2025 η Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Αθήνας (ΟΠΙΑ***), ξενάγησε τα δύο τμήματα της Στ΄ τάξης του 2ου Δημοτικού σχολείου Γαλατσίου στη γειτονιά της λεγόμενης Λαμπρινής Γαλατσίου.

Τα παιδιά συνοδεύονταν από τις δασκάλες τους, ήταν χαρούμενα για τη βόλτα & περίεργα για όσα επρόκειτο να ακούσουν.

Αφετηρία Βεΐκου & Ηνιόχου: Φανταστήκαμε την περιοχή των Τουρκοβουνίων απέναντί μας στη δεκαετία του ’40, με τα βοσκοτόπια, τους βοσκούς και τα κοπάδια τους, χωρίς κατοίκηση, με το μικρό εργαστήρι γιαουρτιού της οικογένειας Φιλίππου, που εξελίχθηκε στη σημερινή βιομηχανία γαλακτοκομικών ΦΑΓΕ.

Στη δεύτερη στάση, στην παιδική χαρά Αλκυόνης & Πυθίας, μιλήσαμε για τις καλλιέργειες που υπήρχαν σε όλη την περιοχή (στάρια, κριθάρια, οπωροφόρα, αμπέλια κλπ) πριν και μετά την Κατοχή, την εξαιρετικά αραιή κατοίκηση, καθώς και τις πλημμύρες που συνέβαιναν μέχρι και τη δεκαετία του ’60 από τα πολλά ρέματα, τα οποία κατέβαιναν απ’ το βουνό.

Τρίτη στάση Τράλλεων & Παπαφλέσσα: Εδώ αναφερθήκαμε στο μικρό συνοικισμό των 10-15 οικογενειών που υπήρχε τη δεκαετία του ’40. Είπαμε για το ρέμα της Φωκά το οποίο πλημμύριζε για δεκαετίες μετά την Κατοχή, παρασέρνοντας τις καλλιέργειες και τις παράγκες που υπήρχαν στις όχθες του και πνίγοντας στη λάσπη τα λίγα πιο στέρεα σπίτια. Για την ανυπαρξία τρεχούμενου νερού, βασικών ευκολιών στο νοικοκυριό και τις αυτοσχέδιες τουαλέτες έξω απ’ τα σπίτια.

Για τους Ιταλούς που στρατοπέδευαν εδώ και τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, απ’ τους οποίους οι άνθρωποι προστατεύονταν σε πρόχειρα μικρά καταφύγια. Για τα κουτιά της Οβομαλτίνης που δεν ήταν κακάο, αλλά χειροβομβίδες και τα σκόρπιζαν οι κατακτητές για να σκοτώνουν μικρά παιδιά.

Στην τέταρτη στάση το πεύκο Δρυάδων & Δελφών μιλήσαμε για το καμίνι του Παπαγεωργίου όπου έψηνε τις πήλινες στάμνες του. Για τη μεγάλη πείνα που προξένησαν οι φασίστες και ναζί κατακτητές, για τους πολλούς πεινασμένους που έπεφταν στο δρόμο νεκροί και τους πετούσαν στο παρακείμενο ρέμα για να τους παρασύρει μέχρι τον Κηφισό.

Για τα παιδιά που ζητιάνευαν λίγο φαγητό από τους Ιταλούς, για τις χελώνες που τους προμήθευαν με αντάλλαγμα λίγη κουραμάνα και τις ξώβεργες που έστηναν για να πιάσουν πουλιά και να ξεγελάσουν την πείνα τους.

Για την ταβέρνα του Παμεινώντα του Σιδέρη, όπου στη Κατοχή, ο καλός σταμνάς Παπαγεωργίου, έσφαξε το γαϊδουράκι του, τόφερε στην ταβέρνα κι έκανε το τραπέζι σ’ όλη την πεινασμένη γειτονιά.

Στην πέμπτη στάση, στο παρκάκι Πανός & Χριστιανουπόλεως μιλήσαμε για τις καλλιέργειες στην περιοχή και στο κτήμα Τσάκωνα με τη μεγάλη στέρνα όπου έκαναν βουτιές τα παιδιά.

Για τις φτωχές οικογένειες που καλλιεργούσαν λίγα λαχανικά και τα μετέφεραν με τα πόδια σε ξύλινο καρότσι μέχρι την Κολοκυνθού να τα πουλήσουν για να επιβιώσουν. Επίσης για την Εβραϊκή διασπορά, το Ολοκαύτωμα, τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ σε εδάφη της Παλαιστίνης και τη σημερινή γενοκτονία των Παλαιστινίων, με αφορμή τη φιλοξενία ενός αριθμού Εβραίων στην περιοχή για μερικούς μήνες το 1946.

Και για τον κεντρικό αγωγό της ΕΥΔΑΠ που «τρέχει» κάτω απ’ το δρόμο και άρχισε να υδρεύει την Αθήνα από το 1931.

Έκτη στάση στην ΕΥΔΑΠ, πρώην ΟΥΛΕΝ (Διυλιστήριο Γαλατσίου): εδώ μιλήσαμε για την ύδρευση της Αθήνας, τη λειψυδρία και τους τρόπους που προμηθεύονταν το νερό οι κάτοικοι του Γαλατσίου πριν και μετά τη δημιουργία του φράγματος του Μαραθώνα και του διυλιστηρίου. Για περιστατικά από την Κατοχή: το σαμποτάζ του αντιστασιακού Γιώργου Ράνιου, εργαζόμενου στην ΟΥΛΕΝ, που δηλητηρίασε το νερό που έστελναν οι κατακτητές στα στρατεύματά τους στη Β. Αφρική. Τη σύλληψή του μετά από προδοσία και την εκτέλεσή του το 1943 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Και για τη μάχη που έδωσαν οι αντάρτες το 1944 και έσωσαν το διυλιστήριο από τα σχέδια των Γερμανών και των Ελλήνων συνεργατών τους να το καταστρέψουν κατά την υποχώρησή τους.

Στην τελευταία στάση, στο πάρκο Ηνιόχου, μιλήσαμε για τους αγώνες των κατοίκων της περιοχής να σώσουν το πάρκο από την τσιμεντοποίηση, για τη οικονομική συνεισφορά τους και την εθελοντική εργασία τους, ώστε να τοποθετηθούν παγκάκια και ο χώρος να γεμίσει δέντρα που τα φροντίζουν και τα συντηρούν. Στο πάρκο γίνονται πολλές όμορφες εκδηλώσεις, όπως συναυλίες, καραγκιόζης, παιδικό θέατρο & θέατρο ενηλίκων, ακόμα και στόλισμα Χριστουγεννιάτικου δέντρου.

(***)Τα μέλη της Ομάδας Προφορικής Ιστορίας Αθήνας (ΟΠΙΑ) δραστηριοποιούνται σε όλη την Αθήνα, παίρνοντας, κυρίως, συνεντεύξεις ζωής.
Η Γαλατσιώτισσα Κατερίνα Αρβανιτάκη είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη!!!