e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Η Βέϊκου σαν λεωφόρος ξεκινά από την διασταύρωση με την λεωφόρο Γαλατσίου και τελειώνει στα όρια του Δήμου Γαλατσίου προς τον βορά. Μια ευθεία ουσιαστικά είναι, η δε συνέχεια της λέγεται Κύμης και η οποία καταλήγει στην Αττική οδό και στο Ηράκλειο. Σήμερα βλέπεις μια φαρδιά λεωφόρο δύο κατευθύνσεων για τ’ αυτοκίνητα και στην μέση μια νησίδα γεμάτη από δέντρα. Δεν είναι άσχημη, ειδικότερα τις ώρες και τις ημέρες που δεν πολύ-κυκλοφορούν αυτοκίνητα. 


Στα παιδικά μου χρόνια είχε διαφορετική μορφή. Το δυτικό της κατάστρωμα από την Λ. Γαλατσίου μέχρι και την διασταύρωση με την Τράλλεων ήταν ένα ρέμα, ναι, έτρεχε νεράκι που κατέβαινε από τον Αγχεσμό (Τουρκοβούνια). Το ρέμα συνέχιζε στην Τράλλεων κι έφτανε στην σημερινή οδό Φωκά, μετά που πήγαινε, μην με ρωτάς, δεν ξέρω, ή μάλλον δεν θυμάμαι!
Εκεί στη Φωκά είχε προπολεμικά ο Τσάκ τους κήπους του και φύτευε μαρουλάκια και λοιπά ζαρζαβατικά – όχι ο ίδιος, αυτός ήταν ο γαιοκτήμονας της περιοχής – αλλά οι εργάτες του. Σύμφωνα με διήγηση του παππού μου που ήταν εργολάβος, του είχε ζητήσει ο Τσάκ να του χτίσει περιμετρικά από το κτήμα της Φωκά μια πέτρινη μάντρα, αλλά επειδή τότε και οι πλούσιοι δεν είχαν φράγκα, θα τον πλήρωνε σύμφωνα με τις συνήθειες της ανταλλακτικής οικονομίας – θα του παραχωρούσε δηλαδή την δυτική πλευρά της Βέϊκου. Τότε στο ρέμα το κλίμα δεν ήταν υγιεινό, το καλοκαίρι λίμναζαν τα νερά και φώλιαζαν τα κουνούπια, ήταν τόπος ζόρικος για κατοικίες. Αρνήθηκε ο παππούς μου, όχι τόσο για το μικροκλίμα της περιοχής αλλά διότι τα έξοδα του έργου ήσαν πολλά και δεν μπορούσε να τα καλύψει. Γλύτωσε την Βέϊκου ο Τσάκ και ο παππούς μου τη βαβούρα των κουνουπιών!

Το σπίτι του Τσάκ ήταν στο Παλιό Ψυχικό, ακόμα εκεί είναι, μια παλιά αρχοντική βίλα, πνιγμένη στο πεντελικό μάρμαρο και κυκλωμένη από ένα τεράστιο κήπο. Σήμερα ζει εκεί ο κληρονόμος της οικογένειας με τον οποίο ήμασταν φίλοι για πολλά χρόνια. Χαθήκαμε, όχι, δεν τσακωθήκαμε ποτέ, δεν λογοφέραμε, απλά χαθήκαμε, όπως γίνεται στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο Τσάκ λοιπόν ο νεώτερος, ο φίλος μου, ήταν ομορφόπαιδο. Εντάξει, τότε κι εγώ ήμουν. Σπουδαγμένος στα καλύτερα σχολεία της Ελβετίας, με τις ξένες γλώσσες του, τους καλούς του τρόπους, και φυσικά τα φράγκα του – αλλά είχε ένα θέμα ο μπαγάσας, έπινε, όταν λέω έπινε, εννοώ τα πάντα, από οινόπνευμα καθαρό μέχρι αψέντη. Στο ενδιάμεσο συμβιβαζόταν με κρασί ή και ούζο. Το ουίσκι το προτιμούσε όταν πήγαινε στα σκυλάδικα της παραλιακής ζώνης. Στην εποχή της πολυετούς φιλίας μας, στο Ψυχικό έμενε ο θειά του, ο πατέρας του ζούσε μόνιμα σε ένα πύργο στο Βέλγιο, η μάνα του – πραγματική αριστοκράτισσα με καταγωγή από την Οδησσό και πατέρα πλοιοκτήτη, ζούσε όπως κι αυτός στο Γαλάτσι. Όταν πέθαναν όλοι, ο Τσάκ ο νεώτερος, ο φίλος μου, μετακόμισε στο Ψυχικό. Στο Γαλάτσι, είχαν την πολυκατοικία που παλιά στο ισόγειό της λειτουργούσε ο κινηματογράφος «Σταρ». Όταν έπινε ο Τσάκ γινόταν ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Όχι, δεν ήταν βίαιος, δεν έκανε τραμπουκισμούς, αλλά συνήθιζε την ώρα της μέθης να τσεκάρει αν δουλεύουν όπως πρέπει οι δημόσιες υπηρεσίες. Θα αναφέρω μόνο ένα περιστατικό για να καταλάβεις τι εννοώ, αν είναι ν’ αναφέρω όλες του τις ζαβολιές θα πρέπει να γράψω ολόκληρο βιβλίο!

       Ένα βραδάκι, κατέβαινα με τα πόδια προς την Βέϊκου, είχα ξεμείνει από τσιγάρα και πήγαινα στο πλησιέστερο περίπτερο που ήταν έξω από το «Σταρ». Ένα στενό πριν την λεωφόρο, βλέπω αστυνομικές δυνάμεις να ζώνουν την περιοχή. Οπλισμένοι αστυνομικοί σαν αστακοί, τρόμαξα. Απομάκρυναν τους περαστικούς σαν κι μένα με φωνές άγχους. Με το ζόρι έφτασα στο περίπτερο και πήρα τσιγάρα – εκεί είδα ότι είχαν κυκλώσει την πολυκατοικία του Τσάκ, κατάλαβα, πάλι τα είχε πιει ο άρχοντας και κάλεσε το κράτος για να τσεκάρει τα αντανακλαστικά του! Με τη σκέψη αυτή πήγα να γελάσω αλλά δεν πρόφτασα, κατέβασαν αλυσοδεμένο τον Τσάκ και τον έβαλαν στο περιπολικό και εξαφανίστηκαν με τις σειρήνες να σκούζουν. Τι είχε συμβεί;
Τίποτα το ιδιαίτερο … βραδάκι ήταν, ο άρχοντας τα είχε πιεί –και όταν τα έπινε έξω δημιουργούσε πρόβλημα κυρίως στον ίδιο– αλλά όταν έπινε σπίτι μου, καθισμένος αναπαυτικά στην ωραία πολυθρόνα του, έχοντας στα δεξιά του ένα μικρό έπιπλο όπου ακουμπούσε τα ποτά και τα τσιγάρα του, και στα αριστερά του είχε το σταθερό τηλέφωνο (τα κινητά εκείνο τον αιώνα δεν υπήρχαν), τότε περίεργες σκέψεις πλημμύριζαν το μεθυσμένο μυαλό του, και τι του ήρθε; Ά, να σημειώσω ότι ήταν η εποχή που η αστυνομία είχε επικηρύξει ένα τρομοκράτη, τον Μπαλάφα νομίζω, και έδινε έναν εύκολο αριθμό για να κάνει ο φιλήσυχος κόσμος καταγγελίες αν έπεφταν τίποτα περίεργες κινήσεις στην αντίληψή του – σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε ο αδιάφθορος της Βέϊκου και σήκωσε το τηλέφωνο:
Γειά σας, αστυνομία εκεί; Εδώ Τσάκ, οδός…., αριθμός……, ελάτε γρήγορα, είναι ο Μπαλάφας σπίτι μου και τον έχω ακινητοποιήσει, βιαστείτε! Όταν λοιπόν κατέβαινα για ν’ αγοράσω τσιγάρα, είχαν φτάσει στην περιοχή οι ειδικές δυνάμεις, ασθενοφόρα, περιπολικά και δεν θυμάμαι τι άλλο, έχουν περάσει και χρόνια και το μυαλό δεν είναι εγκυκλοπαίδεια Ήλιος να γνωρίζει ή να θυμάται τα πάντα! Φτάνει μια ομάδα κομάντος στον 2ο όροφο που κατοικούσε ο συνειδητός πότης, χτυπάει την πόρτα, τίποτε, καμιά φωνή, χτυπάει πάλι, πιο δυνατά, πάλι σιωπή. Τι να κάνουν τα κομάντος, σπάνε την πόρτα και μπουκάρουν στο σπίτι, απέναντι τους ακριβώς, καθόταν ο άρχοντας στην πολυθρόνα του – κοιτάζουν δεξιά, αριστερά, πουθενά ο τρομοκράτης. Ένας, μάλλον ο επικεφαλής, με φωνή που κατέβαζε βουνό, τόσο δυνατή, φωνάζει στον καθιστό ταύρο: που είναι ο Μπαλάφας ρέ; Πιωμένος αλλά ψύχραιμος, με στέρεη φωνή ο φύλακας της Βέϊκου, κοιτάζει στα ίσα τον επικεφαλή και αργά, του λέει:
νάτος ο Μπαλάφας, και του δείχνει και με τα δυό χέρια τα «μέζεά» του, που έλεγε τον 21ο αιώνα κι ένας διανοούμενος βουλευτής!

Την εξέλιξη εντός της κατοικίας του, μου την διηγήθηκε ο ίδιος ο άρχοντας λίγες μέρες μετά, όταν τον άφησαν ελεύθερο και αφού όπως είπε τον σακάτεψαν στο ξύλο! Του έκανα την κρίσιμη ερώτησε όταν άκουσα τον βαθύ του πόνο: για πες μου φίλε, το κράτος λειτουργεί; Πως το είδες; Σώπασε για λίγο, με κοίταξε γελώντας ο άτιμος ο θεομπαίχτης λέγοντάς μου: δεν έχω παράπονο, υπάρχουν αντανακλαστικά!

 

"Πεζοπόρος"

Προς κάθε Δημοτική και
Κοινωνική Κατεύθυνση
Ηλίας Ν. Μιμηγιάννης

Ο Αόρατος και επικίνδυνος ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ  έσπρωξε την Λαϊκή Συμμετοχή ΕΜΠΡΟΣ

Φίλες και φίλοι

Βιώσαμε και βιώνουμε όλοι μία καταστροφική κατάσταση ,που μας διαμόρφωσε ξαφνικά και ανεξέλεγκτα ένας αόρατος και επικίνδυνος κορωνοϊός. Είναι δε τόσες πολλές και ποικίλες οι συνέπειες αυτής της κατάστασης, που όλοι τονίζουν ,ότι το Χθες και το Σήμερα δεν θα μοιάζουν σε τίποτα με το Αύριο και σε κάθε περίπτωση θα ανατείλει μία νέα εποχή .Μάλιστα πολλοί προαναγγέλλουν την εγγραφή ενός Νέου ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ.

Προσωπικά πιστεύω – δεδομένου , ότι αναγνώσαμε πολλά ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ, που τελικά δεν τηρήθηκαν  από πολλές πλευρές – ότι σήμερα επιβάλλεται να εκδοθεί ένα άλλο βιβλίο  με τον γενικό τίτλο «ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ», για να υπάρξει η μεγαλύτερη  εγγύηση, ότι θα διαβαστεί από πολλούς και το κυριότερο ,ότι το περιεχόμενο των κεφαλαίων του θα έχει και το ανάλογο πρακτικό αποτέλεσμα.

Τα βασικά κεφάλαια που – κατά τη γνώμη μου – πρέπει να περιέχει το πιο πάνω βιβλίο και το τοπικό παράρτημα που πρέπει να περιληφθεί σ’ αυτό αναφερόμενα  σε τίτλους και μόνο ,λόγω του ότι δεν υπάρχει  χώρος για περαιτέρω Ανάλυση είναι τα παρακάτω:

ΓΕΝΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Επαναφορά στον ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Ανάγκη της κυριαρχίας της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ στην διαμόρφωση των Κοινωνικών και Οικονομικών συσχετισμών.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Επικαιροποίηση - χωρίς κανένα αστερίσκο – της θέσης των εργαζομένων στο ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ περιβάλλον ,που πρέπει να είναι “Πρώτο τραπέζι πίστα”

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Καταξίωση του Δημόσιου τομέα και γενικότερα του ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ

Θεσμική πιστοποίηση της Αποκέντρωσης και της Αυτοδιαχείρισης

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ

Η ενεργοποίηση Πρωτοβουλιών και Κινημάτων από την βάση της κοινωνίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΒΔΟΜΟ

Η σηματοδότηση Ορατών Σοσιαλιστικών Αρχών

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙΤΕ για μια άλλη πιο ξάστερη πραγματικότητα

Για να ζήσουμε όμως αυτήν την νέα πραγματικότητα ,απαιτείται και μια άλλη νοοτροπία από Θεσμούς, Συλλογικότητες αλλά και πολίτες .Με βασικούς Στόχους τον εκσυγχρονισμό ,την αποδοτικότητα και την κοινωνική Ωφελιμότητα.

Και ας έρθουμε τώρα στο :

ΤΟΠΙΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Στο τοπικό Παράρτημα πρέπει να υπογραμμίζεται ιδιαίτερα η Αξίωση για ΔΗΜΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των απαραίτητων θεσμών, εξουσιών, λειτουργιών, Αρμοδιοτήτων και Πόρων.

Σχετικά με αυτήν την Αξίωση μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευχάριστο γεγονός η  Παρέμβαση του Δήμου σχετικά με τα  τα οικόπεδα  Ζαϊρας και  Κυμοθόης. Αλλά μέχρι εκεί. Γιατί αυτή η  Παρέμβαση, είναι μία «Προγραμματική Παρωνυχίδα» σε μια Συνολική Διαφορετική Δημοτική Πολιτική. Γιατί ουσιαστικά Ακυρώνεται από τις Δημοτικές Αποφάσεις για το ΠΑΛΑΙ και από την επιλογή για την κατασκευή στο Παλαιό Τέρμα μίας Απλής Πλατείας και μάλιστα όταν προγραμματίζεται ν’ αγοραστούν από τον Δήμο οι εμποδίζουσες ιδιοκτησίες και με τίμημα, όχι και τόσο Ασήμαντο. Κρίμα!!!

Αλλά και πολλές άλλες Αποφάσεις που πάρθηκαν ή δεν πάρθηκαν ενώ ήταν απαραίτητες , που αντί να αποχαρακτηρίζουν την Σημερινή Συντηρητική Δημοτική Πολιτική , την χρωματίζουν πιο έντονα.

Θα ήθελα να σταθώ λίγο περισσότερο στο θέμα της ΖΑΪΡΑΣ που περιλαμβάνεται στο ενιαίο πρόβλημα «Θερινοί Κινηματογράφοι» και να εκφράσω την έκπληξή μου ,ότι κάποιες Δημοτικές Κινήσεις της Αντιπολίτευσης με ανακοινώσεις τους ,επιδιώκουν να μονοπωλήσουν τους Αγώνες που δόθηκαν για τους «θερινούς κινηματογράφους»

Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά. Γιατί πολλαπλούς Δημοτικούς Αγώνες για την κατοχύρωση των οικοπέδων των  κινηματογράφων του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ και της  ΖΑΪΡΑΣ ,κύρια στις δεκαετίες 1980 και 1990 δόθηκαν από δύο κινηματικές  Δημοτικές Κινήσεις της εποχής εκείνης, που από κάποιους χαρακτηρίζονταν «ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ»…κι αυτές είναι το «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΓΑΛΑΤΣΙ» και η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ». Οι πιο πάνω Δημοτικές Κινήσεις πραγματοποίησαν διάφορες εκδηλώσεις ,για να σωθούν οι «θερινοί κινηματογράφοι» ,όπως και διάφορες παρεμβάσεις προς τους κρατικούς φορείς ,τις τοπικές εξουσίες και βέβαια προς την Γαλατσιώτικη κοινωνία.

Αυτή είναι η ιστορική Αλήθεια και καλό είναι να μην ξεχνιέται.

Προσωπικά όμως πιστεύω και το τονίζω επί πολλά χρόνια, ότι αν θέλουμε να υπάρξει μια άλλη εποχή στο Γαλάτσι, Διαφορετική απ’ αυτή που έχει επιβάλλει η πολύχρονη Δημοτική Συντεχνία, πρέπει να ξεπεράσουμε τις Δευτερεύουσες Αντιθέσεις ,που μας ταλανίζουν ανεξήγητα και να συγκροτήσουμε ένα «ΕΝΩΤΙΚΟ ΤΟΠΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ» με προοδευτικό πρόσημο.

Δεδομένου ,ότι μια Διαφορετική πορεία μπορεί ν’ αρχίσει και από κάτω και όχι να την περιμένουμε μόνο από τη κορυφή .

Το Μέλλον προσκαλεί Ιδεολόγους, Αγωνιστές και προπάντων τις Νέες Γενιές να πρωταγωνιστήσουν. Ελπίζω – επιτέλους- να υπάρξει η Ανάλογη Ανταπόκριση.

ΓΑΛΑΤΣΙ   ΙΟΥΝΗΣ 2020

Φιλικά

Ηλίας Μιμηγιάννης

Κιν: 6981 243101

 

 

 

 

Επιτέλους μια σπουδαία, υπέροχη είδηση!

Στις 18 Μαΐου, το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης του Γαλατσίου, πήρε μεταξύ άλλων την απόφαση για «τη δημιουργία κοινόχρηστου χώρου και θερινού κινηματογράφου».

Έτσι, επί της Λεωφόρου Γαλατσίου 73, σε λίγο καιρό θα πάρει και πάλι τη θέση της η «ΖΑΪΡΑ», ο κινηματογράφος που για 36 χρόνια, περίπου, γέμισε τις καλοκαιριάτικες νύχτες μας, με μαγεία και λάμψη!


Η «ΖΑΪΡΑ», ήταν ο δεύτερος μεγάλος κινηματογράφος της καρδιάς μας, μετά τον «Αλέξανδρο», που είχε την πρωτοκαθεδρία λόγω της θέσης του στο Κέντρο της πόλης, και της πιο εύκολης πρόσβασης.

Όμως δεν ήταν λίγες οι φορές, που υπήρχαν νύχτες, που πλημμύριζε από κόσμο, προβάλλοντας ποιοτικές ταινίες, ελληνικές και ξένες.

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, κατεδαφίστηκε, την επόμενη μέρα του χαρακτηρισμού του ως διατηρητέου και για πάνω από 20 χρόνια, παρέμεινε ένα χορταριασμένο οικόπεδο, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα τις παλιές ένδοξες εποχές.

           

 

Η μόνη υπενθύμιση του χώρου και του «σινεμά» η ονομασία της στάσης του λεωφορείου, που βρίσκεται και σήμερα εκεί: στάση Ζαΐρα!

Δεν ξέρω πόσο συνειδητοποιούν οι Γαλατσιώτες, τη σημασία αυτής της απόφασης, για την πόλη μας, για μας τους ίδιους, για τη ζωή μας!

Κάποτε στο Γαλάτσι υπήρχαν 5 κινηματογράφοι… οι χειμώνες, αλλά κυρίως τα καλοκαίρια μας, έβρισκαν πολλούς από μας, στην κλειστή αίθουσα η στο μεγάλο περιφραγμένο οικόπεδο, με το χαλίκι και τις πλαστικές καρέκλες, με το φεγγάρι και τ αστέρια, να «παρακολουθούν» μαζί μας την ταινία!

Και πως τα καταφέραμε και μέχρι σήμερα δεν είχαμε κανέναν!

Όμως να που μετά τόσα χρόνια, όταν σε ολόκληρη την Αθήνα, αλλά και γενικότερα στην Περιφέρεια, δεν υπάρχει η είδηση της δημιουργίας ενός κινηματογράφου, έρχεται η αναβίωση ενός θερινού σινεμά, στο Γαλάτσι, να μετατρέψει και πάλι τις καλοκαιρινές μας νύχτες, σε … μαγικές!

Ετοιμαστείτε, λοιπόν κι ας είμαστε ακόμα στα… «ΠΡΟΣΕΧΩΣ», όπου νάναι το «έργο, αρχίζει»…. «πασατέμπο, σάμαλι, κωκ», τα «εφόδια» για να περάσει το δίωρο και το αγιόκλημα με το γιασεμί, απλωμένα σε ολόκληρη τη μάντρα, να ευωδιάζουν, γυρίζοντας μας πίσω στα χρόνια της αθωότητας!

Δήμαρχε, έτσι να τη φτιάξεις, πάλι τη «Ζαΐρα»….. με «αγιόκλημα και γιασεμί»!

 

* πριν πολύ χρόνο, είχα την ευκαιρία, σε συζητήσεις μου με τον Δήμαρχο, να ακούω να μου περιγράφει τα σχέδιά του, για την δημιουργία και ξαναλειτουργία της «Ζαΐρας» και ομολογώ, πως δεν τον πίστεψα. Τελικά, έλεγε την αλήθεια. Και για μένα αυτό δεν είναι το σημαντικό, αλλά το ότι μου έδειξε, πως βλέπει με μια άλλη ματιά την πόλη, που μεγάλωσε και τον ανέδειξε σε πρώτο πολίτη της! Δεν του φτάνει να την διοικεί καλά, αλλά νοιάζεται για αυτήν! Γιατί, πράγματι, εκείνο, που χρειάζεται μια πόλη, πέρα από την σωστή διαχείριση της καθημερινότητας, είναι, κάποιος η και πολλοί, που έχουν εξουσία, να έχουν….και «όραμα» για αυτήν. Και ο σημερινός δήμαρχος, είχε… ή άρχισε να έχει! ( και αν έχουμε τώρα πια, από καιρό «απομακρυνθεί», οφείλω να του το αναγνωρίσω)

 

**δείτε ένα μικρό αφιέρωμα, που ετοίμασα για αυτά τα υπέροχα θερινά σινεμά. Και βέβαια, εξαιρετικά αφιερωμένο, στην "παλιοπαρέα" της φεγγαράδας, του Μπυράλ, και τα σουβλάκια του Βελή, τα μπιλιάρδα του Αγάθου, της λέσχης του Αλέκου, της "Χαράς", της "Άνεσις¨, του "Στάρ¨, της "Ζαΐρας", του Αλέξανδρου"!


Mανώλης Τσουπάκης
Δημοσιογράφος