e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι


Στην αρχαιότητα, στην πολύ μακρινή αρχαιότητα που ονομάζουμε Μυθολογία επειδή δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, η ηθική, αυτή που ακμάζει στον πολυτάραχο καιρό μας, τότε, ήταν άγνωστη λέξη. Γενικότερα, αν ανατρέξουμε στην ελληνική ή και στην εβραϊκή Μυθολογία, στα όργια και στο Σόδομα και Γόμορρα θεών και ανθρώπων, έκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε ν’ ανθίσει η ηθική. Τα όργια όμως αυτών των μυθολογιών μας αρέσουν -σα ν’ ακούμε ή να διαβάζουμε ωραία παραμύθια-, τα έχουμε βάλει στη ζωή μας, στη θρησκεία μας εννοείται, συνεπώς είμαστε ανήθικοι. Ή ακριβέστερα, κρυπτό-ανήθικοι.

 

Στην μακρινή αρχαιότητα, γνωρίζουμε άραγε τι υπήρχε εδώ; Στο Γαλάτσι; Εκτός από σκόρπιες αναφορές περί Αγχεσμού και ξόανου του Δία, τι άλλο γνωρίζουμε αλήθεια; Αν υπήρχε ναός του Δία του Αγχέσμιου, δεν θα υπήρχαν και ιέρειες του ναού; Και αν υπήρχαν ιέρειες, αλήθεια, που αυτές κοιμόντουσαν; Που είχαν τα σπίτια τους; Μέσα στον ναό αποκλείεται, να ροχαλίζεις στον ιερό σηκό, βλασφημία μέγιστη ήταν, τότε, που αγκάλιαζε ο Μορφέας τόσες ψυχές και δη ιερές;

Φεύγοντας από τους σκοτεινούς χρόνους (τους γεωμετρικούς), κι ερχόμενοι πιο κοντά στα πράγματα, ο Πλάτωνας σύμφωνα με τους πληροφορητές μας είχε τσιφλίκι και την περιοχή του Γαλατσίου. Ξεκινούσε ο άτιμος από τα Πατήσια (τα Άνω εννοείται) που είχαν στην καρδιά τους χώμα καρπερό και μποστάνια ζηλευτά, ανηφόριζε κατά το Γαλάτσι, πέρναγε στο αντιπρανές του Αγχεσμού κι έπεφτε σε Ψυχικό και Φιλοθέη και έφτανε η χάρη του μέχρι το Κάτω Χαλάνδρι. Έμ, με τόσο τόπο θείε Πλάτωνα, τι θα γινόσουν έξω από φιλόσοφος; Σαγματοποιός, Αλμπάνης; Σιδεράς; Ξυλουργός; Έμπορος κασσίτερου; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Βουτυρόπαιδο ήσουνα, να τα λέμε αυτά τα πράγματα, να μην ντρεπόμαστε, αλλά στάθηκες τυχερός διότι σ’ έπιασε στο μπίρι-μπίρι ο Σωκράτης και σ’ άλλαξε τα μυαλά, σε διαμόρφωσε, σε έπλασε, σε μετασχημάτισε, σε έκανε Θείο.

Στα δυτικά πρανή του Αγχεσμού, προς το Γαλάτσι δηλαδή, οι ιέρειες έμεναν σε οικισμό ιδιωτικό, λίγο πιο κάτω, μία μικρή κώμη ανθούσε ζώντας κυρίως από τον προσκυνηματικό τουρισμό, από τους πιστούς του δωδεκάθεου τότε, που ένιωθαν την ανάγκη να τα ειπούν από κοντά με τον Δία, πιο κάτω τα λέγανε με τον Ήφαιστο, την Αθηνά κτλ. Ό,τι ακριβώς γίνεται και σήμερα που εκδράμουν οι καλοί χριστιανοί σε μοναστήρια και προσκυνάνε τα νεκρά είδωλα. Τότε, στον παλιό καιρό φίλαγαν μάρμαρα και ξύλα, σήμερα φιλάνε τζάμια φιμέ. Ίδια η συγκίνηση τότε και τώρα.

Η ανθούσα κώμη στα πόδια του πρωτοθεού, είχε στα σπλάχνα της κάθε είδους μαγαζί για να καλύπτει κάθε ζήτηση από τις βουλές του τουρίστα. Ταβερνεία, εμπορικά με λαχταριστά καλούδια, σφάγια για προσφορές στον ναό, ψήστες που έψηναν τα σφάγια, χασάπηδες που τα έκοβαν, τσοπαναραίους που τα πούλαγαν, και φυσικά πεινασμένους πιστούς που άνοιγε η όρεξή τους σαν προσκυνούσαν άψυχα αντικείμενα. Κοντά σ’ αυτά, λειτουργούσαν και πανδοχεία, αργότερα ειπώθηκαν σαν χάνια, στον καιρό μας λέγονται resorts. Η μία ανάγκη γεννούσε την επόμενη, έτσι, εκτός από την λεωφόρο Πλάτωνα που ξεκινούσε από τα Άνω Πατήσια, κι έφτανε μέχρι το Γαλάτσι κι από εκεί διακλαδιζόταν για Ψυχικό-Φιλοθέη-Σίδερα Χαλανδρίου-Κάτω Χαλάνδρι - και που την λεωφόρο αυτή έφτιαξαν οι δούλοι του Πλάτωνα, υπήρχαν και άλλοι δρόμοι, όχι τόσο λαμπροί και αριστοκρατικοί, που έφταναν μέχρι την πόλη της Αθήνας. Υπήρχαν μόνιπποι και άμαξες που πατούσαν αυτούς τους δρόμους, και σε όλο το μήκος τους, υπήρχαν διάσπαρτα σαγματοποιεία, σιδεράδικα κτλ.

Μέσα στην ανθούσα κώμη, υπήρχαν και τα λεγόμενα ιερά μαγαζιά, αυτά τα δούλευαν γηραιές ιέρειες και πουλούσαν ιερά μέρη από τους μαρμαρωμένους ή ξύλινους θεούς. Μία σπασμένη κνήμη του Δία, ένα δάχτυλο του Ήφαιστου, ένα τίμιο σανδάλι ξύλινο του Πάνα, τι γόνατα, γάμπες, γοφούς – όλα αυτά ιερά ήσαν εφόσον προέρχονταν από τα ιερά είδωλα.

Στην άκρη της ανθούσας κώμης, σε έναν μικρό οικισμό που είχαν φτιάξει οι έφοροι του ναού, οι εταίρες δεχόντουσαν τους προσκυνητές, ν’ απαλύνουν τον ψυχικό τους κόσμο, να τους τρίψουν τα πόδια να φύγει η κούραση, να τους πάρουν στην αγκαλιά τους, να τους γαληνέψουν, διότι όπως έλεγαν, στον ναό εισέρχονταν ήρεμοι μα έβγαιναν αλαφιασμένοι. Ε μα, τόσα σφάγια και τόσο αίμα, τι θα φέρουν; Γαλήνη;

Ήρεμα κυλούσε η ζωή στη ιερή του Δία κώμη, μέχρι τότε που έφτασε και στα μέρη αυτά ο Αλέξανδρος (Μακεδόνας και Βορειοηπειρώτης στην καταγωγή) και γκρέμισε ασυλλόγιστα την αρχαία δόξα. Από τότε, το Γαλάτσι βρίσκεται σε εντροπία.  

====================

Σημείωση: Στο βίντεο που ακολουθεί, με τον Βαγγέλη Γερμανό να άδει, να ειπωθεί, ότι την αρχαία εποχή, αυτός μαζί με τον Βαγγέλη Μπουγιούκα, δίδασκαν μαθηματικά στο φροντιστήριο επί της Αθανασίου Διάκου (αν θυμάμαι καλά).

 

¨"ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ"

 

 

- Τα ιερά της πόλης μας

Ίδιες ειδήσεις - ίδια προπαγάνδα - ίδιες μορφές

- Είδωλα ή άλλως αντανακλάσεις 

- Όλα είναι "Μήδεια"...

- Αφιέρωμα στον Έρωτα

Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς - μέρος Β' 

 

Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς 

 

 

Σήμερα το πρωί, στον μεγάλο περίπατο της Τρίτης, από τα Περβόλια και την Βέϊκου έφτασα να κατεβαίνω την Τράλλεων, πέρασα την Ωρωπού κι έφτασα στον Άη Ανδρέα – παρανόμησα τρόπον τινά εφόσον παραβίασα τα όρια του Δήμου Γαλατσίου χωρίς να ενημερώσω τις Αρχές. Αργότερα, στο διάβα της μέρας, πληροφορήθηκα από έγκριτο δικηγόρο ότι είχα κάθε δικαίωμα -εφόσον πεζοπορούσα-, να βρεθώ σε οποιονδήποτε Δήμο εντός του Νομού. Πάλι καλά που υπάρχουν και φίλοι νομικοί και διώχνουν τον φόβο της ενδεχόμενης παρανομίας. Από την άλλοτε σφύζουσα από ζωή πλατεία, έπιασα την Χαλεπά κατευθυνόμενος προς το κέντρο της Κυπριάδου, όμως κάπου λοξοδρόμησα κι έπεσα πάνω στο παρκάκι της Εύας.

Παλαιότερα, που η ηθική στην περιοχή μας άκμαζε, το γυμνό άγαλμα της Εύας διώχτηκε κακήν κακώς από το παρκάκι (στην συλλογική μνήμη όμως έμεινε τ’ όνομά της), πέρασε μία περιπέτεια στην Κυψέλη και κατέληξε τελικά δίπλα στην Αγίας Λαύρας, απέναντι σχεδόν από το αστυνομικό τμήμα. Από εκεί εδώ και χρόνια η γυμνή Εύα δείχνει τα κάλλη της -πρό της βρώσης του μήλου μάλλον- αλλά δεν σκανδαλίζει τον περαστικό που ίσως να την κοιτάξει αδιάφορα. Που πήγαν οι καλές εκείνες μέρες που τα όργανα της τάξης φύλαγαν τα ιερά και όσια της φυλής μας και μετέφεραν δώθε-κείθε την όμορφη πλην αμαρτωλή Εύα;

Σαν βγήκα από το πάλαι ποτέ παρκάκι της Εύας, έπεσα πάνω στον Βόρειο Πόλο, εισήλθα ευτυχώς πάλι στα όρια του Δήμου μου. Στα παλιά χρόνια, ο Βόρειος Πόλος οριοθετούσε τους βλάχους του Γαλατσίου από τους πρωτευουσιάνους Αθηναίους. Έβριζαν οι μέν τους δε και κυλούσε η ζωή γεμάτη αγάπη και αλληλεγγύη. Βέβαια σήμερα, το ζαχαροπλαστείο «Βόρειος Πόλος» που χάρισε τ’ όνομά του στην περιοχή, δεν υπάρχει πλέον, ούτε ο Θανάσης Βέγγος και ο Δήμος Σταρένιος υπάρχουν που είχαν εκεί τις κατοικίες τους.

Πάτησα το ιερό τσιμέντο της Γαλατσίου, πέρασα το φάντασμα της Ζαϊρας και λίγο αργότερα στάθηκα ασάλευτος καμαρώνοντας το δημαρχιακό μέγαρο. Στα πισινά χρόνια στεγαζόταν το Κ.Η.Ε.Θ.Α. (αν το γράφω και σωστά), μία απόρρητη υπηρεσία του υπουργείου εθνικής άμυνας και όλως περιέργως υπηρέτησαν εκεί και μερικοί κομμουνιστές συμπολίτες μας. Στ’ απόρρητα κι αυτοί!  

Σε λίγα λεπτά, έφτασα στον ιερό χώρο του ίντερνετ καφέ, εκεί που η ντόπια διανόηση είχε προ κορωναϊού το στέκι της και κάθε Σάββατο μεσημέρι χανόταν στην πολιτική αριστερή ανάλυση. Πού τώρα συναθροίζεται άραγε η ντόπια διανόηση; Ερημία όμως και στο κέντρο των διανοούμενων, έτσι, και με την τσίκνα από την λαϊκή να θέλει να με διώξει, γύρισα κατά του Μοστρού, κάθισα λίγο σ’ ένα παγκάκι να ξεκουραστώ και κατηφόρισα για το σπίτι. Λίγο πριν φτάσω στην πλατεία, άκουσα οχλαγωγή, έχει γούστο -σκέφτηκα αστραπιαία-, να τόλμησε κανείς να εισέλθει στην πλατεία χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα και να ανέλαβε η αστυνομία να επιβάλει την τάξη δια της πειθούς. Όπως συνηθίζει εννοείται. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που στην εκπαίδευση των αστυνομικών το βασικό μάθημα δεν είναι ο χειρισμός του κλομπ ή του πιστολιού, αλλοίμονο, είναι η μαιευτική. Η σωκρατική αντίληψη! Όπου δηλαδή όργανο της τάξης, και ένας έν δυνάμει φιλόσοφος.  

"ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ"

 

 

 

- Ίδιες ειδήσεις - ίδια προπαγάνδα - ίδιες μορφές

- Είδωλα ή άλλως αντανακλάσεις 

- Όλα είναι "Μήδεια"...

- Αφιέρωμα στον Έρωτα

Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς - μέρος Β' 

Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς 

 


Товарищ, охраняй мосты! ( Σύντροφε πρόσεχε ..φύλαγε την γέφυρα) 


Πολυαγαπημένη πολλών στο Γαλάτσι, δεσποινίς 

Επειδή προφανώς αρέσκεσαι να χτυπάς, χωρίς να παίρνεις απαντήσεις από τους θιγόμενους, παίρνω το θάρρος εγώ  να σου πω δυο λόγάκια

Αποτελεί μυστήριο το ότι κατάφερες και ερεύνησες τις κινήσεις του Ίκαρου και τα φιλικά αισθήματά του προς το    ΚΚΕ. 
Ως  δαίμων της κατασκοπείας  ,εφάμιλλος του Αρσέν Λουπέν , μίλησες για  <<κρυφά ανοίγματα του ΚΚΕ  στο Γαλάτσι >> για <<συνάντηση υψηλού επιπέδου >> για τα  <<φτερά του Ίκαρου >>  για << ανυπακοή και ψιλοκολοτούμπες >> ακόμη και για << ψιλοκονέ >> με τον Δήμαρχο >>.
Πράγματι, μυρίστηκες γεγονότα που θα μπορούσαν να είναι έτσι όπως τα ...ανακάλυψες ,που ,όμως δεν είναι!.
Οφείλω, πάντως, να ομολογήσω ότι, κάτω από τα γραφόμενά σου , διακρίνονται οι  αριστερές επιθυμίες σου.
Γιατί, ποιος ή ποια αριστερή   ,στο πολύπαθο Γαλάτσι, δεν θα επιθυμούσε μία πιο σοβαρή ,πιο υπεύθυνη ,πιο ουσιαστική και πιο Δημοκρατική λειτουργία του Δήμου ,του Δημοτικού Συμβουλίου, των Δημοτικών παρατάξεων, του τύπου; 
Ποιος ,αριστερός ,στο Γαλάτσι, δεν θα ήθελε  ένα  κίνημα που να αντιστέκεται στις αυθαιρεσίες  και στην κατάλυση κάθε κανόνα στην λειτουργία της  πόλης του;                                                            
Εδώ, στην πόλη μας, τον τελευταίο καιρό,  έχουμε δύο καραμπινάτα  παραδείγματα  υπέρβασης  κι αυτής της  στοιχειώδους έννοιας της νομιμότητας και, παρά την φιλότιμη προσπάθεια ορισμένων Συλλόγων και συλλογικοτήτων ,μέσα από αξιέπαινη διαδικτυακή συνάντηση ,η σκοπιμότητα κυριάρχησε!.                                                
Παρά την παρουσία εκπροσώπων όλης της αριστερής  Δημοτικής αντιπολίτευσης ( διακρίναμε και   <<μάτια>> της  πλειοψηφίας),  παρά την θέση ορισμένων  πλευρών  για την δημιουργία κάποιου ,δισταχτικού έστω, κινήματος με επίκεντρο την καταδίκη των δύο παράνομων ενεργειών, η πιο μαζική πλευρά δεν...κατάλαβε!
Η  επιχείρηση Σ.Μ.Α. στο Γαλάτσι και η παράνομη εγκατάσταση ναίδριου στο Άλσος , ζητάνε απ όλους την καταδίκη . Το οφείλουμε άπαντες, όχι μόνον για την διαφύλαξη του προστατευόμενου χώρου, αλλά και στο δημόσιο ήθος.                                           
Είναι αδιανόητο, δημοτική αρχή  να δηλώνει ότι  προέβη σε παράνομη ενέργεια και ότι θα επιχειρήσει  την νομιμοποίηση (!!!).  Δηλαδή, θα πράξει ότι κάνουν όλοι οι καταπατητές κοινοφελών– κοινόχρηστων -χώρων , μέσω της γνωστής συνταγής   νομιμοποίηση διά του προστίμου( !!!).                                                                                              
Είναι αδιανόητο να υποκαθίσταται η Δημοτική αρχή από την <<Δημοτική ομάδα της>>, σε προσωπική ανακοίνωση του Δημάρχου και  να υποστηρίζει δύο ακριβώς αντίθετα πράγματα:
 

<<  Μετά την λήξη  της εν λόγω  προθεσμίας ( 3/ετίας )  παύει η προσωρινή λειτουργία  Του Σ.Μ.Α. >> και στην συνέχεια 
<<Καθ’ όλη  την διάρκεια  εξεύρεσης νέου χώρου ( 3/ετία ) τονίζουμε  ότι ο υπάρχων χώρος  θα λειτουργεί  ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ  ως χώρος  στάθμευσης  των οχημάτων  καθαριότητας >>.

Μάλιστα, αυτά τονίζει η <<Δημοτική ομάδα >> του κ. Δήμαρχου και άμεσα  εκλαμβάνονται ως σοβαρά από Δημοτική παράταξη, που σπεύδει να μιλήσει  για  << πάγωμα >>, λες και δεν έχει δει ,το  μεγάλο απορριμματοφόρο του Σ.Μ.Α.(Kaoussis ) με τις 15 ρόδες να φιγουράρει παρκαρισμένο  ,εδώ και μήνες, στο ΠΑΛΑΙ. (Σήμερα 9/3/21  δεν το είδαμε στην γνωστή θέση του ).

Τέλος, όταν οι άνθρωποι κινούνται μόνον παραταξιακά  - κομματικά, παρά τις καλές προθέσεις τους, ενίοτε αιχμαλωτίζονται στις  προσωπικές ενημερώσεις  και αδυνατούν να ερμηνεύσουν <<ενημερωτικές  εκμυστηρεύσεις >> που μπορεί να είναι ακόμη και παραπλανητικές.

Και τώρα στα εντελώς δικά μας , Αγαπημένη πολλών στο Γαλάτσι, Μiss Marple:

Ξέχασα να σου  ευχηθώ << χρόνια πολλά >>  για την γιορτή  της γυναίκας ,χθες 8 του μήνα Μάρτη. 
Παίρνεις συνέχεια τον Ίκαρο απο πίσω  με διαρκή παρακολούθηση. Ζηλεύεις τα φτερά του; ( γιατί το... μούσι του δεν νομίζω.) . 
Μη προβληματίζεσαι γιατί διακρίνω ότι εκείνος δεν τα διαλαλεί  όπως η  "Φτερού ... Φτερού".                                 
Την θυμάσαι , ή τότε δεν είχες γεννηθεί ;                                                                                             
Έχω, όμως, και μία παρότρυνση:  Άρχισε να ετοιμάζεις τα κατάλληλα ρούχα για την παρέλαση 25/3/21 (πως θα σταθείς δίπλα στο ζεύγος Mακρόν ). Δεν θέλω να σε δούμε, με τζην και σπορτέξ;Βάλε τουλάχιστον Hogan !

Τέλος, οι  <<κολοτουμπίτσες >>  που γράφεις,  σκέφθηκες μήπως  είναι ελιγμοί που κάνουν  οι αετοί όταν πετάνε λεύτεροι;    

ΥΓ  «Η Φτερού». ...μια από τις πιο γνωστές, cult και αγαπητές φυσιογνωμίες του ιστορικού κέντρου της Αθήνας   της δεκαετίας του 70'   

 

 

Χ.Γ.(Χαμαιλέων ο Γαλατσεώτης)

 

 

 

                                                                                                       

Πολλά θα δούμε και περισσότερα θ’ ακούσουμε όσο πλησιάζουν οι μέρες της 25ης Μαρτίου 2021 που συμπίπτουν με τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του ’21. Βέβαια, αν ακριβολογήσουμε, την 25η Μαρτίου 1821 δεν συνέβη απολύτως τίποτα στην σκλαβωμένη πατρίδα μας. Πριν ναι, σηκώθηκαν τα λάβαρα σε διάφορα μέρη της Πελοποννήσου, αλλά την συγκεκριμένη μέρα που έχει καθιερωθεί ώς η εθνική επέτειος, στην Άγια Λαύρα οι καλογέροι έπαιζαν με τα κομποσχοίνια τους, δεν είχαν στο νου τους την Επανάσταση. Αλλά κι η Άγια Λαύρα ήταν ακόμα ένα παραμύθι από τα πολλά που μάθαμε από αγράμματους ή φοβισμένους δασκάλους, ένα άλλο -εξίσου μεγάλο κι αυτό- το περίφημο Κρυφό Σχολειό. Και επειδή υπάρχει ένας ζωγραφικός πίνακας που μας συγκινεί ιδιαίτερα, αυτός του Νικόλαου Γύζη, το παραμύθι μας το δίδαξαν ως αλήθεια. Μιάς όμως και το αναφέραμε, η μόνη πηγή που υπάρχει για το Κρυφό Σχολειό, είναι ακριβώς αυτός ο πίνακας και ένα ποίημα. Αυτά τα δύο δε, ποίημα και πίνακας, δημιουργήθηκαν δεκάδες χρόνια αργότερα, ο μέν πίνακας το 1886, το δε ποίημα του Ιωάννη Πολέμη «Κρυφό σχολειό» το 1899. Υπάρχει φυσικά και το δημώδες άσμα «Φεγγαράκι μου λαμπρό….» για να συμπληρώσει τον κύκλο του ωραιότατου ομολογουμένως παραμυθιού.

 

 Βοά από ψεύδη η ιστορία μας, γενικότερα, βοούν από ψεύδη οι ιστορίες του κόσμου – διότι ο άνθρωπος ευκολότερα αντέχει το ψέμα από την αλήθεια, την αλήθεια δυσκολεύτε να την συλλάβει, το ψέμα όμως του είναι οικείο μιάς και το βιώνει στην καθημερινότητά του. Η Επανάσταση λοιπόν του ’21, πέρα από την στέρεη ιστορικότητα των συμβάντων της, είναι στολισμένη και από ψεύδη. Και σήμερα, στην επέτειο των 200 χρόνων της, καλείται η ορισθείσα Επιτροπή «1821-2021 - 200 χρόνια από την Επανάσταση» -αν την γράφω και σωστά-, να ξεδιπλώσει την ιστορική αλήθεια μέσα από ένα σώου. Εδώ θα είμαστε να το αντέξουμε, τόση τέχνη την περιμένουμε με ανυπομονησία.

Μέχρι τότε όμως, άλλοι τεχνίτες, λερώνουν τοίχους με την μόδα του γκράφιτι, και μάλιστα επί πληρωμή. Ένα τέτοιος καλλιτέχνης λοιπόν, μπορεί να εμφανιστεί και στα γαλατσιώτικα ντουβάρια όπως φημολογείται και ν’ αποτυπώσει πάνω τους δρώμενα από την Επανάσταση του ’21. Αν τελικά εμφανιστεί, θα πρέπει να ξέρουμε πως τον πληρώνουμε εμείς αλλά τον προσέλαβαν οι αντιπρόσωποί μας επί των δημοτικών, δηλαδή οι άλλοι μας εαυτοί. Θέλω να ειπώ, με δυό λόγια, αν θέλουμε ν’ αρχίσουμε να κριτικάρουμε την κακοδαιμονία, πριν πάμε στους εκλεγμένους ταγούς μας, ας αρχίσουμε πρώτα από εμάς. Αλλά έν τέλει, δεν νομίζω να πέσει σε τέτοιο λάθος ο Δήμαρχος Γαλατσίου και να προσλάβει ομιχλώδη καλλιτέχνη να λερώσει το καθαρό κατ’ άλλα Γαλάτσι.

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, ήταν ένα μέγιστο γεγονός που τάραξε την Ευρώπη, αναμενόμενη δε, διότι ήταν ένα από τ’ αποτελέσματα του Διαφωτισμού που γκρέμισε Λουδοβίκους και φεδουαρχίες και προχώρησε ο πολιτισμός μας. Και οι επαναστάτες, αυτοί που σήκωσαν τον ραγιά από τον ύπνο του – Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Ανδρούτσος κ.α., δεν ήταν καλοί άνθρωποι όπως αφελώς πιστεύει η πλεμπάγια (κατά Νίτσε), όχι, ήταν επικίνδυνες ψυχές, γι’ αυτό και μεγαλούργησαν.

Πάρα πολλούς τρόπους έχετε κύριε Μαρκόπουλε για να τιμήσει ο Δήμος μας τον Μεγάλο Αγώνα του ’21, και πράγματι, μπορούν οι καλλιτέχνες να συμβάλουν με την τέχνη τους στην εθνική επέτειο μακριά από κίτς. Καλλιτέχνες όμως και όχι μασκοφόροι με πινέλα. Αν συμπέσουν οι ώρες μας κάποια μέρα κι ανταμωθούμε στο Gallo που πάτε για καφέ, ίσως να τα πούμε καλύτερα.

 "ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ"

 

«Τι είναι ψυχανάλυση; Μιά αρρώστια που έχει την απαίτηση να θεραπεύσει τους ανθρώπους»

 

Κάρλ Κράους – βιεννέζος πολίτης

 

     Είναι η εξουσία ό,τι και η ψυχανάλυση; Δηλαδή αρρώστια; Παράνοια; Αφελώς, πολύς κόσμος πιστεύει πως ο Φρόϋντ ήταν ο μεγάλος ψυχαναλυτής του κόσμου, ενώ αντίθετα -οι μαθητές του κυρίως- πίστευαν γι’ αυτόν αυτό που οι Έλληνες το είπαν με μεγαλύτερη σαφήνεια όταν ήθελαν να δείξουν την γύμνια κάποιου υπερτιμημένου ανθρώπου: «τενεκές ξεγάνωτος». Αθάνατη ελληνική γλώσσα, τι μαγικές λέξεις έχεις μέσα σου και δείχνεις με σαφήνεια το απόλυτο τίποτα; Όλα όσα είπε ο Φρόϋντ τα δανείστηκε από τους Έλληνες και τον Νίτσε, αλλά έγινε «μεγάλος» διότι τον «έσπρωξε» μπροστά η μεγαλοαστική τάξη της εποχής του. Πως; Με τι τρόπο; Μα με τις γυναίκες φυσικά. Έβαλε στο ψυχαναλυτικό ανάκλιντρο όλες τις κυρίες των τιμών της εποχής, και αυτές -αγάμητες ούσες- έβγαζαν τον πόνο τους, τον συνέλεγε αυτός, μάθαινε τους φόβους τους κι έβγαζε φράγκα. Την εργατική τάξη δεν την καταδέχτηκε ο Φρόϋντ μα και η εργατική τάξη δεν είχε ανάγκη την ψυχανάλυση, γαμούσε χωρίς αυτήν, τα ζευγάρια συνευρίσκονταν ερωτικά, δεν υπήρχαν κυρίες επί των τιμών να τις κερατώνουν οι μεγαλοαστοί σύζυγοι τους.

 

    Πέρα από τους Έλληνες και τον Νίτσε, ο μεγάλος Γκαίτε, ο Σοπενάουερ, ο Λεοπάρντι, ο μέγιστος Ντοστογιέφκυ, μα και άλλοι, είχαν ασχοληθεί με το ασυνείδητο, αλλά δεν «εμβάθυναν» στο κέρατο των κυριών επί της τιμής και στις λιβιδινικές απόψεις του «θεού» Φρόϋντ. Η φράση: «η εξουσία έχει πάντοτε καύλες» πολύ πιθανό να βγήκε από τις διδαχές του Φρόϋντ, άρεσε στους πάσης φύσεως εξουσιαστές του κόσμου, διότι μόνο έτσι μάλλον μπορούν και γαμούν, με την φροϋδική εννοείται αντίληψη.

 

     Έρχεται σήμερα ένας ωραίος τύπος, ο Rutger Bregman και επεκτείνει το νήμα γράφοντας για την εξουσία:

 

«Αποδεικνύεται ότι οι άνθρωποι με εξουσία ενεργούν κυριολεκτικά σαν να διακατέχονται από μιά εγκεφαλική βλάβη στην οποία δίνεται από την ψυχιατρική ο όρος ε π ί κ τ η τ η  κ ο ι ν ω ν ι κ ο π ά θ ε ι α. Η πάθηση αυτή αποτελεί μια κληρονομική κοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας η οποία διαγνώστηκε για πρώτη φορά από τους ψυχολόγους του 19ου αιώνα και προκύπτει ύστερα από χτύπημα στο κεφάλι, που πλήττει καίριες περιοχές του εγκεφάλου μετατρέποντας τους καλλίτερους ανθρώπους σε αισχρούς Μακιαβελιστές. Αποδεικνύεται ότι οι άνθρωποι εξουσίας παρουσιάζουν τις ίδιες τάσεις. Όχι μόνο είναι πιο παρορμητικοί, εγωιστικοί, απερίσκεπτοι, αλαζόνες και αγενείς από ό,τι ο μέσος όρος των άλλων ανθρώπων, αλλά σχεδόν δεν τους ενδιαφέρει η «σκοπιά» από την οποία αντιλαμβάνονται τα γεγονότα οι συμπολίτες τους. Επίσης είναι πιο αναίσχυντοι, αδυνατώντας συχνά να εκδηλώσουν στο πρόσωπο τους την αντίδραση της ντροπής, δηλαδή το να κοκκινίζουν.

 

Η εξουσία μοιάζει να δρα σαν αναισθητικό που σε κάνει αναίσθητο απέναντι στους άλλους. Είναι σαν να μην νιώθουν πλέον συνδεδεμένοι με τους άλλους συνανθρώπους τους. Σαν να έχουν αποσυνδεθεί. Αν είσαι ισχυρός, είναι πιθανόν να θεωρείς τους περισσότερους ανθρώπους, τεμπέληδες και αναξιόπιστους. Ότι χρειάζονται επίβλεψη και παρακολούθηση, να τους κουμαντάρουν και να τους ελέγχουν, να τους λογοκρίνουν και να τους λένε τι να κάνουν. Και επειδή η εξουσία  σε κάνει να νιώθεις ανώτερος από τους άλλους, θα θεωρήσεις ότι όλο αυτόν τον έλεγχο πρέπει να τον εμπιστευτούν σε εσένα.

 

Με το που φτάνεις στην κορυφή, ο,τιδήποτε βρίσκεις παράλογο η ενοχλητικό μπορείς απλώς να το αγνοήσεις, να του επιβάλεις κυρώσεις, να τον κλείσεις μέσα. Οι ισχυροί άνθρωποι δεν χρειάζεται να δικαιολογούν τις ενέργειές τους και επομένους έχουν τη δυνατότητα να μπορούν να φοράνε παρωπίδες.

 

Το τραγικό όμως είναι πώς το να μην διαθέτεις εξουσία έχει το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα. Η ψυχολογική έρευνα δείχνει οι άνθρωποι που αισθάνονται ανίσχυροι νιώθουν λιγότερο σίγουροι για τον εαυτό τους. Διστάζουν να εκφράσουν άποψη. Όταν βρεθούν σε ομάδα, υποβιβάζουν από μόνοι τους τον εαυτό τους και υποτιμούν την ίδια τους την ευφυΐα. Ατυχώς, πάντα βρίσκονται άνθρωποι ανίκανοι να νιώθουν ντροπή, είτε επειδή είναι εθισμένοι στο ναρκωτικό της εξουσίας, είτε ανήκουν σε μια μικρή μερίδα που γεννιέται με κοινωνικοπαθολογικά χαρακτηριστικά. Στη σύγχρονη Δημοκρατία μας, η αναισχυντία μπορεί να είναι επωφελής για κάποιους. Οι πολιτικοί που δεν τους εμποδίζει η ντροπή είναι ελεύθεροι να κάνουν πράγματα που άλλοι δεν θα τολμούσαν. Το θράσος όμως του αναίσχυντου ανταμείβεται από τις σύγχρονες “μετριοκρατίες” επειδή οι “ειδήσεις” προβάλλουν τη διαστροφή και το παράλογο. Σε αυτού του είδους τον κόσμο, στην κορυφή δεν φτάνουν οι πιο φιλικοί και ενσυναίσθητοι ηγέτες, αλλά το αντίθετο. Σε αυτόν τον κόσμο, επιβιώνουν οι αναίσχυντοι».

 

     Όλα τα παραπάνω του Rutger Bregman, είναι πολύ εύκολα παρατηρήσιμα, δίχως καν την ψυχαναλυτική έρευνα. Εύκολα και απλά, μπορεί ο καθένας μας να διαπιστώσει την αλλαγή συμπεριφοράς του γείτονά μας, του φίλου μας, του συγγενή μας, του ομοϊδεάτη μας, του συνδικαλιστή (ναι, υπάρχει ακόμα έν ζωή κι αυτό το φρούτο της δημόσιας ζωής), του κομματόφρονα - πόσο θεαματικά αλλάζει σαν αναλάβει ένα πόστο εξουσίας. Και δεν χρειάζεται αυτό το πόστο να είναι αρχηγού κράτους, ένας απλός δημοτικός σύμβουλος, ένας πρόεδρος ενός χωριού, ένας εκδότης τοπικού φυλλαδίου, ο ιερέας εννοείται της γειτονιάς, ο χωροφύλακας (ο πάλαι ποτέ), ο παραμικρός μικρό-εξουσιαστής, θα μας νουθετήσει, θα μας μαλώσει, θα μας επιπλήξει, εμάς όλους τους απροσάρμοστους, εμάς, που δεν καταλαβαίνουμε, που δεν ακούμε, που δεν συμμεριζόμαστε, εμάς που δεν γνωρίζουμε ενώ αυτός ξέρει τα πάντα.

 

     Έτσι κάπως κινείται ο κόσμος, οι μετριότητες βρίσκονται στην εξουσία και φυσικά έχουν θεοποιήσει τον Φρόϋντ. Μπορεί να μην υποστηρίξει η μία μετριότητα την άλλη;

 

    Ας φύγουμε όμως από την ψυχανάλυση και ας πάμε στην πραγματικότητα, ακούγοντας έναν μεγάλο επιστήμονα, που ούτε αυτός γνωρίζει, το ψάχνει όμως!

 

 

 "ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ"

 

 

 

 

 

 

Βρίσκομαι στο μέσον μιας λίμνης. Κοιτώντας τα ήρεμα νερά της παρατηρώ χιονισμένες βουνοκορφές, πράσινες πλαγιές, σύννεφα να ταξιδεύουν και ψάρια να κολυμπούν στο γαλάζιο του νερού. Κοιτώντας πιο προσεκτικά στα ακύματα νερά, παρατηρώ και τον εαυτό μου. Η αντανάκλαση της εικόνας μου είναι μαγευτική και μου απορροφά όλη την προσοχή. Σε απροσδιόριστη ώρα μια αναταραχή δημιουργείται, το νερό ταράσσεται και οι εικόνες χάνονται. Τα είδωλα διαλύονται, σταματούν να υπάρχουν. Ή υπάρχουν; 

Παρατηρώντας μέσα μου αντιλαμβάνομαι ότι τα είδωλα εξακολουθούν να υπάρχουν. Σηκώνοντας το βλέμμα μου  παρατηρώ το χώρο έξω από τη λίμνη. Παρατηρώ τα βουνά, τα σύννεφα, και το γαλάζιο ουρανό. Τα ψάρια που είναι; Και εγώ που είμαι; Κατάλαβα ότι προσδιορίζομαι μέσω των ειδώλων και αν εξαφανιστούν τα είδωλα ποιος είμαι; Ποιο είναι το ψεύτικο και ποιο το αληθινό;

Τι είναι είδωλο; Είδωλο είναι η εικόνα που σχηματίζει ο εγκέφαλός δια μέσου των  ματιών όταν φωτεινές ακτίνες πέσουν πάνω τους

Τα είδωλα τα διακρίνω σε τρία είδη:

- α) Πραγματικά είδωλα: είναι αυτά που δημιουργούνται την παρούσα στιγμή στον εγκέφαλο

- β) Είδωλα μνήμης. Είναι τα είδωλα που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν, διατηρούνται στη μνήμη και ανασύρονται από αυτήν ανάλογα με την επιθυμία της συγκεκριμένης στιγμής. Έχουν τόση δύναμη ανάλογα με την εντύπωση και τη γοητεία που μου δημιούργησαν κατά τον χρόνο της καταγραφής τους. Όταν η προσοχή μου είναι στο παρόν τα είδωλα μνήμης απουσιάζουν. Όταν το παρόν δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το συμπληρώνω με τα είδωλα που ανασύρω από το παρελθόν και συνήθως τα προβάλω και στο μέλλον. Και επειδή το μέλλον σαν άγνωστο δεν μου παρέχει καμιά πληροφορία μάλλον τα προβάλω στο παρελθόν κάπως τροποποιημένα.

- γ) Είδωλα που σχηματίζει ο εγκέφαλος ακούγοντάς  περιγραφές  από τρίτους. Τα ίδια είδωλα σχηματίζονται και όταν διαβάζω ένα βιβλίο που περιγράφει ένα τοπίο, την ψυχή ή τον Θεό. Υπάρχουν και τα θρησκευτικά είδωλα που σχηματίζει η σκέψη, η οποία, επειδή δεν μπορεί να κατανοήσει αυτές τις έννοιες τις υποβαθμίζει στο δικό της πεδίο φτιάχνοντας ναούς, τζαμιά και παγόδες, που τις στολίζει με αγάλματα  και εικόνες, πιστεύοντας ότι όσο πιο μεγαλοπρεπή είναι όλα αυτά τόσο περισσότερο ευχαριστιέται ο Θεός και τους δίνει την εύνοια του. Και έτσι η σκέψη προσπαθώντας να γνωρίσει το Θεό τον υποβαθμίζει στο δικό της πεδίο σαν είδωλο και τον χρησιμοποιεί κατά το προσωπικό της συμφέρον αναπτύσσοντας εμπορικές σχέσεις με αυτόν (π.χ. εγώ θα είμαι συνεπής πιστός αλλά εσύ θα μου εξασφαλίσεις το αιώνιο μέλλον).

Πως τώρα θα επικοινωνήσει η σκέψη (χρονικός παράγοντας) με το Θεό (άχρονος παράγοντας); Μήπως χτίζοντας μεγαλοπρεπείς ναούς περιτριγυρισμένους από πεινασμένους στους οποίους δεν δίνει κανένας σημασία εκτός από την περίπτωση συναλλαγής με το θεό; Μήπως τάχα δημιουργώντας ομάδες, που η κάθε μία ερμηνεύει με τα δικά της συμφέροντα αυτό που δεν γνωρίζει;

Η καθημερινότητα είναι γεμάτη από είδωλα για τον άνθρωπο. Στον ναό βρίσκονται οι εικόνες. Τις βλέπει ο θρησκευόμενος και συγκινείται, τις φιλά, στέκεται μπροστά τους με φόβο ακίνητος. Στον δρόμο βρίσκονται οι αφίσες. Κοιτάζει την επίπλαστη ομορφιά ο περαστικός, βλέπει μια ωραία γυναίκα ή έναν ωραίο άνδρα (φτιαγμένους στα εργαστήρια), και θαυμάζει κάτι που δεν υπάρχει. Στην τηλεόραση θαυμάζει τον ηγέτη, εκείνον τον κενό πλην όμως χαρισματικό στον λόγο πολιτικό, που του βιάζει το μυαλό με μαεστρία. Τον ακολουθεί. Στον αθλητισμό, διαλέγει τον δικό του ήρωα (είδωλο), τον παρακολουθεί συνεχώς, συγκινείται με την χαρά του, πέφτει σε θλίψη με την αποτυχία του.

Ανάλογα με τη γοητεία που μου δημιουργούν τα είδωλα, προσπαθώ να τα διατηρήσω περισσότερο ή λιγότερο. Αν μου ασκούν πολύ μεγάλη γοητεία  για μεγάλο χρονικό διάστημα καταλαμβάνομαι από έμμονες ιδέες. Έτσι ο εγκέφαλος είναι γεμάτος με είδωλα τα οποία με κατευθύνουν. Και εγώ επενδύω σε αυτά.

Όλα τα είδη των ειδώλων προβάλλονται στο ίδιο κέντρο του εγκεφάλου και έτσι μου διεγείρουν τα ίδια συναισθήματα άσχετα  από το αν ένα γεγονός έχει συμβεί ή έχω φανταστεί ότι συνέβη.

Όταν είμαι σε καλή διάθεση προβάλω θετικά είδωλα ενώ όταν είμαι σε κακή προβάλω αρνητικά τα οποία προσπαθώ να αποφύγω και να μην τα σκέφτομαι. Άλλες φορές γίνομαι ειδωλολάτρης και άλλες  ειδωλομάχος που είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όλα τα είδωλα μάχονται μέσα μου διεγείροντας παράλληλα και το αντίστοιχο συναίσθημα, με σκοπό να μου αποσπάσουν την προσοχή  και έτσι να αποκτήσει κάποιο από αυτά κυριαρχία. Κάθε φορά με καλούν να πάρω θέση. Έτσι σε όποιο είδωλο δίνω την προσοχή μου (άρα και την ενέργεια μου) αυτό επικρατεί για όσο χρονικό διάστημα το σκέφτομαι. Όταν αποσύρω την προσοχή μου από αυτό τότε το είδωλο διαλύεται δίνοντας τη θέση του στο επόμενο.

Η σκέψη λειτουργεί μέσω των ειδώλων και της γοητείας που της ασκούν αυτά. Έτσι επενδύω στα είδωλα παρατηρώντας παράλληλα ότι η μάχη μεταξύ τους είναι αέναη. Και ποιος παράγοντας μπορεί να σταματήσει αυτή τη μάχη; Μήπως ένα ισχυρότερο (άρα και ιδανικό) είδωλο κατασκευασμένο από τη σκέψη; Επομένως η μόνη δυνατότητα της σκέψης είναι να δημιουργεί είδωλα, άρα και ο σκεπτόμενος άνθρωπος, σαν μέρος της σκέψης είναι και αυτός εξ ολοκλήρου είδωλο.

Αν παρατηρήσει κανείς την κεντρική πολιτική σκηνή ή έστω την περιφερειακή (Δήμοι κτλ.), τι άτομα αποτελούν το πολιτικό γίγνεσθαι; Άτομα που ταυτίζονται με εμένα, αδιάφορο αν αυτά λέγονται Μητσοτάκης, Τσίπρας, Κουτσούμπας, Παπανδρέου, Καραμανλής, Καρατζαφέρης, ή κλώνοι αυτών, όπως Άδωνης Γεωργιάδης, Πολάκης, Λοβέρδος, Παφίλης, Πλεύρης, Κασιδιάρης κτλ. Αν πάω στον δικό μου Δήμο Γαλατσίου (για παράδειγμα), συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ταυτίζομαι με αυτούς που ψήφισα και επειδή είμαι ελλειμματικός,  ανεπαρκής, μέτριος, τι κάνω; Εκλέγω τα είδωλά μου, εκ των πραγμάτων δηλαδή εκλέγω μετριότητες. Οι μέτριοι εκλέγουν μέτριους, έτσι βαδίζει η κοινωνία μας, στα άκρα μιάς και είναι συγκρουσιακή, διχαστική.

Αν πετάξουμε από πάνω μας όλα αυτά τα είδωλα, εικόνες ναών ή πρόσωπα πολιτικών, αν αφαιρέσουμε από την ζωή μας την σύγκρουση, αν δηλαδή δεν ακολουθούμε τα κόμματα (ψευδο-ιδεολογίες), τι αλήθεια μας μένει; Ε μ ε ί ς.   

 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ  

 

 

 

Είναι γενικά παραδεκτό, ότι το σύστημα διακυβέρνησης ενός Δήμου, είναι άκρως Δημαρχοκεντρικό. Για παράδειγμα, στο Γαλάτσι, η πλειοψηφία ψήφισε τον Γιώργο Μαρκόπουλο και όχι την Δημοτική του παράταξη. Το 62% που έλαβε στις τελευταίες εκλογές ,ήταν αυτό  που παρέσυρε στην εκλογή με μεγάλο νούμερο ψήφων και τους Δημοτικούς Συμβούλους της παράταξής του.

Προφανώς το γεγονός αυτό, μπορεί να εξηγήσει και την στάση της πλειονότητας των Δημοτικών Συμβούλων της Δημοτικής Αρχής. Αναγνωρίζοντας ,ότι ο άσσος στο μανίκι τους είναι ο Δήμαρχος, έχουν επιλέξει την μη συμμετοχή και παρουσίαση στα δρώμενα του Δήμου.

Και έτσι έχουμε το κάπως σπάνιο φαινόμενο…ο Δήμαρχος να εκτελεί και καθήκοντα Αντιδημάρχων καθώς επίσης κι εκείνα των Προέδρων των Νομικών Προσώπων, αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες αυτών.

Το φαινόμενο αυτό ,έχει γίνει πολύ πιο έντονο κατά την διάρκεια της νέας θητείας της Δημοτικής Αρχής και είναι πολύ ευδιάκριτο για έναν προσεκτικό παρατηρητή των Δημοτικών Συμβουλίων και των ανακοινώσεων του Δήμου..

Ο Δήμαρχος είναι αυτός που μονοπωλεί την παρουσίαση κάθε θέματος που έρχεται στο Δημοτικό Συμβούλιο, είναι αυτός που αναλαμβάνει ευθύνες για την τήρηση ή μη του τεχνικού προγράμματος, είναι αυτός που απαντά στα ερωτήματα και την κριτική της αντιπολίτευσης.

Ο Δήμαρχος ανακοινώνει το κλείσιμο και άνοιγμα του Άλσους …των αθλητικών εγκαταστάσεων και των δημοτικών βρεφονηπιακών σταθμών. Ο Δήμαρχος παρεμβαίνει για βλάβες στην ΔΕΗ , στην ΕΥΔΑΠ, ρίχνει αλάτι στους χιονισμένους δρόμους.

Και βέβαια ,όλα καλά και ρόδινα ,όσο ο Δήμαρχος τα καταφέρνει στο ρόλο του One Man show.Όπως πάντα όμως, έρχονται και στιγμές λάθος επιλογών και αποφάσεων …έντονης κριτικής ή ακόμα και καταγγελιών.(Σε αντίθεση με το  Παπικό αλάθητο δεν υπάρχει το Δημαρχιακό αλάθητο [1])
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Όταν ο Δήμαρχος, όσο ικανός και να ' ναι, χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας, χωρίς άλλους ενεργούς  συνεργάτες που θα μπορούσαν να  απορροφήσουν  τυχόν  κραδασμούς , αρχίζει να φθείρεται, παρασύρει όπως είναι λογικό και αυτούς που είχαν ποντάρει πάνω του τα ρέστα τους και τα …όνειρα της επανεκλογής τους.

Συμπέρασμα: Στο πόκερ, ένας άσσος, δεν φέρνει την  Άνοιξη. Πρέπει να συνοδεύεται και από 2,3 ή 4 άλλα καλά φύλλα…Kάτι ανάλογο συμβαίνει και στον Δήμο ,αλλά και στη κοινωνία γενικότερα.

 

[1] Παπικό αλάθητο ή Αλάθητο του Πάπα είναι ένα δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας και περιλαμβάνεται στην εγκύκλιο «Pastor Aeternus» («Αιώνιος Ποιμήν»), που δημοσιοποιήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1870 και αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «Ο Ρωμαίος ποντίφικας όταν ομιλεί εκ καθέδρας, δηλαδή όταν υπό την ιδιότητα του ποιμένα και διδάσκαλου όλων των χριστιανών, δυνάμει της υπέρτατης αποστολικής του εξουσίας, ορίζει ότι κάθε διδασκαλία που αφορά στην πίστη και τη χριστιανική ηθική πρέπει να γίνει αποδεκτή ως αληθής από ολόκληρη την Εκκλησία, βάσει της Θείας Επιφοιτήσεως υποσχεθείσης σ' εκείνον δια του αποστόλου Πέτρου, τότε χαίρει του αλάθητου , εκείνου που ο Θείος Λυτρωτής θέλησε να χαρίσει στην Εκκλησία.

Χ.Γ.(Χαμαιλέων ο Γαλατσεώτης)

 

 

Περπατώντας από το κέντρο της πόλης προς το Άλσος του Βέϊκου, ο πρωινός ήλιος, ο χειμωνιάτικος, σπάει την παγωνιά και την διαλύει, σιωπηλός και λαμπρός καθώς είναι από τη φύση του, επιβάλλεται στον χώρο, αλλά σαν λυτρωτής και όχι σαν δυνάστης. Εντός του, η πάλη της δημιουργίας βρυχάται, οι πύρινες λάβες του πολεμούν για την Ζωή, αυτή που εμείς, οι αποδέκτες της καλοσύνης του την έχουμε σακατέψει. Εμείς, καταστροφείς και λειψοί καθώς είμαστε μπροστά στο μεγαλείο που ονομάζουμε Ζωή, το θρυμματίζουμε κάθε στιγμή και ώρα με χιλιάδες τρόπους που εφευρίσκουμε μιάς και η σκέψη μας παράγει μόνο συγκρούσεις.

Για ν’ αντιληφθούμε το μέγεθος της πλάνης μέσα στην οποία πορευόμαστε καθημερινά, δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε την πολιτική ή την θρησκεία και όπως αυτές εκδηλώνονται προτάσσοντας εμάς, την δική μας δηλαδή ευημερία εδώ ή κάπου αλλού μετά τα φυσικά. Για ν’ αντιληφθούμε την πλάνη ας παρατηρήσουμε τις ειδήσεις από την προπαγάνδα. Ίδιες ειδήσεις, ίδια προπαγάνδα, που συντηρούνται μάλιστα και από ίδιες μορφές. Είναι αυτές οι μορφές που βάζουμε (βάζετε) μέσω των Μέσων ενημέρωσης -το καθ’ όλα όργανο της πολιτικής και θρησκευτικής εκτροπής-, στην ζωή μας.

Παρατηρώντας ό,τι συμβαίνει γύρω μας, διακρίνουμε την ταύτιση με ένα κόμμα, μία θρησκευτική αίρεση, ταύτιση με τις ιδεολογίες και τα δόγματα. Όλα αυτά είναι καθαρή δουλεία που γεννάται από τις στρεβλώσεις των δυνάμεων της προπαγάνδας. Έχουν μήπως σχέση οι Ιδέες με τις ιδεολογίες; Όχι ασφαλώς, οι Ιδέες δεν ερμηνεύονται, η ανθρώπινη λειψή σκέψη τις ερμηνεύει και τις αναλύει ανάλογα με πόσα και τι περιττώματα έχει μέσα της.

Παραχωρήσαμε τον δικό μας νου στην προπαγάνδα μιάς και βρισκόμαστε σε μεγάλη ύπνωση και υιοθετήσαμε τον νού της προπαγάνδας. Ό,τι λοιπόν σκεφτόμαστε ή πράττουμε, δεν είναι δικά μας αλλά των άλλων, αυτών που ορίσαμε ώς διαχειριστές της ζωής μας. Και τι αλήθεια κάνουν οι διαχειριστές μας; Συντηρούν μέσω του Φόβου την δική τους ύπαρξη στον κόσμο και θεωρητικά καλοπερνούν. Θεωρητικά, διότι επί της ουσίας, θύματα είναι κι αυτοί της γοητείας με την οποία είναι ντυμένοι. Αυτοί, οι ξεχωριστοί, οι νάρκισσοι και οι πλανεμένοι πως τάχα μου κάτι σπουδαίο κάνουν. Αυτοί κι αν είναι σε έναν τεράστιο κουβά με περιττώματα μη μπορώντας να πορευθούν στην ζωή τους έξω από πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες. Αν αφαιρεθεί από την αγέλη όλη αυτή η πλαστότητα με την οποία ζει, τότε, τι απομένει;

Όλη αυτή η ανθρώπινη αδυναμία συναναστρέφεται, συναλλάσσεται, επαινεί αλλήλους, μοιράζει «μπράβο» απλόχερα, αναζητά διαρκώς ήρωες. Η γέννηση των ηρώων είναι απαραίτητη προϋπόθεση στις ελλειμματικές κοινωνίες, είναι το ναρκωτικό, η πλαστή χημεία, φανερώνει μειονεξία.

Φτάνοντας στο Άλσος του Βέϊκου, διακρίνω μία αγνότητα να αιωρείται. Παραβλέπω τα σαθρά κατασκευάσματα που τα έστησε σε μιά νύχτα η υποκρισία, παρατηρώ την αρμονία του χώρου όπως τον λούζει ο ήλιος και κάθομαι ν’ απολαύσω το παρόν. Μονάχα αυτό έν τέλει δεν περιέχει συγκρούσεις και ιδιοτέλεια.   

 

 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ  

Ένα πολύ συχνό και διαχρονικό φαινόμενο της πολιτικής είναι η Kαπηλεία:

- Εκμετάλλευση γεγονότων ή ιδεών  για  ιδιοτελείς(πολιτικούς) σκοπούς ή για την δυσφήμιση και απαξίωση του αντιπάλου.

Είναι ο τρόπος  με τον οποίο ένα κόμμα ή μια παράταξη, αξιολογεί και εργαλοποιεί τις ενέργειες των αντιπάλων, δίνοντας σε συγκεκριμένες καταστάσεις ή γεγονότα , σωστά ή λανθασμένα, μια ερμηνεία που θα τους αποφέρει  ίδιον πολιτικό όφελος.

Το καλύτερο εργαλείο για την πραγματοποίηση αυτών των στόχων, είναι η προπαγάνδιση αυτών, μέσω των  ΜΜΕ και των λαϊκών  δικαστηρίων  των social media.

 

Καλά, ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ( Κυριακή 21/2/21 )

<< ...Έγραψαν ,λοιπόν, διάφοροι ότι για τις διακοπές του ρεύματος  έφταιγαν πράγματι το  μειωμένο προσωπικό ,οι παλαιωμένες υποδομές ,η γενίκευση των εργολαβιών  και άλλα παρόμοια. Αλλά το φάρμακο για όλα αυτά  δεν είναι άλλο  από την  παραπέρα  ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ ,που, ούτως ή άλλως  βρίσκεται  σε εξέλιξη. Κανείς τους  βέβαια  δεν λέει  ότι ο ιδιώτης  δεν θα επενδύσει  για την ψυχή της μάνας του  αλλά για να βγάλει κέρδη .....>>

Όμως ,και το ΒΗΜΑ ( Κυριακή 21/2/21 )  :

 << ....Παλαιότερα η  ΔΕΗ   ήταν υπεύθυνη για τον καθαρισμό  και την συντήρηση του δικτύου  ηλεκτροδότησης( δημόσιο αγαθό ),  με τον καιρό η έννοια του δημόσιου αγαθού υπονομεύτηκε. Συνήθως οι προϋπάρχουσες επενδύσεις εξαντλούνται από  τους νέους  ιδιώτες -ιδιοκτήτες που αποφεύγουν νέες   ...>>                                                                                                                                      
<<...  Το πλήρωσε η Καλιφόρνια  όπου ,λόγω απουσίας επενδύσεων κατέρρευσε  το δίκτυο ηλεκτροδότησης. Αντίστοιχο πρόβλημα  αντιμετώπισε και η Νέα Ζηλανδία  που ,με περισσό ζήλο, έσπευσε να ιδιωτικοποιήσει όλες τις δομές  παραγωγής και διανομής  του ηλεκτρικού ρεύματος ....>>

<<...Κάπως, έτσι,  κατέρρευσαν  και οι ιστορικοί  βρετανικοί σιδηρόδρομοι ,επειδή η εμμονική Θάτσερ  επέμεινε να ιδιωτικοποιήσει  και το δίκτυο. Όμως, με τους ιδιώτες επενδυτές ήλθαν φονικά ατυχήματα, ήρθαν μεγάλες αυξήσεις  και τελικά επανακρατικοποιήθηκαν.....>>.   

<< ....Η υγειονομική κρίση ανέδειξε  σε μέγιστα  τα υπονομευμένα  και κατασυκοφαντημένα δημόσια νοσοκομεία  ,οπου καταφεύγουν  για την υγεία τους  όλοι  πλούσιοι και φτωχοΙ .....>>

Και όσον αφορά τον Ριζοσπάστη κατανοητό. Το ΚΚΕ μάχεται , σωστά, τις ιδιωτικοποιήσεις. Όμως το Βήμα,η ναυαρχίδα του αστισμού; Αλλάζει κάτι;

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

     Γιατί δεν κατέβηκες στις Δημοτικές εκλογές;

     Αντίο....Βασίλη Αποστολίδη

 

 

Η χωρίς  ταυτότητα πόλη μας ( οικιστικός ιστός), προσδιορίζεται από  τις δύο  κεντρικές αρτηρίες( λ. Βέϊκου – Γαλατσίου ) που την χωρίζουν στα τέσσερα και επικουρικά από τις δευτερεύουσες Τράλλεων και Καραϊσκάκη.                                                                                                         
Για διάφορους λόγους (όχι  άσχετους με τις εκάστοτε Δημοτικές αρχές), η πόλη μας ,αντίθετα με τις ανεκμετάλλευτες  ευκαιρίες να επιλύσει τα δομικά προβλήματά της  (της δόθηκαν  σπουδαίες ευκαιρίες ) ,  δεν μπόρεσε να αποκτήσει διακριτό  κοινωνικό στίγμα - φυσιογνωμία και έμεινε έξω από τα φώτα κοινωνικής αναφοράς  και θετικής  δημοσιότητας.                                                                                                                                                                              
Ποιες ήταν οι ευκαιρίες;                                                                                                                                       
Α.  Με τους ολυμπιακούς αγώνες ( 2004 ), όταν το χρήμα έρρεε άφθονο,  ο  << ολυμπιακός Δήμος μας >>,έπρεπε και μπορούσε να διεκδικήσει την υπογειοποίηση του          κόμβου Γαλατσίου – Λ. Βέικου, επιλύοντας το πρόβλημα << κέντρο πόλης >>.                                                                                                               
Β.  Όταν σχεδιαζόταν το << Μετρό >>,μπορούσε και έπρεπε  να διεκδικήσει κεντρική πλατεία, όπως  πέτυχαν άλλοι Δήμοι   
Γ.  Δεν εκπόνησε μία καθαρή  και πειστική πολιτική διεκδίκησης του ΠΑΛΑΙ, εκπληρώνοντας, με την συνέργεια του  τοπικού << κινήματος >>, τρεις  εφικτούς στόχους:                                                                
     α. Να μετατρέψει την ολυμπιακή εγκατάσταση Γαλατσίου ( ΠΑΛΑΙ )  σε κυψέλη αθλητισμού – πολιτισμού και σε συνδυασμό με την υπογειοποίηση  στο σημείο αυτό της           Λ. Βέϊκου  και επικοινωνία μεταξύ ΠΑΛΑΙ και Άλσους, να αναδειχθεί η περιοχή σε κέντρο σφύζουσας πολιτιστικής και κοινωνικής δραστηριότητας. 
     β. Να εντάξει το ΠΑΛΑΙ  στην ζωή της πόλης  μεταφέροντας σε αυτό κρίσιμες  Δημοτικές υπηρεσίες, το ΙΚΑ κ.λ.π. , δημιουργώντας  εύκολη πρόσβαση σε αυτό (ήπια Δημοτική  συγκοινωνία ,μέσω του αριστερού παράδρομου ( εκεί που τώρα... ενεργεί ο εργολάβος),δηλαδή   μεταφορά του σφυγμού της πόλης  στην περιοχή.                                                                                                                                                                                                
     γ. Να αναπροσανατολιστεί η πόλη, να δώσει χώρο και τόπο στα νιάτα και να  αναβαθμιστεί. Πρόκειται για ευκαιρίες που πέρασαν και άφησαν την πόλη  χωρίς ταυτότητα, χωρίς κέντρο – χώρο κοινωνικής συνεύρεσης-αναφοράς .                                                                                                                    
Τώρα, λόγω της ΜΗΔΕΙΑΣ και της χιονόπτωσης ,εκπομπή μεγάλης ακροαματικότητας   τράβηξε την κουρτίνα και  το Γαλάτσι η πόλη μας, ακούστηκε πανελλαδικά, έστω για θέμα τρέχουσας επικαιρότητας. Που αλλού θα σταμάταγε; Μα, πρώτα  στον Δήμο,  στον  οποίον ,ελέω www.e-galatsi.gr ,έδωσε  συγχαρητήρια για το χιούμορ του  Στην είδηση
<<.... Στο Δημαρχείο Γαλατσίου (Αρχιμήδους 2 και Ιπποκράτους) υπάρχουν τσουβάλια με αλάτι για όποιον πολίτη ενδιαφέρεται να έρθει να παραλάβει,....>>




Δείτε την σχετική αναφορά στο Γαλά
τσι  στο 46'


Αντίθετα στην εκπομπή δεν αναφέρθηκε κάτι σχετικό με την πληροφορία, ότι ο Δήμαρχος εθεάθη  στην καρότσα φορτηγού μαζί με τρεις εργάτες να αλατίζει την πόλη.

Αλήθεια είναι ότι αυτή η ιστοσελίδα, το e-galatsi,εδώ και καιρό, γράφει την δική του ιστορία με καλοπροαίρετα, έξυπνα και ευρηματικά σχόλια και εξ ίσου επινοηματικές παραστάσεις.

Toυ Ίκαρου Πετρόπουλου 

 

 

     Γιατί δεν κατέβηκες στις Δημοτικές εκλογές;

     Αντίο....Βασίλη Αποστολίδη