e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Ο Πεζοπόρος  σε ανάρτησή του στο e-galatsi ,απέδωσε έναν χαρακτηρισμό στον Φρανκ(Φραγκίσκο Κουνάνη) ,που ήταν κατά το ήμισυ σωστός.Προφανώς λόγω ηλικίας ή λόγω ανηφοριάς ,δεν τον έβγαλε ποτέ ο δρόμος του στην Οδό Καλαμών 36 στο Άνω Γαλάτσι (Καραγιαννέϊκα)

Αν πέρναγε από 'κει  θα μπορούσε να δει μια πυλωτή ,που ο Φρανκ με πολύ μεράκι  είχε μετατρέψει σε πυλωτή αγάπης και αλληλεγγύης.Θα έβλεπε  πρόσωπα ρυτιδωμένα,όχι από τον χρόνο, αλλά από τις δυσκολίες και τις ανάγκες της ζωής, να   αναζητούν  μια ελπίδα ,ένα χέρι βοήθειας ,ένα ζεστό χαμόγελο.Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που  ξαφνικά  πέρασαν βίαια από μια «κανονική ζωή», με δουλειά, με σπίτι, σε μια ζωή με έντονα προβλήματα επιβίωσης .

Αν ο Πεζοπόρος είχε την τύχη να βρεθεί εκεί, θα έβλεπε  ένα λαμπερό χαμόγελο να απλώνεται πάνω στα  ρυτιδωμένα  πρόσωπά τους.Γιατί στον Κουνάνη είχαν βρει έναν πολύτιμο φίλο ,πάντα δίπλα τους στα δύσκολα.Έναν άνθρωπο που κάθε φορά που θα τον χρειάζονταν θα γινόταν θυσία για να βρεθεί κοντά τους,να τους στηρίξει να τους προσφέρει μια αγκαλιά...ένα χέρι βοήθειας.


Πολύ σωστά λοιπόν αποκάλεσε τον Κουνάνη "δεκανίκι". Δεκανίκι ζωής  όμως και αλληλεγγύης για τους συνανθρώπους μας.....και όχι δεκανίκι του  Δημάρχου  Μαρκόπουλου.

Καλό θα ήταν η Πεζοπορία ...να μην περιορίζεται στους κεντρικούς και λαμπερούς δρόμους της πόλης

 

ΥΓ. Ενδοικογενειάκά ....καρφώματα στο e-galatsi,χωρίς περιορισμούς και κακία!!!

 

 

Χ.Γ.(Χαμαιλέων ο Γαλατσεώτης)

 

 

Είναι προφανές ότι ο κύριος Ζώμπος και η θλιβερή παρέα του, δεν ζουν εδώ (Γαλάτσι, ζούμε δώ), ζουν αλλού, σε άλλες σφαίρες μάλλον πλανητικές και έν ολίγοις δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τα ίδια ισχύουν και για τον κύριο Μαγκανάρη, πως ξέπεσε κι αυτός στην κατρακύλα, ένας νέο-ευφυής θα ‘λεγα άνθρωπος σε σχέση με όσους/ες υπέγραψαν την κατάπτυστη ανακοίνωση; Η ψυχούλα του το ξέρει.

Όμως, για να βάζουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, ο κύριος Μαρκόπουλος και ο μηχανισμός του Δήμου, έκαναν καλά την δουλειά τους. Δεν έκαναν κάτι σπουδαίο, δεν αξίζουν «μπράβο» και «πόσο σπουδαίοι είναι», όχι, έκαναν πολύ απλά την δουλειά τους, φέρθηκαν επαγγελματικά. Γι’ αυτό άλλωστε δεν πληρώνονται σαν εργαζόμενοι που είναι; Για την δουλειά τους;

Έχουμε συνηθίσει να αναζητάμε ήρωες και επειδή δεν υπάρχουν, τους κατασκευάζουμε. Ήρωας ο πυροσβέστης, ο γιατρός, ο αστυνόμος, ο αξιωματικός, ο ντελιβεράς … Πάρα πολλά επαγγέλματα αν το θελήσουμε, μπορούμε να τα εντάξουμε στα ηρωικά. Και τα υπόλοιπα επαγγέλματα; Δεν είναι ηρωικά; Ο αμμοβολιστής που πεθαίνει στα σαράντα του χρόνια στα καρνάγια του Περάματος για να έχουμε την πρώτη ναυτιλία στον κόσμο, δεν είναι ήρωας; Ο εναερίτης της ΔΕΗ μη υπολογίζοντας ακραίες καιρικές συνθήκες, δεν κινδυνεύει από ατυχήματα;

Ας μην βάζουμε σε κατηγορίες τις επαγγελματικές τάξεις, σε ηρωικές ή μη. Αδικούμε ανθρώπους έτσι. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για επαγγελματική ευσυνειδησία, για άριστους επαγγελματίες. Και τον κύριο Μαρκόπουλο, εκεί να τον κατατάξουμε, σε έναν Δήμαρχο που σε μία δύσκολη καιρική στιγμή, έκανε καλά την δουλειά του, σε αντιδιαστολή με άλλους Δημάρχους και άλλους δημοτικούς υπαλλήλους που δεν την έκαναν καλά. Ακόμα κι αυτός ο αξιολύπητος περιφερειάρχης κύριος Πατούλης, φωτογραφιζόταν στο Σύνταγμα με τον κεντρικότερο δρόμο της Ελλάδας, τη βιτρίνας της, κλειστό. Και καμάρωνε μιάς και είναι χαμηλοτάτης νοημοσύνης. Το γιατί βέβαια εκλέγονται ηλίθιοι σε αξιώματα, είναι ένα άλλο θέμα που έχει σχέση με τα είδωλα. Ίσως κάποια στιγμή το αναπτύξουμε.

Από την μία ο κύριος Ζώμπος και η μέτρια παρέα του, από την άλλη η κυρία Ζέρβα που πατά μία εδώ και μία εκεί και μας έχει ζαλίσει με τις διαφορετικές κάθε φορά πολιτικές επιλογές της -καλώντας μας μάλιστα να τις υιοθετήσουμε,  μία τρίτη εκδοχή ο ΣΥΡΙΖΑ Γαλατσίου να ακροπατεί μεταξύ ανάλυσης και συνιστωσών, τι μας μένει; Δυό σταθερές, μας αρέσουν δεν μας αρέσουν, ο κύριος Μαρκόπουλος και το ΚΚΕ δια του εκπροσώπου του, του κυρίου Χαραλαμπίδη. Στις παρούσες στιγμές αυτοί δεν φαίνεται να λαϊκίζουν, αν και η θέση του ΚΚΕ για την Παναγιά την εμπριμέ δεν είναι ξεκάθαρη. Μία άλλη σταθερά -για να μην το ξεχάσω-, ο κύριος Κουνάνης, ένα αναπάντεχο δεκανίκι για τον κύριο Μαρκόπουλο, που δεν το έχει κι ανάγκη!  

Ήσυχα κυλά η ζωή στην πόλη μας πέραν αυτών, ειδικότερα μετά το στουπόχιονο.   

 

 

 

 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ 

  

 

- Όλα είναι "Μήδεια"...

- Αφιέρωμα στον Έρωτα

Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς - μέρος Β' 

Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς 

 


Τι κάνουν οι άνθρωποι σήμερα με τον χιονιά; Φοβούνται! Η «Μήδεια», αρκετές μέρες πριν εκδηλωθεί είχε εισβάλει στο μυαλό μας σαν τρομοκράτης κι έσπειρε πανικό. Από το χθεσινό βράδυ που άρχισε να δηλώνει την παρουσία της, ο τρόμος έγινε αβάσταχτος, θέριεψε, σαν τότε που ο Ιμπραήμ πασάς σκορπούσε τον τρόμο στην Πελοπόννησο. Τσαλακώθηκε για τα καλά ο Ιμπραήμ στο Ναβαρίνο, η «Μήδεια» θα χαθεί σε δυό-τρείς μέρες αναίμακτα. Αλλά ο τρόμος, τρόμος.


Στα ανώτατα κλιμάκια της πολιτικής, τσαλακώνονται για το αν ο κρατικός μηχανισμός θα μπορέσει να ανταπεξέλθει ή όχι στα προβλήματα που έχουν ήδη έρθει – δρόμοι κλειστοί, συγκοινωνίες παρκαρισμένες κλπ. Η αντιπολίτευση σύσσωμη βάλει κατά της κυβέρνησης, η κυβέρνηση βάλει κατά της αντιπολίτευσης, ώστε το θέατρο του παράλογου στην πολιτική σκηνή να ισορροπεί. Τι νόημα θα είχε αν όλη η πολιτική σκηνή αντιμετώπιζε με σοβαρότητα ακόμα και έναν απλό χιονιά σαν «την Μήδεια;». Γιατί τίποτε περισσότερο από έναν απλό χιονιά στη μέση του χειμώνα είναι όλο αυτό το τρομολαγνικό σκηνικό που δημιουργούν ανεπαρκείς συμπολίτες μας κατέχοντας θέσεις κλειδιά. Αν υπήρχε μία έστω σοβαρή και άνευ κρότων αντιμετώπιση ενός χειμωνιάτικου φυσικού φαινομένου, ίσως να μας έλεγαν Ελβετία και όχι Ελλάδα. Εδώ όλα, τα πάντα, πρέπει υποχρεωτικά να περάσουν από πολιτική αντιπαράθεση.


Το μαγευτικό πρωινό ξημέρωμα, ας το απολαύσουμε με ένα άσμα ταξιδιάρικο. Γιατί στη ζωή που έχουμε γαμήσει κυριολεκτικά, όλα είναι ένα αδιάκοπο καταπληκτικό ταξίδι.


 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ 

 

- Αφιέρωμα στον Έρωτα

- Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς - μέρος Β' 

- Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς 

Μην κοιτάζεις τώρα νεοάνθρωπε, στην νέα χιλιετηρίδα τι γίνεται, που δανείζεσαι φράγκα από την τράπεζα αν δεν έχεις και πας ολιγοήμερες ή πολυήμερες διακοπές. Στον περασμένο αιώνα αυτά τα «ωραία» πράγματα δεν γινόντουσαν. Είχες φράγκα, πήγαινες, δεν είχες, φανταζόσουν τις διακοπές από τους τοίχους του σπιτιού σου. Μην με βάζεις στην πρίζα (που λένε) να συγκρίνω τις εποχές για να σου πω ποιά ήταν ή είναι η καλύτερη -γιατί θα σε απογοητεύσω- σαφώς και η σημερινή εποχή μας είναι η καλύτερη που είχαμε ποτέ. Όχι επειδή δεν δανειζόμαστε για να πηδήξουμε αλλά διότι ζούμε σήμερα την πιο εξελιγμένη περίοδο σαν άνθρωποι.

        Ήμουν που λες ερωτευμένος, τι ερωτευμένος, μιλάμε για μεγάλη καψούρα δηλαδή, με μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά. Μελιά μάτια και μαλλιά, μορφή αγγελική, τρόπους συναρπαστικούς, σώμα αψεγάδιαστο -δεν έκλανε μία μπροστά του ούτε εκείνο το γεμάτο κυτταρίτιδα σώμα της Αφροδίτης της Μήλου, πόσο μάλλον όλων αυτών των κοριτσιών που εσύ ονομάζεις μοντέλα- στήθη γερά σαν τις κορφές της Πίνδου, περπατησιά ανάλαφρη σαν του δελφινιού το πέταγμα, και μια τρέλα, τι να σου λέω τώρα, τρέλα ζηλευτή που δεν γνώρισα ποτέ πια στη ζωή μου. Και είχε και φράγκα. Εγώ όμως την εποχή εκείνη δεν είχα και καθόμουν στο καβούκι μου. Και ήταν καλοκαίρι, Αύγουστος μήνας και η Αθήνα άδειαζε και πήγαινε αλλού και αναστέναζε, οι ρύποι της πόλης μεταφέρονταν στις αγνές παραλίες και στα περήφανα βουνά μας. Και η καλή μου όμως δεν είχε λόγους να μένει στην πόλη και να ιδρώνει, κι’ έτσι αποφάσισε να πάει για λίγες μέρες στην Επίδαυρο όπου παραθέριζαν οι γονείς της. Να το πω κι’ αυτό μην το ξεχάσω, ήταν σφόδρα ερωτευμένη κι’ αυτή με την αφεντιά μου. Δεν βάζω την ζυγαριά για να μετρήσω την τρέλα που είχαμε, όμως νέα παιδιά ήμασταν και ζούσαμε ως τα άκρα την κάθε μας στιγμή.



        Κανονίσαμε που λες να την συνοδεύσω ως την Επίδαυρο αλλά θα επέστρεφα πάλι με το βραδυνό λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Βάλαμε τα μπαγκάζια της στο λεωφορείο και καθίσαμε δυό-τρείς θέσεις από το τέλος, στο βάθος δηλαδή και μακριά από τους λιγοστούς επιβάτες που προτίμησαν τις μπροστινές θέσεις. Καταλαβαίνεις τώρα, ο παλιός δρόμος της εθνικής οδού -Κακιά Σκάλα- και όλη εκείνη η περιπέτεια που ακροβατούσες συνέχεια μεταξύ του μηχανικού αγκομαχητού και της καυλοτίμονης θεωρίας του Έλληνα οδηγού.  Δεν μας ένοιαζε. Πριν από την επιβίβαση στο λεωφορείο είχα φροντίσει και είχα μαζί μου το Βήμα, την μεγαλύτερη ελληνική εφημερίδα -όχι σε ποιότητα αλλά σε μέγεθος- και πράγματι, πως το έφεραν οι συνθήκες και η μεγάλη εκείνη εφημερίδα, μας έκρυψε από τους επιβάτες του λεωφορείου και σκέπασε την ηδονή μας, στράγγισε τον ιδρώτα μας, οριοθέτησε την τρέλα από την συνήθεια, δημιούργησε τον μικρόκοσμό μας καθάρωντάς τον από την υποκρισία.

 

        Δεν ξέρω πόσες ώρες έκανε το λεωφορείο να φτάσει στην Επίδαυρο, μα σαν πατήσαμε στο αργολικό πεδίο και νιώσαμε την αλμύρα της θάλασσας, η τρέλα μας γιγαντώθηκε. Μετά τα τυπικά της αντάμωσης και τα καλωσορίσματα, χαθήκαμε στις πλαγιές της Επιδαύρου και κυλιστήκαμε στις πευκοβελόνες και στ’ αρώματα. Μέχρι που στεγνώσαμε από τους χυμούς μας και μόνο τότε κατεβήκαμε στα εγκόσμια και στην ανεμελιά της θάλασσας. Ήπιαμε άφθονο νερό, κολυμπήσαμε, κάτι βάλαμε στο στομάχι μας για να μην διαμαρτύρεται, και πιασμένοι από το χέρι καθίσαμε σε έναν βράχο σιωπηλοί, ήσυχοι. Τα μάτια μιλούσαν, και τα χέρια, και μέσα μας οι καρδιές χτυπούσαν γοργά.

        Ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω από τα υψώματα όταν σηκωθήκαμε και γυρίσαμε πίσω στο χωριό. Αποχαιρέτησα τους γονείς της που δεν πρόλαβα να γνωρίσω, αγκάλιασα την καλή μου κι’ έφυγα για να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο για την Αθήνα. Ποιά Αθήνα; Το λεωφορείο είχε αναχωρήσει προ πολλού, το έχασα. Στην τσέπη μου είχα φράγκα ίσα-ίσα για ένα εισιτήριο, αλλά δεν απογοητεύτηκα. Τράβηξα με τα πόδια τον ανήφορο που με έβγαλε στον κεντρικό δρόμο της επιστροφής. Μόλις είχε νυχτώσει. Άρχισα τα ώτο-στόπ, αλλά δεν υπήρχε διάθεση κανενός εποχούμενου να σταματήσει. Άρχισα χωρίς σκέψη να περπατώ, για πολλές ώρες, μέχρι που κάποιο φορτηγάκι με πήρε αλλά με άφησε σχετικά γρήγορα. Πάλι περπατητό, πάλι ώτο-στόπ, πάλι ένα επιβατικό με άφησε πιο κάτω, κανείς δεν πήγαινε έστω μέχρι τον Ισθμό. Περπατούσα ασταμάτητα, θα πρέπει να έκανα εκείνο το βράδυ πάνω από σαράντα χιλ. αλλά τα πόδια μου πετούσαν, βάδιζα ακούραστα. Λίγο πριν το ξημέρωμα έφτασα στον Ισθμό, ένα λεωφορείο από Γιάννενα; Από Αγρίνιο; Δεν θυμάμαι, έκανε στάση. Έπιασα τον οδηγό, του μίλησα, με κοίταξε, χαμογέλασε και με έβαλε να καθίσω δίπλα του στην πρώτη θέση!

Το πιστρόφι του Έρωτα έκλεισε τα βλέφαρά μου μέχρι τον Κηφισό, από εκεί για Γαλάτσι τα εφτά-οκτώ χιλιόμετρα ήταν παιχνίδι.


14 Φεβρουαρίου 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ

 

 

- Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς - μέρος Β' 

- Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς 

 

Α. Το πάρκινγκ των απορριμματοφόρων του Δήμου.

Είναι γνωστό ότι οι δημοτικοί άρχοντες προτιμούν να  καταπιάνονται με θέματα που << πουλάνε >> .Αποφεύγουν  θέματα <<  ενοχλητικά >>, όπως το γκαράζ του Δήμου, μέσα στην δασική – αναδασωτέα   που είναι << δομικό >> θέμα της πόλης, όμως  βρίσκεται εκτός της θέας των κατοίκων. Αφήνουν ,συνεπώς το θέμα να σέρνεται.
Προτιμότερο, γι’ αυτούς,  είναι να προβάλλουν την εικόνα μίας (αμφισβητούμενης << καθαρής πόλης >> και να ανέχονται  την αφόρητη κατάσταση, μέσα και έξω ,από το πάρκινγκ, όπως η φωτογραφία.    

                                                                                                                                
Είναι εμφανές   ότι τα τελευταία χρόνια και με αφορμή την χρονίζουσα εργολαβία ανάπλασης της Λ. Βέϊκου, τα μπάζα αποτελούν <<συνήθη>> εικόνα πόλης.
Όχι μόνον σε εμφανή σημεία αλλά και εκτός θέας. Αυτή η εικόνα    προβάλλει την ανάγκη  μίας πλατύτερης συζήτησης  της εργολαβίας γιατί πλευρές της( χρησιμότητα – μελέτη- ατέλειες-- επίβλεψη –περιβάλλον  κ.λ.π. )   δεν έχουν αναδειχθεί .  

Ακόμη και το ΠΑΛΑΙ δεν έχει μείνει αμόλυντο. Εκτός  θέας ,εντοπίσαμε μία <<αυτοκινητιά>> μπάζα στον περιαύλιο χώρο ,αριστερά από  τους  παρατημένους άχρηστους – κατεστραμμένους  σκουπιδοτενεκέδες.     

 

Β.Σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων ( Σ.Μ.Α. ).

Μετά μία 20/ετία έντονων συζητήσεων – αντιδράσεων – διαμαρτυριών  -προστίμων από Ε.Ε. (παράνομες χωματερές) - υπερκορεσμό της χωματερής της Φυλής και ψηφισμένων  νόμων και υπουργικών αποφάσεων, ο Δήμος μας είναι από τους λίγους που δεν έχει πάρει χαμπάρι από τις  εξελίξεις στην διαχείριση των σκουπιδιών (διαλογή στην πηγή- ανακύκλωση – καύση...). Στο Γαλάτσι, δεν ... <<αντιγράφουμε >> τους Ευρωπαίους ,ούτε παρακολουθούμε τα  μικρά ή μεγαλύτερα βήματα που κάνουν άλλοι Δήμοι !!!.

Στο Γαλάτσι   ...πορευόμαστε... παραδοσιακά και πληρώνουμε αδρά !. Και πάνω στην τούρλα ,χωρίς μελέτη ,κατόπιν εορτής, με προσωπικές παρεμβάσεις, δημιουργούμε  Σ.Μ.Α.  στην δασική – αναδασωτέα!.                                                       

Ελλείψει , γνωστής σε εμάς μελέτης ,δεν γνωρίζουμε  αν υπάρχει χρηματοδότηση  από ευρωπαϊκούς πόρους για την αγορά του μεγάλου απορριμματοφόρου ,που θα δέχεται τα σκουπίδια   4 ή 5 απλών απορριμματοφόρων, θα τα συμπιέζει και θα τα πηγαίνει ,προφανώς, κατ ευθείαν στη Φυλή. << Θα έχουμε οικονομία >> ακούσαμε !.  

Επ’ αυτού, , θα επανέλθουμε και θα  γίνουμε δυσάρεστοι.

Τέλος, κάνουμε σύσταση σε κάθε δημότη ,που νοιώθει πολίτης ,να μπει το site του ΕΣΔΝΑ και θα καταλάβει . Μιλάω για τον ΕΣΔΝΑ επί Πατούλη κι όχι επί Δούρου.

Στο επόμενο: Η ενημέρωση και η καθοδήγηση του Δημότη και η συνειδητή – πειστική πολιτική  , προϋπόθεση   για την αποτελεσματική διαχείριση των σκουπιδιών .

 

13/2/21

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

 

     Γιατί δεν κατέβηκες στις Δημοτικές εκλογές;

     Αντίο....Βασίλη Αποστολίδη

 

 

Πέρα από την εκκλησία και τον στρατό που αναφέρει ο «γκουρού[1]» της ψυχανάλυσης και συγκινείται το πλήθος επειδή δεν καταλαβαίνει όσα διαβάζει από αυτόν, ας πάμε στην πολιτική, σε ακόμα μία έκφανση της εξουσίας. Γνωστό ασφαλώς θα σας είναι το «η εξουσία έχει καύλες», που σημαίνει δηλαδή πως γαμεί και δέρνει. Με αφορμή την πανδημία -ή όπως και αν λέγεται- η πολιτική πάλι εφευρίσκει τρόπους και εισβάλει στο σπίτι μας μέσω των αντιπροσώπων της.

Με κάθε τρόπο, οι πολιτικοί, κάθε χρώματος και ιδεολογίας, θέλουν πάντοτε να μας έχουν κάτω από τον φόβο, κι έτσι, μας πλασάρουν πότε τον γείτονα Ερντογάν, πότε τον ύπουλο ιό, πότε την φτώχεια (αυτή κι αν είναι χείριστη μορφή βίας), πότε τα οράματά τους για το καλό μας. Μακρύς ο κατάλογος της εξουσίας για να μας έχουν πάντοτε υπό έλεγχο, να μας κάνουν εύκολα ζάφτι, να ασελγούν πάνω μας πατώντας σε «νόμους». Όλα αυτά, ένα τεράστιο αστείο, αλλά οι μάζες, όλες αυτές τις μετριότητες που εκφράζουν την εξουσία, τις παίρνουν στα σοβαρά και τρελαίνονται.

Εισέβαλε η μία μετριότητα μετά την άλλη στο σπίτι μας είτε λέγεται επιστήμονας, είτε πολιτική προστασία, είτε υπουργός, αρχηγός κόμματος, κυβερνήτης, ο κάθε «ειδικός» και «διανοούμενος» και μας νουθετεί, μας απειλεί, μας προστάζει. Σαν δούλοι που είμαστε ακολουθούμε. Θυμάστε τον Σπάρτακο που νόμισε πως θα ξεσηκώσει τους σκλάβους; Έφαγε τα μούτρα του, διότι ο δούλος δεν ζητά ελευθερία, του είναι άγνωστη λέξη αυτή, επιθυμεί διακαώς όμως να κουμαντάρει άλλους δούλους, να γίνει δυνατότερος από αυτούς. Άπληστος και ο δούλος, όπως άπληστος και ο εξουσιαστής, διαρκώς θέλουν να χορτάσουν τις επιθυμίες τους. Φτωχοί όμως, πάμπτωχοι είναι μη κατανοώντας ότι, πέρα από την ακόρεστη απληστία τους, ο πλούτος, ο πραγματικός πλούτος ανήκει σε αυτούς που έχουν ελαχιστοποιήσει τις πλαστές ανάγκες του ή σε αυτούς που τον έχουν και τον μοιράζονται με χαρά.

Ψιλά γράμματα αυτά, έ και; Νομίζετε πως τα γράφω για εσάς; Όχι βέβαια, για μένα τα γράφω, γιατί όλα αυτά τα κόλπα τα πλαστά, τους φόβους, τις εξουσίες -θεόσταλτες ή μη- κάθε τι που ασκεί βία με κάθε τρόπο στη ζωή μου, όλα αυτά τα έχω βαρεθεί. Όλα όσα γίνονται για το «καλό μου» δεν οδηγούν πουθενά παρά μόνο στην υποταγή, κυρίως στην νοητική. Εσείς όμως, οι μάζες, συνεχίστε να βάζετε στο σπίτι σας τον κάθε άχρηστο και μέτριο αντιπρόσωπο της εξουσίας, όπως ή ό,τι κι αν είναι αυτός, συνεχίστε να θρέφεται με τον φόβο σας την δική τους καλοπέραση στον τραχύ κόσμο, συνεχίστε να είστε διαχωρισμένοι σε αριστερούς, δεξιούς, κομμουνιστές, κεντρώους, φιλελέδες, φασίστες, σοσιαλιστές, ακραίους δώθε-κείθε, συνεχίστε να πιστεύετε στις αιρέσεις των θρησκειών, συνεχίστε να νομίζετε ότι εσείς είστε οι καλοί και οι άλλοι δεν είναι.

Οι καιροί που ζούμε είναι καταπληκτικοί, διότι η Ζωή από μόνη της είναι μοναδική, όμως, για να αντιληφθούμε τα απλά πράγματα, αυτά που ένα παιδί -λόγω αγνότητας- κατανοεί πολύ εύκολα, ένα απλό βήμα χρειάζεται, να αφήσουμε πίσω μας όσα μας εγκλωβίζουν το μυαλό, να αφαιρέσουμε χρειάζεται όλη αυτή τη φυλακή που κουβαλάμε μέσα μας και την ονομάζουμε Παράδοση, Ιερά και Όσια της φυλής, και κάθε γελοιότητα με την οποία μας έμαθαν και πορευόμαστε.

Εδώ που βρισκόμαστε, δεν είμαστε για να ζούμε σαν δούλοι, ούτε να υπηρετούμε την παράνοια άπληστων ανθρώπων, ούτε για να ακολουθούμε το κάθε γελοίο κόμμα που κρύβεται πίσω από μία σαθρή ερμηνεία κάποιας Ιδέας, δεν βρισκόμαστε στον κόσμο αυτό για να ασκεί πάνω μας βία (ό,τι μορφή κι αν έχει αυτή), ο κάθε ψυχάκιας που είναι δούλος της εξουσίας και η δύναμη που νομίζει πως έχει του τονώνει και την λίβιδο που έλεγε και ο Φρόϋντ. Εδώ βρισκόμαστε για να γίνουμε κάποτε Άνθρωποι, αλλά εσείς θέλετε διακαώς να συνεχίσετε να είστε δούλοι …



"O ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ"

"Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς – μέρος Α'"

 

Με την πολιτική, μεταξύ των πολλών μη ορθών, υπάρχει ακόμα ένα μη ορθό που μάλλον μας διαφεύγει. Αφήσαμε την πολιτική στις μετριότητες, δώσαμε τα κλειδιά των οικιών μας στα κόμματα και στα φερέφωνά τους. Αληθές είναι ότι οι σοβαροί άνθρωποι δεν ασχολούνται με την πολιτική, εξίσου αληθές ότι η πλειοψηφία των πολιτικών, μέσω της πολιτικής, θέλει απλώς και μόνο να επιπλέει. Πως επιπλέουν οι φελλοί; Κάπως έτσι κι αυτοί, κενοί από ιδέες, από καλλιέργεια, από κάθε είδους αξίες. Δεν μιλάω για ηθική διότι αυτή κι αν είναι άγνωστη λέξη.

 

Οι πολιτικοί έν Γαλατσίω λοιπόν, αποφάσισαν -τι άλλο να κάνουν εκτός από το να αποφασίζουν δεν ξέρουν-, και έδωσαν ονόματα σε «ορφανές» πλατείες. Με τι σκεπτικό άραγε; Προφανώς για να φέρουν ισορροπίες σε ανισόρροπες αποφάσεις. Για να καλύψουν όλες σχεδόν τις κομματικές παρατάξεις, έκαναν προφανώς κάποια αξιολόγηση: τούτη η πλατεία θα πάρει το όνομα που θα προτείνω εγώ, εσύ, πάρε την άλλη … και ούτω καθεξής. Μοιράστηκε η πίτα και οι ορφανεμένες πλατείες απόκτησαν ένα όνομα στην πλαστή κοινωνία που ζούμε.

 

Στον Σπύρο Βραδή, για παράδειγμα, στον μεγάλο αυτό γιατρό έδωσαν κάτι σκαλοπάτια διότι δεν του έπρεπε πλατεία. Ο γιατρός-άνθρωπος, ο σπάνιος αυτός επιστήμονας, ήταν δεξιός στις πεποιθήσεις του. Και; Δικαίωμά του δεν ήταν; Αλλά ποτέ δεν μπλέχτηκε με κόμματα και ψευδό-ιδεολογίες. Για την πολιτική νομενκλατούρα της πόλης μας, αν δεν είσαι όργανο, δεν είσαι τίποτε. Ναι, αλλά και τα μπουζούκια όργανα είναι. Ευτυχώς, ο αείμνηστος γιατρός, στάθηκε μακριά από κομματικές σκοπιμότητες, οπότε, και τα σκαλοπάτια που πήραν τ’ όνομά του, πολύ του πέφτουν. Αν ζούσε σήμερα ο γιατρός, θα γέλαγε με την ανθρώπινη δουλικότητα και υποκρισία, και δεν θα ασχολιόταν με τίποτε άλλο έξω από την επιστημοσύνη του. Μέγας!

 

Ο Σοφοκλής ο Πέππας, παιδί του Γαλατσίου, υπήρξε ένας πολύ μεγάλος ηθοποιός, τίμησε όσο λίγοι την τέχνη αυτή και κυριολεκτικά ποιούσε ήθος. Αυτός πάλι, ήταν κομμουνιστής, στην αντιπέρα όχθη του Σακουλέβα. Θα μπορούσε μιά πλατεία να πάρει τ’ όνομά του, αλλά ποιος νοιάζεται για ηθοποιούς κομμουνιστές; Ήταν και πολύ καλός ζωγράφος ο Σοφοκλής Πέππας, πίνακές του κοσμούσαν παλιότερα αίθουσες του 3ου δημοτικού σχολείου επί της οδού Ηροδότου. Υπάρχει πλουσιότατη πληροφόρηση για τον μεγάλο ηθοποιό και το έργο του, και κατά παράδοξο τρόπο, απουσιάζει εντελώς η πολιτική του θέση. Γιατί; Διότι ο Σοφοκλής Πέππας, ήταν πρώτα άνθρωπος -όπως και Σπύρος Βραδής- και ποτέ δεν πρόταξε την ιδεολογία του.

 Οι μεγάλοι άνδρες, έτσι κάπως πράττουν, επειδή είναι αγνοί -αδιάφορο που κλίνουν πολιτικά- δεν πέφτουν στους διαχωρισμούς των ιδεολογιών. Είναι πάνω από τις ιδεολογίες και δεν τις χρησιμοποιούν για να πορευθούν επαγγελματικά.

 Όπως έχω ακούσει, μερικοί συμπολίτες μας, την πλατεία Ιάκωβου Καμπανέλη την λένε Σοφοκλή Πέππα. Ισχυρό είναι ό,τι μένει στη συλλογική μνήμη, οπότε, όπως και αν ονομάζουν τις πλατείες οι πολιτικοί έν Γαλατσίω, ο κόσμος που ξέρει και συλλογάται ελεύθερα, δίνει τις δικές του ονομασίες στη μέχρι πρότινος ορφάνια τους. 

 

 

ΥΓ. Ο Σοφοκλής Πέππας, ζησε τα χρόνια της ζωής του δεμένος με την γενέτειρα του πόλη το Γαλάτσι που δεν το αποχωρίστηκε ποτέ και που ήταν το καταφύγιο του.     
Ποιος ήταν ο Σοφοκλής Πέππας


ΤΟΥ ΠΕΖΟΠΟΡΟΥ

 

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

 

- Ξανθή & Κόκκινη Παναγιά
Πλατεία Ιάκωβου Καμπανέλη...στο Γαλάτσι
Διανόηση στο καφέ Ιντερνέτ ...

-Προς αφελείς ψηφοφόρους …

-Ο Διανοούμενος ...

-Λεωφόρος Βέϊκου

 

-Λεωφόρος Βέϊκου...συνέχεια

 

Η εξουσία είναι μία οντότητα, άμορφη αλλά έχει υλική υπόσταση. Γι’ αυτό και βίαιη. Από τη φύση της είναι βίαιη, με ό,τι συνεπάγεται από αυτήν. Επειδή η εξουσία είναι οντότητα, εκφράζεται μέσω καναλιών που έχει δημιουργήσει για τον σκοπό της. Μεταξύ αυτών, η εκκλησία, ο στρατός, η πολιτική, η οικονομία κτλ. Όλα τα κανάλια της, δρουν το καθένα από τη σκοπιά τους διαφορετικά αλλά ο κοινός παρονομαστής είναι η βία. Και οι νόμοι, εφόσον αυτοί εκφράζουν πάντοτε το δίκιο του ισχυρού -της εξουσίας-, και αυτοί ποιούν έργο βίας. Όλα τα παραπάνω είναι απλά πράγματα, για μαθητές του δημοτικού σχολείου που μπορούν πολύ εύκολα να τα αντιληφθούν. Ο μέσος όμως άνθρωπος, αυτή η ολέθρια κοινή γνώμη, ή άλλως αυτός ο τεράστιος κουβάς από περιττώματα, ή αλλιώς και μάζα, αυτά τα απλά πράγματα δεν τα κατανοεί, δεν θέλει, φοβάται να τα δει όπως έχουν και απλώς θέλει να τα φαντάζεται διαφορετικά. Ελπίζει όλος αυτός ο τεράστιος κουβάς σε ένα θαύμα, αγνοεί ότι και η Ελπίδα είναι όργανο της βίας.

Έν μέσω πανδημίας -αν είναι δόκιμος αυτός ο όρος που μας σερβίρει το σύστημα-, η βία έχει πάρει διαστάσεις εφιαλτικές διότι πέραν των καθιερωμένων στόχων της, βάλει στα φανερά πλέον και κατά της ελευθερίας με πρόσχημα την εξάπλωση της πανδημίας. Αστεία εντελώς πράγματα, διότι τα μέτρα του φόβου ισχύουν για τον μαζάνθρωπο αλλά όχι για τους διαχειριστές της εξουσίας. Εν προκειμένω της πολιτικής εξουσίας που με τον αρχηγό της μπροστάρη γλεντοκοπά στην Ικαρία δίχως την στοιχειώδη προφύλαξη τόσο αυτού και άλλο τόσο της πολυπληθούς παρέας του. Ο μαζάνθρωπος όμως, θα πρέπει να υπακούσει τυφλά τον κάθε καραγκιόζη ντελάλη κρατικών αποφάσεων και από τις 6 το απόγευμα να μην κυκλοφορεί έξω από το σπίτι του, για το καλό του! Τόσο καλό, ούτε στην ναζιστική γερμανική κατοχή δεν υπήρξε, ούτε στη φασιστική χούντα των συνταγματαρχών, αλλά βλέπεις, η Δημοκρατία, είναι η πιο πλαστή λέξη του ελληνικού λεξικού, ο καθένας την ερμηνεύει όπως θέλει -πάντοτε κατά το συμφέρον του-, την επικαλείται όπου θέλει για να ξεγελάσει τις αδύναμες νοητικά μάζες οι οποίες βρίσκονται διαρκώς μέσα σε μία απέραντη συναισθηματική φόρτιση. Επειδή ο γράφων δεν είναι ειδικός ας συμβουλευτούμε αυτούς τι έχουν να μας πουν για τις μάζες και επανερχόμαστε. Ο Φρόϋντ στο βιβλίο του «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ» τα λέει πολύ ωραία, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν οι οπαδοί του[1], ας τον παρακολουθήσουμε. Αν και στην συγκεκριμένη ενότητα ασχολείται με δύο κανάλια της εξουσίας, τον στρατό και την εκκλησία, εύκολα στη θέση αυτών τοποθετούμε την πολιτική, την οικονομία κ.α. Λέει λοιπόν ο Φρόϋντ:

 

 «Η μορφολογία των μαζών μας θυμίζει ότι μπορούμε να διακρίνουμε εξαιρετικά ποικίλες μορφές μαζών και αντιθετικών κατευθύνσεων ώς προς την διαμόρφωσή τους. Υπάρχουν μάζες πολύ ρευστές και μάζες εξαιρετικά σταθερές – μάζες ομοιογενείς, που συναπαρτίζονται από ομοειδή υποκείμενα, και μή ομοιογενείς, μάζες φυσικές και τεχνητές, που για να αποκτήσουν συνοχή χρειάζονται και έναν εξωτερικό εξαναγκασμό – μάζες πρωτόγονες και διαβαθμισμένες, μάζες εξαιρετικά οργανωμένες. Για λόγους, όμως, που δεν μπορούν ακόμη να γίνουν κατανοητοί θα θέλαμε να τονίσουμε ιδιαίτερα μια διαφορά που λίγο την έχουν προσέξει οι διάφοροι συγγραφείς. Εννοώ την διαφορά μεταξύ των μαζών που είναι ακυβέρνητες και αυτών που κατευθύνονται από ηγέτες. Και εύλογα, αντίθετα με την συνήθη πρακτική, θα πρέπει η έρευνά μας να επιλέξει ως σημείο εκκίνησης όχι μιά σχετική απλή διαμόρφωση μαζών αλλά, να ξεκινήσει με μια εξαιρετικά οργανωμένη, διαρκή και τεχνητή μάζα. Τα πλέον ενδιαφέροντα μορφώματα αυτού του είδους είναι η εκκλησία, η κοινωνία των πιστών και ο στρατός. Ο στρατός και η εκκλησία είναι τεχνητές μάζες, δηλαδή για να προληφθεί η διάλυση τους και να ελεγχθούν οι αλλαγές στην οργάνωσή τους χρησιμοποιείται κάποιος εξωτερικός εξαναγκασμός. Κατά κανόνα το άτομο δεν ερωτάται σχετικά, ή δεν είναι ελεύθερο να επιλέξει άν θα εισέλθει σε μιά τέτοια μάζα – η προσπάθεια εξόδου συνήθως διώκεται ή υπόκειται σε σοβαρές κυρώσεις ή σχετίζεται με αυστηρά καθορισμένες προϋποθέσεις. Δεν είναι του παρόντος να εξετάσουμε γιατί τέτοιες ενώσεις χρειάζονται τόσο εξαιρετικές διασφαλίσεις. Άν τραβά κάτι την προσοχή μας, είναι ότι σ’ αυτές τις εξαιρετικά οργανωμένες μάζες, που προστατεύονται με αυτόν τον τρόπο από την διάλυση, μπορούμε να αναγνωρίσουμε σαφέστατα ορισμένες σχέσεις που αλλού θα ήταν πολύ λιγότερο ευδιάκριτες.

Στην εκκλησία – και θα μας βόλευε να πάρουμε ως πρότυπο την Καθολική εκκλησία – ισχύει, όπως και στον στρατό, όσο και άν διαφέρουν κατά τα άλλα, ο ίδιος αντικατοπτρισμός (ψευδαίσθηση) ότι εκεί βρίσκεται ένας κυρίαρχος – στην Καθολική εκκλησία ο Χριστός, στον στρατό ο στρατηγός που αγαπά με την ίδια αγάπη[2] όλα τα άτομα της μάζας. Από την ψευδαίσθηση αυτή εξαρτώνται τα πάντα – άν καταρριφθεί, στον βαθμό που το επιτρέπει ο εξωτερικός εξαναγκασμός, καταρρέουν πάραυτα τα πάντα, τόσο η εκκλησία όσο και ο στρατός. Αυτή η ίση αγάπη έχει εκφραστεί ρητά από τον Χριστό: «εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε». Για τα άτομα της ευσεβούς μάζας αυτός είναι σαν ένας αγαθός μεγάλος αδελφός, ένα πατρικό υποκατάστατο. Όλες οι απαιτήσεις από τα άτομα απορρέουν από τούτη την αγάπη του Χριστού. Ένα δημοκρατικό γνώρισμα διέπει την εκκλησία, εφόσον ενώπιον του Χριστού είναι όλοι ίσοι, όλοι έχουν το ίδιο μερτικό στην αγάπη του. Δεν είναι τυχαίο ότι γίνεται επίκληση στην ομοιότητα της χριστιανικής αδελφότητας με την οικογένεια και ότι οι πιστοί αποκαλούνται έν Χριστώ αδελφοί, δηλαδή αδελφοί δυνάμει της αγάπης που έχει γι’ αυτούς ο Χριστός. Είναι αναμφίβολο, ο δεσμός των ατόμων με τον Χριστό είναι και η αιτία τού μεταξύ τους δεσμού. Το ίδιο ισχύει για τον στρατό – ο στρατηγός είναι ο πατέρας, που αγαπά εξίσου όλους τους στρατιώτες του, και ώς έκ τούτου αυτοί είναι σύντροφοι μεταξύ τους. Ο στρατός διαφέρει δομικά από την εκκλησία ώς προς το γεγονός ότι αποτελείται από μιά διαβάθμιση τέτοιων μαζών. Κάθε λοχαγός είναι κατά κάποιο τρόπο ο στρατηγός και ο πατέρας του λόχου του, κάθε υπαξιωματικός της διμοιρίας του. Μιά παρόμοια ιεραρχία έχει, βέβαια, διαμορφωθεί και στην εκκλησία, εκεί όμως δεν παίζει τον ίδιο οικονομικό ρόλο, εφόσον θεωρείται ότι ο Χριστός γνωρίζει και νοιάζεται για τα άτομα περισσότερο απ’ όσο οι στρατηγοί των ανθρώπων.

Απέναντι σε τούτη την αντίληψη της λιβιδινικής[3] δομής ενός στρατού θα αντέτεινε εύλογα κανείς ότι γι’ αυτή δεν παίζουν κανένα ρόλο οι ιδέες της πατρίδας, του εθνικού μεγαλείου και άλλες, τόσο σημαντικές για την συνοχή του στρατού. Θα απαντούσαμε σε κάτι τέτοιο ώς εξής: πρόκειται για έναν διαφορετικό, όχι πλέον τόσο απλό, παράγοντα συνοχής των μαζών, και, όπως δείχνουν τα παραδείγματα μεγάλων στραταρχών, του Καίσαρα, του Βαλλενστάιν, του Ναπολέοντα, παρόμοιες ιδέες για την συγκρότηση ενός στρατού δεν είναι απαραίτητες. Άν αγνοούσαμε τούτο τον λιβιδινικό παράγοντα στον στρατό, ακόμη και όταν δεν είναι ο μόνος που δρά εκεί, μας φαίνεται ότι δεν θα είχαμε μόνο ένα θεωρητικό κενό αλλά και έναν πρακτικό κίνδυνο. Ο πρωσικός μιλιταρισμός[4], που ήταν τόσο αψυχολόγητος όσο και η γερμανική επιστήμη, θα πρέπει ίσως να το έμαθε αυτό κατά τον Μεγάλο Παγκόσμιο Πόλεμο[5]. Οι νευρώσεις πολέμου, που αποσάθρωσαν τον γερμανικό στρατό, χαρακτηρίστηκαν έν πολλοίς ώς διαμαρτυρία του ατόμου για τον ρόλο που του ανατέθηκε στον στρατό, και ακολουθώντας τις ανακοινώσεις του Ε. Ζίμμελ, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ένα από τα αίτια της ασθένειας, ήταν η άκαρδη αντιμετώπιση του κοινού ανθρώπου από τους ανωτέρους του. Άν εκτιμάτο καλύτερα αυτή η ανάγκη της λίμπιντο, δεν θα γίνονταν τόσο εύκολα πιστευτές οι εκπληκτικές υποσχέσεις των 14 σημείων του αμερικανού προέδρου και το θαυμαστό εργαλείο των γερμανών εμπνευστών του πολέμου δεν θα διαλυόταν μέσα στα χέρια τους.

Άς σημειώσουμε ότι στις δύο αυτές τεχνητές μάζες το κάθε άτομο είναι λιβιδινικά δεμένο, αφενός με τον ηγέτη (Χριστός, στρατηγός), αφετέρου με τα άλλα άτομα της μάζας. Θα πρέπει να ερευνήσουμε αργότερα ποιά είναι η σχέση των δύο αυτών δεσμών, άν είναι παρόμοιοι και ισότιμοι και πως θα μπορούσαν να περιγραφούν ψυχολογικά».  

 

 

Η συνέχεια άλλη μέρα!

 

"Στην φωτό, ο κυβερνήτης της Ελλάδας και η παρέα του στην Ικαρία, δίχως στοιχειώδεις προφυλάξεις!"



 

[1]    Ο γράφων δεν είναι οπαδός κανενός.

[2]    Εδώ λοιπόν ο Φρόϋντ, θυμίζει λίγο τον Φρόμ που μιλάει για την τέχνη της αγάπης και την σπάει σε κατηγορίες: μητρική, πατρική, αδελφική, ερωτική, φιλική κτλ. Καθώς φαίνεται, και οι δυό (δεν είναι δυστυχώς οι μόνοι), μη γνωρίζοντας τι εστί αγάπη, προσπαθούν να την εξηγήσουν και να την ορίσουν. Και οι δυό βαπτίζουν αγάπη το συναίσθημα – γιατί συναισθήματα είναι αυτά που αναφέρουν, και το χειρότερο όλων είναι ότι εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο ακολουθούν σαν ευαγγέλια τα μοντέλα που έχουν χτίσει. Αγάπη, ούτε εγώ γνωρίζω τι είναι για έναν απλό λόγο, δεν είμαι εκεί. Η αγάπη είναι ή δεν είναι, υπάρχει ή δεν υπάρχει. Και δεν κατηγοριοποιείται.

[3]    Μπορούμε να πούμε, η ασυνείδητη ψυχική ενέργεια που τροφοδοτεί την ενόρμηση αυτή λέγεται Libido ή λιβιδινική ενέργεια. Όσο για την δομή (κτίσμα), μπορούμε να πούμε την δομή (θηλυκό) ώς την διάρθρωση ενός συνόλου καθώς και το σύνολο που χαρακτηρίζεται. Αν μιλήσουμε με πολιτικό- οικονομικούς όρους κατά τον Λακάν, η κριτική που ασκήθηκε σε δύο εφαρμογές του οικονομικού παραδείγματος, την πολιτική οικονομία (Μάρξ) και την λιβιδινική οικονομία (Φρόϋντ), σε ισάριθμα οικονομικά συστήματα τα οποία θεωρούνται συναφή, αποτελεί αναμφίβολα το ζωτικό νεύρο των δύο αυτών επιχειρήσεων αφομοίωσης και εξουδετέρωσης. Και καταλήγει ο Λακάν, στην μεγάλη φροϋδική ανακάλυψη του ασυνείδητου, η αποκάλυψη μιάς σεξουαλικότητας “εκτός οικονομίας” έχει ουσιώδη λόγο. Όσο για την ενόρμηση, αυτή είναι η ώθηση του οργανισμού για δράση. Η ενόρμηση λέει ο Ζίζεκ, ικανοποιείται όταν αποτυγχάνει να πετύχει τον σκοπό της, όταν επαναλαμβάνει αυτή την αποτυχία. Ο Λακάν πάλι, το προχωρά το θέμα μακρύτερα και λέει ότι η ενόρμηση είναι άμετρη, επαναληπτική και τελικά καταστροφική και γι’ αυτό το λόγο κάθε ενόρμηση είναι ενόρμηση θανάτου. Πιστεύει κανείς στ’ αλήθεια ότι όλοι αυτοί οι αμπελοφιλόσοφοι φώτισαν τον κόσμο με τις «γνώσεις» τους;

[4]     Αυτός και άν ήταν ελιτίστικος. Αλλά περισσότερο ελιτίστικος έγινε αργότερα ο γερμανικός στρατός των SS, το όνειδος και η φρίκη της παγκόσμιας κοινότητας και ιστορίας.

[5]     Εννοεί προφανώς τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο.

 

Ο ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ

 

Υπήρχε ένα άσμα για καψούρηδες παλαιότερα , που έφερε τον τίτλο: Ξανθή αγαπημένη Παναγιά, και μάλιστα τη στιγμή αυτή που γράφω το παρόν σημείωμα, το ακούω και συγκινούμαι. Έτσι λοιπόν συγκινημένος ένιωσα σαν αντίκρυσα στο Άλσος του Βέϊκου την Κόκκινη Παναγιά.

Η πρώτη αστραπιαία σκέψη που δημιουργήθηκε ήταν: έχε γούστο να εισχώρησαν ύπουλα οι κομμουνιστές στο Άλσος και να ύψωσαν το δικό τους Τρόπαιο. Συγκρατήθηκα να μην κλάψω, αλλά ευτυχώς, γρήγορα η σκέψη επανήλθε στη λογική και σκέφτηκα: Μάλλον ο Δήμος ετοιμάζεται έν μέσω πανδημίας για απαγορευμένο καρναβάλι. Ναι, μάλλον η σκέψη αυτή φάνηκε σωστή, τουλάχιστον από τις δηλώσεις που διάβασα λίγες μέρες αργότερα.

Ο Δήμαρχος, ομολόγησε την τσαχπινιά του: ναι, είναι μη σύννομη με την δασική υπηρεσία η εγκατάσταση Κόκκινης Παναγιάς στο Άλσος. Όμως Δήμαρχος είναι, έχει τα μέσα και θα νομιμοποιήσει την αυθαιρεσία. Από κοντά, να στηρίξει την παράνομη πράξη και η κυρία Έλενα Ζέρβα -που είναι μάλιστα και δημοτική σύμβουλος- αναφέροντας κι αυτή συγκινημένη. Αφού αναγνώρισε την παρανομία από την διοίκηση του Δήμου, συνέχισε χαριτωμένα να γράφει σε δελτίου τύπου που εξέδωσε: Εφόσον η τοποθέτηση του προκατασκευασμένου ορθόδοξου χριστιανικού ναΐσκου είναι πλέον γεγονός, θα σταθούμε στο πλευρό της διοίκησης κατά την διαδικασία της νομιμοποίησης του. Γράφει μερικές ακόμα άνοστες παραγράφους το δελτίο τύπου, αλλά πήγα στο τέλος του που είναι και η ουσία.

Για τα καρναβάλια λοιπόν οι δηλώσεις τόσο του Δημάρχου και άλλο τόσο της κυρίας Ζέρβα.

Σαν πολίτης του Δήμου, θα πρότεινα να φυτευτεί δίπλα στον «ναΐσκο» και μιά κόκκινη μηλιά[1]  , για να θυμόμαστε εμείς οι νεώτεροι μέχρι που μπορεί να φτάσει ο «πατριωτισμός» και η υποκρισία από «εθνικά» σκεπτόμενους συμπολίτες μας που διαθέτουν τα μέσα και «το σθένος» για τόσο σημαντικά έργα στην πόλη μας. 
 
Παλιά, στα «πολιτιστικά κέντρα» που ακουγόταν η Ξανθή Παναγιά, έρρεαν τα αφρώδη ποτά και το ουίσκι, το άχ και βάχ έκαναν το πιατικό να ραγίζει, στις μέρες μας, θα ρέει το θείο άναμμα και θα γεμίσει το Άλσος λιβάνια. Κάθε εποχή έχει τους δικούς της καημούς!

 
[1]  Ουτοπικό Τοπωνύμιο της Μικρασιατικής εκστρατείας.

ΤΟΥ ΠΕΖΟΠΟΡΟΥ

 

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

 

-Πλατεία Ιάκωβου Καμπανέλη...στο Γαλάτσι
Διανόηση στο καφέ Ιντερνέτ ...

-Προς αφελείς ψηφοφόρους …

-Ο Διανοούμενος ...

-Λεωφόρος Βέϊκου

-Λεωφόρος Βέϊκου...συνέχεια

 

Μετά την ομολογουμένως επιτυχημένη διαδικτυακή συνάντηση με τον Δήμαρχο, θα είχε πολύ ενδιαφέρον  μια σειρά διαδικτυακών συναντήσεων με τους Αντιδημάρχους.

Θα είναι μια μοναδική ευκαιρία να  ενημερώσουν αναλυτικά τους πολίτες για το έργο που συντελείται στον τομέα τους και ως καθ' ύλην αρμόδιοι και γνώστες να απαντήσουν σε ερωτήματα.

Επίσης, θα δώσουν μια απάντηση στις κατηγορίες ,ότι έχουν παρεξηγήσει ή ερμηνεύσει εσφαλμένα το γνωστό γνωμικό ' "κρείττον εστί το σιγάν του λαλείν", δηλαδή ''καλύτερα να σιωπά κανείς παρά να μιλάει''!!

Γιατί όπως ακούγεται στη πόλη τώρα τελευταία,με αφορμή και το περίφημο εκκλησάκι στο Άλσος Βέϊκου, πάνε στα δημοτικά συμβούλια, μάλλον από υποχρέωση ή πολλάκις και από αγγαρεία, ψηφίζοντας απλά ΝΑΙ , χωρίς σχεδόν καμία φορά να έχουν λάβει τον λόγο- ενίοτε χωρίς να γνωρίζουν και το περιεχόμενο των υπό ψήφιση θεμάτων- και χωρίς να πουν τις απόψεις και προτάσεις τους για  θέματα που εμπίπτουν μάλιστα στις δικές τους αρμοδιότητες.

Εκτός βέβαια αν τους έχουμε παρεξηγήσει και η σιωπή τους αυτή οφείλεται ,στο ότι έχουν παραχωρήσει στον Δήμαρχο Γιώργο Μαρκόπουλo  και τον δικό τους ρόλο.

"Πες τα στους Αντιδημάρχους " λοιπόν , για αποκατάσταση της αλήθειας.Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να ισχύει το σύνθημα,από το βιβλίο του Αλέξανδρου Δουμά   "Ένας για όλους και όλοι για έναν.
Δεν είναι οι Σωματοφύλακες του ενός.Είναι οι Θεματοφύλακες των πολλών

Οι δημότες τους έστειλαν εκεί(Αντιδημάρχους και Δημοτικούς Συμβούλους) και τους  θέλουν ενεργούς και δραστήριους, με προτάσεις, απόψεις και λύσεις και όχι απλά να συμφωνούν σηκώνοντας το χέρι στα προς συζήτηση –ψηφιση

 

Χ.Γ.(Χαμαιλέων ο Γαλατσεώτης)

 

 

 

 

 

 Αγαπητή μου marple,


Τα γεγονότα με υποχρεώνουν να αναγνωρίσω την τεράστια επιρροή που ασκείς επάνω στους κρατούντες στην πόλη του Γαλατσίου.
Εκτός από άλλες ευρηματικές δυνατότητες που αποδεδειγμένα διαθέτεις, τα καυτερά σου σχόλια και οι αναλύσεις στις οποίες επιδίδεσαι (λύκοι, πρόβατα.... ) ,σου προσδίδουν τεράστια δύναμη.
Αποδείξεις τούτου έχουμε από τις δραστικές εσπευσμένες μεταβολές που σημειώθηκαν στα... χρώματα ( όχι μόνον ) της παράνομης εγκατάστασης Ναϊδριου στην προστατευόμενη περιοχή του Άλσους . Πράγματι μετά τις αναρτήσεις σου, τα χρώματα του... θεόσταλτου Ναϊδριου άλλαξαν!.

Το αρχικά κόκκινο χρώμα, που στη συνέχεια έγινε πράσινο ( και οι οπαδοί ψηφίζουν),τελικά άλλαξε και πάλι. Αυτή τη φορά , προτίμησαν να το κουκουλώσουν με πανιά χρώματος γκρί με τα οποία το περιέδεσαν, αφήνοντας απέξω μόνον τον άσπρο τρούλο. Όμως , ο καλός άνεμος που φυσάει στην περιοχή αποκαλύπτει και την εσώτερη πλευρά χρώματος μπλε που έχουν τα πανιά .

‘Ετσι, στο καταπράσινο βανδαλισμένο τοπίο (η << φαγάνα >> έκανε την... δουλειά της ) ,δεν απουσιάζει το προνομιούχο μπλέ που, ως γνωστόν , μόνο με αυτό προοδεύεις!.



Στην χειμαζόμενη κοινωνία μας που αγωνιωδώς αναζητά διέξοδο από τα επικίνδυνα αδιέξοδα της ασύδοτης αειφόρου ανάπτυξης, κάποιοι δεν εννοούν να ακούσουν τα μηνύματα που στέλνει η πανδημία. Εξακολουθούν όπως έχουν μάθει, ατομοκεντρικά , στην ματαιότητα των αξιωμάτων που για την κατάκτησή τους και την διατήρησή τους ,<< καλό είναι να ακουμπάμε, διακριτικά ή όχι, στο κόμμα και, γιατί όχι, στην εκκλησία >>!!!.

 

26/1/21 Ίκαρος Πετρόπουλος

 

     Γιατί δεν κατέβηκες στις Δημοτικές εκλογές;

     Αντίο....Βασίλη Αποστολίδη