e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

 

«Τι είναι ψυχανάλυση; Μιά αρρώστια που έχει την απαίτηση να θεραπεύσει τους ανθρώπους»

 

Κάρλ Κράους – βιεννέζος πολίτης

 

     Είναι η εξουσία ό,τι και η ψυχανάλυση; Δηλαδή αρρώστια; Παράνοια; Αφελώς, πολύς κόσμος πιστεύει πως ο Φρόϋντ ήταν ο μεγάλος ψυχαναλυτής του κόσμου, ενώ αντίθετα -οι μαθητές του κυρίως- πίστευαν γι’ αυτόν αυτό που οι Έλληνες το είπαν με μεγαλύτερη σαφήνεια όταν ήθελαν να δείξουν την γύμνια κάποιου υπερτιμημένου ανθρώπου: «τενεκές ξεγάνωτος». Αθάνατη ελληνική γλώσσα, τι μαγικές λέξεις έχεις μέσα σου και δείχνεις με σαφήνεια το απόλυτο τίποτα; Όλα όσα είπε ο Φρόϋντ τα δανείστηκε από τους Έλληνες και τον Νίτσε, αλλά έγινε «μεγάλος» διότι τον «έσπρωξε» μπροστά η μεγαλοαστική τάξη της εποχής του. Πως; Με τι τρόπο; Μα με τις γυναίκες φυσικά. Έβαλε στο ψυχαναλυτικό ανάκλιντρο όλες τις κυρίες των τιμών της εποχής, και αυτές -αγάμητες ούσες- έβγαζαν τον πόνο τους, τον συνέλεγε αυτός, μάθαινε τους φόβους τους κι έβγαζε φράγκα. Την εργατική τάξη δεν την καταδέχτηκε ο Φρόϋντ μα και η εργατική τάξη δεν είχε ανάγκη την ψυχανάλυση, γαμούσε χωρίς αυτήν, τα ζευγάρια συνευρίσκονταν ερωτικά, δεν υπήρχαν κυρίες επί των τιμών να τις κερατώνουν οι μεγαλοαστοί σύζυγοι τους.

 

    Πέρα από τους Έλληνες και τον Νίτσε, ο μεγάλος Γκαίτε, ο Σοπενάουερ, ο Λεοπάρντι, ο μέγιστος Ντοστογιέφκυ, μα και άλλοι, είχαν ασχοληθεί με το ασυνείδητο, αλλά δεν «εμβάθυναν» στο κέρατο των κυριών επί της τιμής και στις λιβιδινικές απόψεις του «θεού» Φρόϋντ. Η φράση: «η εξουσία έχει πάντοτε καύλες» πολύ πιθανό να βγήκε από τις διδαχές του Φρόϋντ, άρεσε στους πάσης φύσεως εξουσιαστές του κόσμου, διότι μόνο έτσι μάλλον μπορούν και γαμούν, με την φροϋδική εννοείται αντίληψη.

 

     Έρχεται σήμερα ένας ωραίος τύπος, ο Rutger Bregman και επεκτείνει το νήμα γράφοντας για την εξουσία:

 

«Αποδεικνύεται ότι οι άνθρωποι με εξουσία ενεργούν κυριολεκτικά σαν να διακατέχονται από μιά εγκεφαλική βλάβη στην οποία δίνεται από την ψυχιατρική ο όρος ε π ί κ τ η τ η  κ ο ι ν ω ν ι κ ο π ά θ ε ι α. Η πάθηση αυτή αποτελεί μια κληρονομική κοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας η οποία διαγνώστηκε για πρώτη φορά από τους ψυχολόγους του 19ου αιώνα και προκύπτει ύστερα από χτύπημα στο κεφάλι, που πλήττει καίριες περιοχές του εγκεφάλου μετατρέποντας τους καλλίτερους ανθρώπους σε αισχρούς Μακιαβελιστές. Αποδεικνύεται ότι οι άνθρωποι εξουσίας παρουσιάζουν τις ίδιες τάσεις. Όχι μόνο είναι πιο παρορμητικοί, εγωιστικοί, απερίσκεπτοι, αλαζόνες και αγενείς από ό,τι ο μέσος όρος των άλλων ανθρώπων, αλλά σχεδόν δεν τους ενδιαφέρει η «σκοπιά» από την οποία αντιλαμβάνονται τα γεγονότα οι συμπολίτες τους. Επίσης είναι πιο αναίσχυντοι, αδυνατώντας συχνά να εκδηλώσουν στο πρόσωπο τους την αντίδραση της ντροπής, δηλαδή το να κοκκινίζουν.

 

Η εξουσία μοιάζει να δρα σαν αναισθητικό που σε κάνει αναίσθητο απέναντι στους άλλους. Είναι σαν να μην νιώθουν πλέον συνδεδεμένοι με τους άλλους συνανθρώπους τους. Σαν να έχουν αποσυνδεθεί. Αν είσαι ισχυρός, είναι πιθανόν να θεωρείς τους περισσότερους ανθρώπους, τεμπέληδες και αναξιόπιστους. Ότι χρειάζονται επίβλεψη και παρακολούθηση, να τους κουμαντάρουν και να τους ελέγχουν, να τους λογοκρίνουν και να τους λένε τι να κάνουν. Και επειδή η εξουσία  σε κάνει να νιώθεις ανώτερος από τους άλλους, θα θεωρήσεις ότι όλο αυτόν τον έλεγχο πρέπει να τον εμπιστευτούν σε εσένα.

 

Με το που φτάνεις στην κορυφή, ο,τιδήποτε βρίσκεις παράλογο η ενοχλητικό μπορείς απλώς να το αγνοήσεις, να του επιβάλεις κυρώσεις, να τον κλείσεις μέσα. Οι ισχυροί άνθρωποι δεν χρειάζεται να δικαιολογούν τις ενέργειές τους και επομένους έχουν τη δυνατότητα να μπορούν να φοράνε παρωπίδες.

 

Το τραγικό όμως είναι πώς το να μην διαθέτεις εξουσία έχει το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα. Η ψυχολογική έρευνα δείχνει οι άνθρωποι που αισθάνονται ανίσχυροι νιώθουν λιγότερο σίγουροι για τον εαυτό τους. Διστάζουν να εκφράσουν άποψη. Όταν βρεθούν σε ομάδα, υποβιβάζουν από μόνοι τους τον εαυτό τους και υποτιμούν την ίδια τους την ευφυΐα. Ατυχώς, πάντα βρίσκονται άνθρωποι ανίκανοι να νιώθουν ντροπή, είτε επειδή είναι εθισμένοι στο ναρκωτικό της εξουσίας, είτε ανήκουν σε μια μικρή μερίδα που γεννιέται με κοινωνικοπαθολογικά χαρακτηριστικά. Στη σύγχρονη Δημοκρατία μας, η αναισχυντία μπορεί να είναι επωφελής για κάποιους. Οι πολιτικοί που δεν τους εμποδίζει η ντροπή είναι ελεύθεροι να κάνουν πράγματα που άλλοι δεν θα τολμούσαν. Το θράσος όμως του αναίσχυντου ανταμείβεται από τις σύγχρονες “μετριοκρατίες” επειδή οι “ειδήσεις” προβάλλουν τη διαστροφή και το παράλογο. Σε αυτού του είδους τον κόσμο, στην κορυφή δεν φτάνουν οι πιο φιλικοί και ενσυναίσθητοι ηγέτες, αλλά το αντίθετο. Σε αυτόν τον κόσμο, επιβιώνουν οι αναίσχυντοι».

 

     Όλα τα παραπάνω του Rutger Bregman, είναι πολύ εύκολα παρατηρήσιμα, δίχως καν την ψυχαναλυτική έρευνα. Εύκολα και απλά, μπορεί ο καθένας μας να διαπιστώσει την αλλαγή συμπεριφοράς του γείτονά μας, του φίλου μας, του συγγενή μας, του ομοϊδεάτη μας, του συνδικαλιστή (ναι, υπάρχει ακόμα έν ζωή κι αυτό το φρούτο της δημόσιας ζωής), του κομματόφρονα - πόσο θεαματικά αλλάζει σαν αναλάβει ένα πόστο εξουσίας. Και δεν χρειάζεται αυτό το πόστο να είναι αρχηγού κράτους, ένας απλός δημοτικός σύμβουλος, ένας πρόεδρος ενός χωριού, ένας εκδότης τοπικού φυλλαδίου, ο ιερέας εννοείται της γειτονιάς, ο χωροφύλακας (ο πάλαι ποτέ), ο παραμικρός μικρό-εξουσιαστής, θα μας νουθετήσει, θα μας μαλώσει, θα μας επιπλήξει, εμάς όλους τους απροσάρμοστους, εμάς, που δεν καταλαβαίνουμε, που δεν ακούμε, που δεν συμμεριζόμαστε, εμάς που δεν γνωρίζουμε ενώ αυτός ξέρει τα πάντα.

 

     Έτσι κάπως κινείται ο κόσμος, οι μετριότητες βρίσκονται στην εξουσία και φυσικά έχουν θεοποιήσει τον Φρόϋντ. Μπορεί να μην υποστηρίξει η μία μετριότητα την άλλη;

 

    Ας φύγουμε όμως από την ψυχανάλυση και ας πάμε στην πραγματικότητα, ακούγοντας έναν μεγάλο επιστήμονα, που ούτε αυτός γνωρίζει, το ψάχνει όμως!

 

 

 "ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ"

 

 

 

 

 

 

Βρίσκομαι στο μέσον μιας λίμνης. Κοιτώντας τα ήρεμα νερά της παρατηρώ χιονισμένες βουνοκορφές, πράσινες πλαγιές, σύννεφα να ταξιδεύουν και ψάρια να κολυμπούν στο γαλάζιο του νερού. Κοιτώντας πιο προσεκτικά στα ακύματα νερά, παρατηρώ και τον εαυτό μου. Η αντανάκλαση της εικόνας μου είναι μαγευτική και μου απορροφά όλη την προσοχή. Σε απροσδιόριστη ώρα μια αναταραχή δημιουργείται, το νερό ταράσσεται και οι εικόνες χάνονται. Τα είδωλα διαλύονται, σταματούν να υπάρχουν. Ή υπάρχουν; 

Παρατηρώντας μέσα μου αντιλαμβάνομαι ότι τα είδωλα εξακολουθούν να υπάρχουν. Σηκώνοντας το βλέμμα μου  παρατηρώ το χώρο έξω από τη λίμνη. Παρατηρώ τα βουνά, τα σύννεφα, και το γαλάζιο ουρανό. Τα ψάρια που είναι; Και εγώ που είμαι; Κατάλαβα ότι προσδιορίζομαι μέσω των ειδώλων και αν εξαφανιστούν τα είδωλα ποιος είμαι; Ποιο είναι το ψεύτικο και ποιο το αληθινό;

Τι είναι είδωλο; Είδωλο είναι η εικόνα που σχηματίζει ο εγκέφαλός δια μέσου των  ματιών όταν φωτεινές ακτίνες πέσουν πάνω τους

Τα είδωλα τα διακρίνω σε τρία είδη:

- α) Πραγματικά είδωλα: είναι αυτά που δημιουργούνται την παρούσα στιγμή στον εγκέφαλο

- β) Είδωλα μνήμης. Είναι τα είδωλα που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν, διατηρούνται στη μνήμη και ανασύρονται από αυτήν ανάλογα με την επιθυμία της συγκεκριμένης στιγμής. Έχουν τόση δύναμη ανάλογα με την εντύπωση και τη γοητεία που μου δημιούργησαν κατά τον χρόνο της καταγραφής τους. Όταν η προσοχή μου είναι στο παρόν τα είδωλα μνήμης απουσιάζουν. Όταν το παρόν δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το συμπληρώνω με τα είδωλα που ανασύρω από το παρελθόν και συνήθως τα προβάλω και στο μέλλον. Και επειδή το μέλλον σαν άγνωστο δεν μου παρέχει καμιά πληροφορία μάλλον τα προβάλω στο παρελθόν κάπως τροποποιημένα.

- γ) Είδωλα που σχηματίζει ο εγκέφαλος ακούγοντάς  περιγραφές  από τρίτους. Τα ίδια είδωλα σχηματίζονται και όταν διαβάζω ένα βιβλίο που περιγράφει ένα τοπίο, την ψυχή ή τον Θεό. Υπάρχουν και τα θρησκευτικά είδωλα που σχηματίζει η σκέψη, η οποία, επειδή δεν μπορεί να κατανοήσει αυτές τις έννοιες τις υποβαθμίζει στο δικό της πεδίο φτιάχνοντας ναούς, τζαμιά και παγόδες, που τις στολίζει με αγάλματα  και εικόνες, πιστεύοντας ότι όσο πιο μεγαλοπρεπή είναι όλα αυτά τόσο περισσότερο ευχαριστιέται ο Θεός και τους δίνει την εύνοια του. Και έτσι η σκέψη προσπαθώντας να γνωρίσει το Θεό τον υποβαθμίζει στο δικό της πεδίο σαν είδωλο και τον χρησιμοποιεί κατά το προσωπικό της συμφέρον αναπτύσσοντας εμπορικές σχέσεις με αυτόν (π.χ. εγώ θα είμαι συνεπής πιστός αλλά εσύ θα μου εξασφαλίσεις το αιώνιο μέλλον).

Πως τώρα θα επικοινωνήσει η σκέψη (χρονικός παράγοντας) με το Θεό (άχρονος παράγοντας); Μήπως χτίζοντας μεγαλοπρεπείς ναούς περιτριγυρισμένους από πεινασμένους στους οποίους δεν δίνει κανένας σημασία εκτός από την περίπτωση συναλλαγής με το θεό; Μήπως τάχα δημιουργώντας ομάδες, που η κάθε μία ερμηνεύει με τα δικά της συμφέροντα αυτό που δεν γνωρίζει;

Η καθημερινότητα είναι γεμάτη από είδωλα για τον άνθρωπο. Στον ναό βρίσκονται οι εικόνες. Τις βλέπει ο θρησκευόμενος και συγκινείται, τις φιλά, στέκεται μπροστά τους με φόβο ακίνητος. Στον δρόμο βρίσκονται οι αφίσες. Κοιτάζει την επίπλαστη ομορφιά ο περαστικός, βλέπει μια ωραία γυναίκα ή έναν ωραίο άνδρα (φτιαγμένους στα εργαστήρια), και θαυμάζει κάτι που δεν υπάρχει. Στην τηλεόραση θαυμάζει τον ηγέτη, εκείνον τον κενό πλην όμως χαρισματικό στον λόγο πολιτικό, που του βιάζει το μυαλό με μαεστρία. Τον ακολουθεί. Στον αθλητισμό, διαλέγει τον δικό του ήρωα (είδωλο), τον παρακολουθεί συνεχώς, συγκινείται με την χαρά του, πέφτει σε θλίψη με την αποτυχία του.

Ανάλογα με τη γοητεία που μου δημιουργούν τα είδωλα, προσπαθώ να τα διατηρήσω περισσότερο ή λιγότερο. Αν μου ασκούν πολύ μεγάλη γοητεία  για μεγάλο χρονικό διάστημα καταλαμβάνομαι από έμμονες ιδέες. Έτσι ο εγκέφαλος είναι γεμάτος με είδωλα τα οποία με κατευθύνουν. Και εγώ επενδύω σε αυτά.

Όλα τα είδη των ειδώλων προβάλλονται στο ίδιο κέντρο του εγκεφάλου και έτσι μου διεγείρουν τα ίδια συναισθήματα άσχετα  από το αν ένα γεγονός έχει συμβεί ή έχω φανταστεί ότι συνέβη.

Όταν είμαι σε καλή διάθεση προβάλω θετικά είδωλα ενώ όταν είμαι σε κακή προβάλω αρνητικά τα οποία προσπαθώ να αποφύγω και να μην τα σκέφτομαι. Άλλες φορές γίνομαι ειδωλολάτρης και άλλες  ειδωλομάχος που είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όλα τα είδωλα μάχονται μέσα μου διεγείροντας παράλληλα και το αντίστοιχο συναίσθημα, με σκοπό να μου αποσπάσουν την προσοχή  και έτσι να αποκτήσει κάποιο από αυτά κυριαρχία. Κάθε φορά με καλούν να πάρω θέση. Έτσι σε όποιο είδωλο δίνω την προσοχή μου (άρα και την ενέργεια μου) αυτό επικρατεί για όσο χρονικό διάστημα το σκέφτομαι. Όταν αποσύρω την προσοχή μου από αυτό τότε το είδωλο διαλύεται δίνοντας τη θέση του στο επόμενο.

Η σκέψη λειτουργεί μέσω των ειδώλων και της γοητείας που της ασκούν αυτά. Έτσι επενδύω στα είδωλα παρατηρώντας παράλληλα ότι η μάχη μεταξύ τους είναι αέναη. Και ποιος παράγοντας μπορεί να σταματήσει αυτή τη μάχη; Μήπως ένα ισχυρότερο (άρα και ιδανικό) είδωλο κατασκευασμένο από τη σκέψη; Επομένως η μόνη δυνατότητα της σκέψης είναι να δημιουργεί είδωλα, άρα και ο σκεπτόμενος άνθρωπος, σαν μέρος της σκέψης είναι και αυτός εξ ολοκλήρου είδωλο.

Αν παρατηρήσει κανείς την κεντρική πολιτική σκηνή ή έστω την περιφερειακή (Δήμοι κτλ.), τι άτομα αποτελούν το πολιτικό γίγνεσθαι; Άτομα που ταυτίζονται με εμένα, αδιάφορο αν αυτά λέγονται Μητσοτάκης, Τσίπρας, Κουτσούμπας, Παπανδρέου, Καραμανλής, Καρατζαφέρης, ή κλώνοι αυτών, όπως Άδωνης Γεωργιάδης, Πολάκης, Λοβέρδος, Παφίλης, Πλεύρης, Κασιδιάρης κτλ. Αν πάω στον δικό μου Δήμο Γαλατσίου (για παράδειγμα), συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ταυτίζομαι με αυτούς που ψήφισα και επειδή είμαι ελλειμματικός,  ανεπαρκής, μέτριος, τι κάνω; Εκλέγω τα είδωλά μου, εκ των πραγμάτων δηλαδή εκλέγω μετριότητες. Οι μέτριοι εκλέγουν μέτριους, έτσι βαδίζει η κοινωνία μας, στα άκρα μιάς και είναι συγκρουσιακή, διχαστική.

Αν πετάξουμε από πάνω μας όλα αυτά τα είδωλα, εικόνες ναών ή πρόσωπα πολιτικών, αν αφαιρέσουμε από την ζωή μας την σύγκρουση, αν δηλαδή δεν ακολουθούμε τα κόμματα (ψευδο-ιδεολογίες), τι αλήθεια μας μένει; Ε μ ε ί ς.   

 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ  

 

 

 

Περπατώντας από το κέντρο της πόλης προς το Άλσος του Βέϊκου, ο πρωινός ήλιος, ο χειμωνιάτικος, σπάει την παγωνιά και την διαλύει, σιωπηλός και λαμπρός καθώς είναι από τη φύση του, επιβάλλεται στον χώρο, αλλά σαν λυτρωτής και όχι σαν δυνάστης. Εντός του, η πάλη της δημιουργίας βρυχάται, οι πύρινες λάβες του πολεμούν για την Ζωή, αυτή που εμείς, οι αποδέκτες της καλοσύνης του την έχουμε σακατέψει. Εμείς, καταστροφείς και λειψοί καθώς είμαστε μπροστά στο μεγαλείο που ονομάζουμε Ζωή, το θρυμματίζουμε κάθε στιγμή και ώρα με χιλιάδες τρόπους που εφευρίσκουμε μιάς και η σκέψη μας παράγει μόνο συγκρούσεις.

Για ν’ αντιληφθούμε το μέγεθος της πλάνης μέσα στην οποία πορευόμαστε καθημερινά, δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε την πολιτική ή την θρησκεία και όπως αυτές εκδηλώνονται προτάσσοντας εμάς, την δική μας δηλαδή ευημερία εδώ ή κάπου αλλού μετά τα φυσικά. Για ν’ αντιληφθούμε την πλάνη ας παρατηρήσουμε τις ειδήσεις από την προπαγάνδα. Ίδιες ειδήσεις, ίδια προπαγάνδα, που συντηρούνται μάλιστα και από ίδιες μορφές. Είναι αυτές οι μορφές που βάζουμε (βάζετε) μέσω των Μέσων ενημέρωσης -το καθ’ όλα όργανο της πολιτικής και θρησκευτικής εκτροπής-, στην ζωή μας.

Παρατηρώντας ό,τι συμβαίνει γύρω μας, διακρίνουμε την ταύτιση με ένα κόμμα, μία θρησκευτική αίρεση, ταύτιση με τις ιδεολογίες και τα δόγματα. Όλα αυτά είναι καθαρή δουλεία που γεννάται από τις στρεβλώσεις των δυνάμεων της προπαγάνδας. Έχουν μήπως σχέση οι Ιδέες με τις ιδεολογίες; Όχι ασφαλώς, οι Ιδέες δεν ερμηνεύονται, η ανθρώπινη λειψή σκέψη τις ερμηνεύει και τις αναλύει ανάλογα με πόσα και τι περιττώματα έχει μέσα της.

Παραχωρήσαμε τον δικό μας νου στην προπαγάνδα μιάς και βρισκόμαστε σε μεγάλη ύπνωση και υιοθετήσαμε τον νού της προπαγάνδας. Ό,τι λοιπόν σκεφτόμαστε ή πράττουμε, δεν είναι δικά μας αλλά των άλλων, αυτών που ορίσαμε ώς διαχειριστές της ζωής μας. Και τι αλήθεια κάνουν οι διαχειριστές μας; Συντηρούν μέσω του Φόβου την δική τους ύπαρξη στον κόσμο και θεωρητικά καλοπερνούν. Θεωρητικά, διότι επί της ουσίας, θύματα είναι κι αυτοί της γοητείας με την οποία είναι ντυμένοι. Αυτοί, οι ξεχωριστοί, οι νάρκισσοι και οι πλανεμένοι πως τάχα μου κάτι σπουδαίο κάνουν. Αυτοί κι αν είναι σε έναν τεράστιο κουβά με περιττώματα μη μπορώντας να πορευθούν στην ζωή τους έξω από πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες. Αν αφαιρεθεί από την αγέλη όλη αυτή η πλαστότητα με την οποία ζει, τότε, τι απομένει;

Όλη αυτή η ανθρώπινη αδυναμία συναναστρέφεται, συναλλάσσεται, επαινεί αλλήλους, μοιράζει «μπράβο» απλόχερα, αναζητά διαρκώς ήρωες. Η γέννηση των ηρώων είναι απαραίτητη προϋπόθεση στις ελλειμματικές κοινωνίες, είναι το ναρκωτικό, η πλαστή χημεία, φανερώνει μειονεξία.

Φτάνοντας στο Άλσος του Βέϊκου, διακρίνω μία αγνότητα να αιωρείται. Παραβλέπω τα σαθρά κατασκευάσματα που τα έστησε σε μιά νύχτα η υποκρισία, παρατηρώ την αρμονία του χώρου όπως τον λούζει ο ήλιος και κάθομαι ν’ απολαύσω το παρόν. Μονάχα αυτό έν τέλει δεν περιέχει συγκρούσεις και ιδιοτέλεια.   

 

 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ  

 

Καλά, ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ( Κυριακή 21/2/21 )

<< ...Έγραψαν ,λοιπόν, διάφοροι ότι για τις διακοπές του ρεύματος  έφταιγαν πράγματι το  μειωμένο προσωπικό ,οι παλαιωμένες υποδομές ,η γενίκευση των εργολαβιών  και άλλα παρόμοια. Αλλά το φάρμακο για όλα αυτά  δεν είναι άλλο  από την  παραπέρα  ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ ,που, ούτως ή άλλως  βρίσκεται  σε εξέλιξη. Κανείς τους  βέβαια  δεν λέει  ότι ο ιδιώτης  δεν θα επενδύσει  για την ψυχή της μάνας του  αλλά για να βγάλει κέρδη .....>>

Όμως ,και το ΒΗΜΑ ( Κυριακή 21/2/21 )  :

 << ....Παλαιότερα η  ΔΕΗ   ήταν υπεύθυνη για τον καθαρισμό  και την συντήρηση του δικτύου  ηλεκτροδότησης( δημόσιο αγαθό ),  με τον καιρό η έννοια του δημόσιου αγαθού υπονομεύτηκε. Συνήθως οι προϋπάρχουσες επενδύσεις εξαντλούνται από  τους νέους  ιδιώτες -ιδιοκτήτες που αποφεύγουν νέες   ...>>                                                                                                                                      
<<...  Το πλήρωσε η Καλιφόρνια  όπου ,λόγω απουσίας επενδύσεων κατέρρευσε  το δίκτυο ηλεκτροδότησης. Αντίστοιχο πρόβλημα  αντιμετώπισε και η Νέα Ζηλανδία  που ,με περισσό ζήλο, έσπευσε να ιδιωτικοποιήσει όλες τις δομές  παραγωγής και διανομής  του ηλεκτρικού ρεύματος ....>>

<<...Κάπως, έτσι,  κατέρρευσαν  και οι ιστορικοί  βρετανικοί σιδηρόδρομοι ,επειδή η εμμονική Θάτσερ  επέμεινε να ιδιωτικοποιήσει  και το δίκτυο. Όμως, με τους ιδιώτες επενδυτές ήλθαν φονικά ατυχήματα, ήρθαν μεγάλες αυξήσεις  και τελικά επανακρατικοποιήθηκαν.....>>.   

<< ....Η υγειονομική κρίση ανέδειξε  σε μέγιστα  τα υπονομευμένα  και κατασυκοφαντημένα δημόσια νοσοκομεία  ,οπου καταφεύγουν  για την υγεία τους  όλοι  πλούσιοι και φτωχοΙ .....>>

Και όσον αφορά τον Ριζοσπάστη κατανοητό. Το ΚΚΕ μάχεται , σωστά, τις ιδιωτικοποιήσεις. Όμως το Βήμα,η ναυαρχίδα του αστισμού; Αλλάζει κάτι;

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

     Γιατί δεν κατέβηκες στις Δημοτικές εκλογές;

     Αντίο....Βασίλη Αποστολίδη

 

 

Είναι γενικά παραδεκτό, ότι το σύστημα διακυβέρνησης ενός Δήμου, είναι άκρως Δημαρχοκεντρικό. Για παράδειγμα, στο Γαλάτσι, η πλειοψηφία ψήφισε τον Γιώργο Μαρκόπουλο και όχι την Δημοτική του παράταξη. Το 62% που έλαβε στις τελευταίες εκλογές ,ήταν αυτό  που παρέσυρε στην εκλογή με μεγάλο νούμερο ψήφων και τους Δημοτικούς Συμβούλους της παράταξής του.

Προφανώς το γεγονός αυτό, μπορεί να εξηγήσει και την στάση της πλειονότητας των Δημοτικών Συμβούλων της Δημοτικής Αρχής. Αναγνωρίζοντας ,ότι ο άσσος στο μανίκι τους είναι ο Δήμαρχος, έχουν επιλέξει την μη συμμετοχή και παρουσίαση στα δρώμενα του Δήμου.

Και έτσι έχουμε το κάπως σπάνιο φαινόμενο…ο Δήμαρχος να εκτελεί και καθήκοντα Αντιδημάρχων καθώς επίσης κι εκείνα των Προέδρων των Νομικών Προσώπων, αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες αυτών.

Το φαινόμενο αυτό ,έχει γίνει πολύ πιο έντονο κατά την διάρκεια της νέας θητείας της Δημοτικής Αρχής και είναι πολύ ευδιάκριτο για έναν προσεκτικό παρατηρητή των Δημοτικών Συμβουλίων και των ανακοινώσεων του Δήμου..

Ο Δήμαρχος είναι αυτός που μονοπωλεί την παρουσίαση κάθε θέματος που έρχεται στο Δημοτικό Συμβούλιο, είναι αυτός που αναλαμβάνει ευθύνες για την τήρηση ή μη του τεχνικού προγράμματος, είναι αυτός που απαντά στα ερωτήματα και την κριτική της αντιπολίτευσης.

Ο Δήμαρχος ανακοινώνει το κλείσιμο και άνοιγμα του Άλσους …των αθλητικών εγκαταστάσεων και των δημοτικών βρεφονηπιακών σταθμών. Ο Δήμαρχος παρεμβαίνει για βλάβες στην ΔΕΗ , στην ΕΥΔΑΠ, ρίχνει αλάτι στους χιονισμένους δρόμους.

Και βέβαια ,όλα καλά και ρόδινα ,όσο ο Δήμαρχος τα καταφέρνει στο ρόλο του One Man show.Όπως πάντα όμως, έρχονται και στιγμές λάθος επιλογών και αποφάσεων …έντονης κριτικής ή ακόμα και καταγγελιών.(Σε αντίθεση με το  Παπικό αλάθητο δεν υπάρχει το Δημαρχιακό αλάθητο [1])
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Όταν ο Δήμαρχος, όσο ικανός και να ' ναι, χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας, χωρίς άλλους ενεργούς  συνεργάτες που θα μπορούσαν να  απορροφήσουν  τυχόν  κραδασμούς , αρχίζει να φθείρεται, παρασύρει όπως είναι λογικό και αυτούς που είχαν ποντάρει πάνω του τα ρέστα τους και τα …όνειρα της επανεκλογής τους.

Συμπέρασμα: Στο πόκερ, ένας άσσος, δεν φέρνει την  Άνοιξη. Πρέπει να συνοδεύεται και από 2,3 ή 4 άλλα καλά φύλλα…Kάτι ανάλογο συμβαίνει και στον Δήμο ,αλλά και στη κοινωνία γενικότερα.

 

[1] Παπικό αλάθητο ή Αλάθητο του Πάπα είναι ένα δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας και περιλαμβάνεται στην εγκύκλιο «Pastor Aeternus» («Αιώνιος Ποιμήν»), που δημοσιοποιήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1870 και αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «Ο Ρωμαίος ποντίφικας όταν ομιλεί εκ καθέδρας, δηλαδή όταν υπό την ιδιότητα του ποιμένα και διδάσκαλου όλων των χριστιανών, δυνάμει της υπέρτατης αποστολικής του εξουσίας, ορίζει ότι κάθε διδασκαλία που αφορά στην πίστη και τη χριστιανική ηθική πρέπει να γίνει αποδεκτή ως αληθής από ολόκληρη την Εκκλησία, βάσει της Θείας Επιφοιτήσεως υποσχεθείσης σ' εκείνον δια του αποστόλου Πέτρου, τότε χαίρει του αλάθητου , εκείνου που ο Θείος Λυτρωτής θέλησε να χαρίσει στην Εκκλησία.

Χ.Γ.(Χαμαιλέων ο Γαλατσεώτης)

 

 

Ένα πολύ συχνό και διαχρονικό φαινόμενο της πολιτικής είναι η Kαπηλεία:

- Εκμετάλλευση γεγονότων ή ιδεών  για  ιδιοτελείς(πολιτικούς) σκοπούς ή για την δυσφήμιση και απαξίωση του αντιπάλου.

Είναι ο τρόπος  με τον οποίο ένα κόμμα ή μια παράταξη, αξιολογεί και εργαλοποιεί τις ενέργειες των αντιπάλων, δίνοντας σε συγκεκριμένες καταστάσεις ή γεγονότα , σωστά ή λανθασμένα, μια ερμηνεία που θα τους αποφέρει  ίδιον πολιτικό όφελος.

Το καλύτερο εργαλείο για την πραγματοποίηση αυτών των στόχων, είναι η προπαγάνδιση αυτών, μέσω των  ΜΜΕ και των λαϊκών  δικαστηρίων  των social media.

Είναι προφανές ότι ο κύριος Ζώμπος και η θλιβερή παρέα του, δεν ζουν εδώ (Γαλάτσι, ζούμε δώ), ζουν αλλού, σε άλλες σφαίρες μάλλον πλανητικές και έν ολίγοις δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τα ίδια ισχύουν και για τον κύριο Μαγκανάρη, πως ξέπεσε κι αυτός στην κατρακύλα, ένας νέο-ευφυής θα ‘λεγα άνθρωπος σε σχέση με όσους/ες υπέγραψαν την κατάπτυστη ανακοίνωση; Η ψυχούλα του το ξέρει.

Όμως, για να βάζουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, ο κύριος Μαρκόπουλος και ο μηχανισμός του Δήμου, έκαναν καλά την δουλειά τους. Δεν έκαναν κάτι σπουδαίο, δεν αξίζουν «μπράβο» και «πόσο σπουδαίοι είναι», όχι, έκαναν πολύ απλά την δουλειά τους, φέρθηκαν επαγγελματικά. Γι’ αυτό άλλωστε δεν πληρώνονται σαν εργαζόμενοι που είναι; Για την δουλειά τους;

Έχουμε συνηθίσει να αναζητάμε ήρωες και επειδή δεν υπάρχουν, τους κατασκευάζουμε. Ήρωας ο πυροσβέστης, ο γιατρός, ο αστυνόμος, ο αξιωματικός, ο ντελιβεράς … Πάρα πολλά επαγγέλματα αν το θελήσουμε, μπορούμε να τα εντάξουμε στα ηρωικά. Και τα υπόλοιπα επαγγέλματα; Δεν είναι ηρωικά; Ο αμμοβολιστής που πεθαίνει στα σαράντα του χρόνια στα καρνάγια του Περάματος για να έχουμε την πρώτη ναυτιλία στον κόσμο, δεν είναι ήρωας; Ο εναερίτης της ΔΕΗ μη υπολογίζοντας ακραίες καιρικές συνθήκες, δεν κινδυνεύει από ατυχήματα;

Ας μην βάζουμε σε κατηγορίες τις επαγγελματικές τάξεις, σε ηρωικές ή μη. Αδικούμε ανθρώπους έτσι. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για επαγγελματική ευσυνειδησία, για άριστους επαγγελματίες. Και τον κύριο Μαρκόπουλο, εκεί να τον κατατάξουμε, σε έναν Δήμαρχο που σε μία δύσκολη καιρική στιγμή, έκανε καλά την δουλειά του, σε αντιδιαστολή με άλλους Δημάρχους και άλλους δημοτικούς υπαλλήλους που δεν την έκαναν καλά. Ακόμα κι αυτός ο αξιολύπητος περιφερειάρχης κύριος Πατούλης, φωτογραφιζόταν στο Σύνταγμα με τον κεντρικότερο δρόμο της Ελλάδας, τη βιτρίνας της, κλειστό. Και καμάρωνε μιάς και είναι χαμηλοτάτης νοημοσύνης. Το γιατί βέβαια εκλέγονται ηλίθιοι σε αξιώματα, είναι ένα άλλο θέμα που έχει σχέση με τα είδωλα. Ίσως κάποια στιγμή το αναπτύξουμε.

Από την μία ο κύριος Ζώμπος και η μέτρια παρέα του, από την άλλη η κυρία Ζέρβα που πατά μία εδώ και μία εκεί και μας έχει ζαλίσει με τις διαφορετικές κάθε φορά πολιτικές επιλογές της -καλώντας μας μάλιστα να τις υιοθετήσουμε,  μία τρίτη εκδοχή ο ΣΥΡΙΖΑ Γαλατσίου να ακροπατεί μεταξύ ανάλυσης και συνιστωσών, τι μας μένει; Δυό σταθερές, μας αρέσουν δεν μας αρέσουν, ο κύριος Μαρκόπουλος και το ΚΚΕ δια του εκπροσώπου του, του κυρίου Χαραλαμπίδη. Στις παρούσες στιγμές αυτοί δεν φαίνεται να λαϊκίζουν, αν και η θέση του ΚΚΕ για την Παναγιά την εμπριμέ δεν είναι ξεκάθαρη. Μία άλλη σταθερά -για να μην το ξεχάσω-, ο κύριος Κουνάνης, ένα αναπάντεχο δεκανίκι για τον κύριο Μαρκόπουλο, που δεν το έχει κι ανάγκη!  

Ήσυχα κυλά η ζωή στην πόλη μας πέραν αυτών, ειδικότερα μετά το στουπόχιονο.   

 

 

 

 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ 

  

 

- Όλα είναι "Μήδεια"...

- Αφιέρωμα στον Έρωτα

Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς - μέρος Β' 

Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς 

 

Η χωρίς  ταυτότητα πόλη μας ( οικιστικός ιστός), προσδιορίζεται από  τις δύο  κεντρικές αρτηρίες( λ. Βέϊκου – Γαλατσίου ) που την χωρίζουν στα τέσσερα και επικουρικά από τις δευτερεύουσες Τράλλεων και Καραϊσκάκη.                                                                                                         
Για διάφορους λόγους (όχι  άσχετους με τις εκάστοτε Δημοτικές αρχές), η πόλη μας ,αντίθετα με τις ανεκμετάλλευτες  ευκαιρίες να επιλύσει τα δομικά προβλήματά της  (της δόθηκαν  σπουδαίες ευκαιρίες ) ,  δεν μπόρεσε να αποκτήσει διακριτό  κοινωνικό στίγμα - φυσιογνωμία και έμεινε έξω από τα φώτα κοινωνικής αναφοράς  και θετικής  δημοσιότητας.                                                                                                                                                                              
Ποιες ήταν οι ευκαιρίες;                                                                                                                                       
Α.  Με τους ολυμπιακούς αγώνες ( 2004 ), όταν το χρήμα έρρεε άφθονο,  ο  << ολυμπιακός Δήμος μας >>,έπρεπε και μπορούσε να διεκδικήσει την υπογειοποίηση του          κόμβου Γαλατσίου – Λ. Βέικου, επιλύοντας το πρόβλημα << κέντρο πόλης >>.                                                                                                               
Β.  Όταν σχεδιαζόταν το << Μετρό >>,μπορούσε και έπρεπε  να διεκδικήσει κεντρική πλατεία, όπως  πέτυχαν άλλοι Δήμοι   
Γ.  Δεν εκπόνησε μία καθαρή  και πειστική πολιτική διεκδίκησης του ΠΑΛΑΙ, εκπληρώνοντας, με την συνέργεια του  τοπικού << κινήματος >>, τρεις  εφικτούς στόχους:                                                                
     α. Να μετατρέψει την ολυμπιακή εγκατάσταση Γαλατσίου ( ΠΑΛΑΙ )  σε κυψέλη αθλητισμού – πολιτισμού και σε συνδυασμό με την υπογειοποίηση  στο σημείο αυτό της           Λ. Βέϊκου  και επικοινωνία μεταξύ ΠΑΛΑΙ και Άλσους, να αναδειχθεί η περιοχή σε κέντρο σφύζουσας πολιτιστικής και κοινωνικής δραστηριότητας. 
     β. Να εντάξει το ΠΑΛΑΙ  στην ζωή της πόλης  μεταφέροντας σε αυτό κρίσιμες  Δημοτικές υπηρεσίες, το ΙΚΑ κ.λ.π. , δημιουργώντας  εύκολη πρόσβαση σε αυτό (ήπια Δημοτική  συγκοινωνία ,μέσω του αριστερού παράδρομου ( εκεί που τώρα... ενεργεί ο εργολάβος),δηλαδή   μεταφορά του σφυγμού της πόλης  στην περιοχή.                                                                                                                                                                                                
     γ. Να αναπροσανατολιστεί η πόλη, να δώσει χώρο και τόπο στα νιάτα και να  αναβαθμιστεί. Πρόκειται για ευκαιρίες που πέρασαν και άφησαν την πόλη  χωρίς ταυτότητα, χωρίς κέντρο – χώρο κοινωνικής συνεύρεσης-αναφοράς .                                                                                                                    
Τώρα, λόγω της ΜΗΔΕΙΑΣ και της χιονόπτωσης ,εκπομπή μεγάλης ακροαματικότητας   τράβηξε την κουρτίνα και  το Γαλάτσι η πόλη μας, ακούστηκε πανελλαδικά, έστω για θέμα τρέχουσας επικαιρότητας. Που αλλού θα σταμάταγε; Μα, πρώτα  στον Δήμο,  στον  οποίον ,ελέω www.e-galatsi.gr ,έδωσε  συγχαρητήρια για το χιούμορ του  Στην είδηση
<<.... Στο Δημαρχείο Γαλατσίου (Αρχιμήδους 2 και Ιπποκράτους) υπάρχουν τσουβάλια με αλάτι για όποιον πολίτη ενδιαφέρεται να έρθει να παραλάβει,....>>




Δείτε την σχετική αναφορά στο Γαλά
τσι  στο 46'


Αντίθετα στην εκπομπή δεν αναφέρθηκε κάτι σχετικό με την πληροφορία, ότι ο Δήμαρχος εθεάθη  στην καρότσα φορτηγού μαζί με τρεις εργάτες να αλατίζει την πόλη.

Αλήθεια είναι ότι αυτή η ιστοσελίδα, το e-galatsi,εδώ και καιρό, γράφει την δική του ιστορία με καλοπροαίρετα, έξυπνα και ευρηματικά σχόλια και εξ ίσου επινοηματικές παραστάσεις.

Toυ Ίκαρου Πετρόπουλου 

 

 

     Γιατί δεν κατέβηκες στις Δημοτικές εκλογές;

     Αντίο....Βασίλη Αποστολίδη

 

 

 


Τι κάνουν οι άνθρωποι σήμερα με τον χιονιά; Φοβούνται! Η «Μήδεια», αρκετές μέρες πριν εκδηλωθεί είχε εισβάλει στο μυαλό μας σαν τρομοκράτης κι έσπειρε πανικό. Από το χθεσινό βράδυ που άρχισε να δηλώνει την παρουσία της, ο τρόμος έγινε αβάσταχτος, θέριεψε, σαν τότε που ο Ιμπραήμ πασάς σκορπούσε τον τρόμο στην Πελοπόννησο. Τσαλακώθηκε για τα καλά ο Ιμπραήμ στο Ναβαρίνο, η «Μήδεια» θα χαθεί σε δυό-τρείς μέρες αναίμακτα. Αλλά ο τρόμος, τρόμος.


Στα ανώτατα κλιμάκια της πολιτικής, τσαλακώνονται για το αν ο κρατικός μηχανισμός θα μπορέσει να ανταπεξέλθει ή όχι στα προβλήματα που έχουν ήδη έρθει – δρόμοι κλειστοί, συγκοινωνίες παρκαρισμένες κλπ. Η αντιπολίτευση σύσσωμη βάλει κατά της κυβέρνησης, η κυβέρνηση βάλει κατά της αντιπολίτευσης, ώστε το θέατρο του παράλογου στην πολιτική σκηνή να ισορροπεί. Τι νόημα θα είχε αν όλη η πολιτική σκηνή αντιμετώπιζε με σοβαρότητα ακόμα και έναν απλό χιονιά σαν «την Μήδεια;». Γιατί τίποτε περισσότερο από έναν απλό χιονιά στη μέση του χειμώνα είναι όλο αυτό το τρομολαγνικό σκηνικό που δημιουργούν ανεπαρκείς συμπολίτες μας κατέχοντας θέσεις κλειδιά. Αν υπήρχε μία έστω σοβαρή και άνευ κρότων αντιμετώπιση ενός χειμωνιάτικου φυσικού φαινομένου, ίσως να μας έλεγαν Ελβετία και όχι Ελλάδα. Εδώ όλα, τα πάντα, πρέπει υποχρεωτικά να περάσουν από πολιτική αντιπαράθεση.


Το μαγευτικό πρωινό ξημέρωμα, ας το απολαύσουμε με ένα άσμα ταξιδιάρικο. Γιατί στη ζωή που έχουμε γαμήσει κυριολεκτικά, όλα είναι ένα αδιάκοπο καταπληκτικό ταξίδι.


 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ 

 

- Αφιέρωμα στον Έρωτα

- Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς - μέρος Β' 

- Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς 

Ο Πεζοπόρος  σε ανάρτησή του στο e-galatsi ,απέδωσε έναν χαρακτηρισμό στον Φρανκ(Φραγκίσκο Κουνάνη) ,που ήταν κατά το ήμισυ σωστός.Προφανώς λόγω ηλικίας ή λόγω ανηφοριάς ,δεν τον έβγαλε ποτέ ο δρόμος του στην Οδό Καλαμών 36 στο Άνω Γαλάτσι (Καραγιαννέϊκα)

Αν πέρναγε από 'κει  θα μπορούσε να δει μια πυλωτή ,που ο Φρανκ με πολύ μεράκι  είχε μετατρέψει σε πυλωτή αγάπης και αλληλεγγύης.Θα έβλεπε  πρόσωπα ρυτιδωμένα,όχι από τον χρόνο, αλλά από τις δυσκολίες και τις ανάγκες της ζωής, να   αναζητούν  μια ελπίδα ,ένα χέρι βοήθειας ,ένα ζεστό χαμόγελο.Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που  ξαφνικά  πέρασαν βίαια από μια «κανονική ζωή», με δουλειά, με σπίτι, σε μια ζωή με έντονα προβλήματα επιβίωσης .

Αν ο Πεζοπόρος είχε την τύχη να βρεθεί εκεί, θα έβλεπε  ένα λαμπερό χαμόγελο να απλώνεται πάνω στα  ρυτιδωμένα  πρόσωπά τους.Γιατί στον Κουνάνη είχαν βρει έναν πολύτιμο φίλο ,πάντα δίπλα τους στα δύσκολα.Έναν άνθρωπο που κάθε φορά που θα τον χρειάζονταν θα γινόταν θυσία για να βρεθεί κοντά τους,να τους στηρίξει να τους προσφέρει μια αγκαλιά...ένα χέρι βοήθειας.


Πολύ σωστά λοιπόν αποκάλεσε τον Κουνάνη "δεκανίκι". Δεκανίκι ζωής  όμως και αλληλεγγύης για τους συνανθρώπους μας.....και όχι δεκανίκι του  Δημάρχου  Μαρκόπουλου.

Καλό θα ήταν η Πεζοπορία ...να μην περιορίζεται στους κεντρικούς και λαμπερούς δρόμους της πόλης

 

ΥΓ. Ενδοικογενειάκά ....καρφώματα στο e-galatsi,χωρίς περιορισμούς και κακία!!!

 

 

Χ.Γ.(Χαμαιλέων ο Γαλατσεώτης)

 

 

Μην κοιτάζεις τώρα νεοάνθρωπε, στην νέα χιλιετηρίδα τι γίνεται, που δανείζεσαι φράγκα από την τράπεζα αν δεν έχεις και πας ολιγοήμερες ή πολυήμερες διακοπές. Στον περασμένο αιώνα αυτά τα «ωραία» πράγματα δεν γινόντουσαν. Είχες φράγκα, πήγαινες, δεν είχες, φανταζόσουν τις διακοπές από τους τοίχους του σπιτιού σου. Μην με βάζεις στην πρίζα (που λένε) να συγκρίνω τις εποχές για να σου πω ποιά ήταν ή είναι η καλύτερη -γιατί θα σε απογοητεύσω- σαφώς και η σημερινή εποχή μας είναι η καλύτερη που είχαμε ποτέ. Όχι επειδή δεν δανειζόμαστε για να πηδήξουμε αλλά διότι ζούμε σήμερα την πιο εξελιγμένη περίοδο σαν άνθρωποι.

        Ήμουν που λες ερωτευμένος, τι ερωτευμένος, μιλάμε για μεγάλη καψούρα δηλαδή, με μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά. Μελιά μάτια και μαλλιά, μορφή αγγελική, τρόπους συναρπαστικούς, σώμα αψεγάδιαστο -δεν έκλανε μία μπροστά του ούτε εκείνο το γεμάτο κυτταρίτιδα σώμα της Αφροδίτης της Μήλου, πόσο μάλλον όλων αυτών των κοριτσιών που εσύ ονομάζεις μοντέλα- στήθη γερά σαν τις κορφές της Πίνδου, περπατησιά ανάλαφρη σαν του δελφινιού το πέταγμα, και μια τρέλα, τι να σου λέω τώρα, τρέλα ζηλευτή που δεν γνώρισα ποτέ πια στη ζωή μου. Και είχε και φράγκα. Εγώ όμως την εποχή εκείνη δεν είχα και καθόμουν στο καβούκι μου. Και ήταν καλοκαίρι, Αύγουστος μήνας και η Αθήνα άδειαζε και πήγαινε αλλού και αναστέναζε, οι ρύποι της πόλης μεταφέρονταν στις αγνές παραλίες και στα περήφανα βουνά μας. Και η καλή μου όμως δεν είχε λόγους να μένει στην πόλη και να ιδρώνει, κι’ έτσι αποφάσισε να πάει για λίγες μέρες στην Επίδαυρο όπου παραθέριζαν οι γονείς της. Να το πω κι’ αυτό μην το ξεχάσω, ήταν σφόδρα ερωτευμένη κι’ αυτή με την αφεντιά μου. Δεν βάζω την ζυγαριά για να μετρήσω την τρέλα που είχαμε, όμως νέα παιδιά ήμασταν και ζούσαμε ως τα άκρα την κάθε μας στιγμή.



        Κανονίσαμε που λες να την συνοδεύσω ως την Επίδαυρο αλλά θα επέστρεφα πάλι με το βραδυνό λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Βάλαμε τα μπαγκάζια της στο λεωφορείο και καθίσαμε δυό-τρείς θέσεις από το τέλος, στο βάθος δηλαδή και μακριά από τους λιγοστούς επιβάτες που προτίμησαν τις μπροστινές θέσεις. Καταλαβαίνεις τώρα, ο παλιός δρόμος της εθνικής οδού -Κακιά Σκάλα- και όλη εκείνη η περιπέτεια που ακροβατούσες συνέχεια μεταξύ του μηχανικού αγκομαχητού και της καυλοτίμονης θεωρίας του Έλληνα οδηγού.  Δεν μας ένοιαζε. Πριν από την επιβίβαση στο λεωφορείο είχα φροντίσει και είχα μαζί μου το Βήμα, την μεγαλύτερη ελληνική εφημερίδα -όχι σε ποιότητα αλλά σε μέγεθος- και πράγματι, πως το έφεραν οι συνθήκες και η μεγάλη εκείνη εφημερίδα, μας έκρυψε από τους επιβάτες του λεωφορείου και σκέπασε την ηδονή μας, στράγγισε τον ιδρώτα μας, οριοθέτησε την τρέλα από την συνήθεια, δημιούργησε τον μικρόκοσμό μας καθάρωντάς τον από την υποκρισία.

 

        Δεν ξέρω πόσες ώρες έκανε το λεωφορείο να φτάσει στην Επίδαυρο, μα σαν πατήσαμε στο αργολικό πεδίο και νιώσαμε την αλμύρα της θάλασσας, η τρέλα μας γιγαντώθηκε. Μετά τα τυπικά της αντάμωσης και τα καλωσορίσματα, χαθήκαμε στις πλαγιές της Επιδαύρου και κυλιστήκαμε στις πευκοβελόνες και στ’ αρώματα. Μέχρι που στεγνώσαμε από τους χυμούς μας και μόνο τότε κατεβήκαμε στα εγκόσμια και στην ανεμελιά της θάλασσας. Ήπιαμε άφθονο νερό, κολυμπήσαμε, κάτι βάλαμε στο στομάχι μας για να μην διαμαρτύρεται, και πιασμένοι από το χέρι καθίσαμε σε έναν βράχο σιωπηλοί, ήσυχοι. Τα μάτια μιλούσαν, και τα χέρια, και μέσα μας οι καρδιές χτυπούσαν γοργά.

        Ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω από τα υψώματα όταν σηκωθήκαμε και γυρίσαμε πίσω στο χωριό. Αποχαιρέτησα τους γονείς της που δεν πρόλαβα να γνωρίσω, αγκάλιασα την καλή μου κι’ έφυγα για να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο για την Αθήνα. Ποιά Αθήνα; Το λεωφορείο είχε αναχωρήσει προ πολλού, το έχασα. Στην τσέπη μου είχα φράγκα ίσα-ίσα για ένα εισιτήριο, αλλά δεν απογοητεύτηκα. Τράβηξα με τα πόδια τον ανήφορο που με έβγαλε στον κεντρικό δρόμο της επιστροφής. Μόλις είχε νυχτώσει. Άρχισα τα ώτο-στόπ, αλλά δεν υπήρχε διάθεση κανενός εποχούμενου να σταματήσει. Άρχισα χωρίς σκέψη να περπατώ, για πολλές ώρες, μέχρι που κάποιο φορτηγάκι με πήρε αλλά με άφησε σχετικά γρήγορα. Πάλι περπατητό, πάλι ώτο-στόπ, πάλι ένα επιβατικό με άφησε πιο κάτω, κανείς δεν πήγαινε έστω μέχρι τον Ισθμό. Περπατούσα ασταμάτητα, θα πρέπει να έκανα εκείνο το βράδυ πάνω από σαράντα χιλ. αλλά τα πόδια μου πετούσαν, βάδιζα ακούραστα. Λίγο πριν το ξημέρωμα έφτασα στον Ισθμό, ένα λεωφορείο από Γιάννενα; Από Αγρίνιο; Δεν θυμάμαι, έκανε στάση. Έπιασα τον οδηγό, του μίλησα, με κοίταξε, χαμογέλασε και με έβαλε να καθίσω δίπλα του στην πρώτη θέση!

Το πιστρόφι του Έρωτα έκλεισε τα βλέφαρά μου μέχρι τον Κηφισό, από εκεί για Γαλάτσι τα εφτά-οκτώ χιλιόμετρα ήταν παιχνίδι.


14 Φεβρουαρίου 

ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ

 

 

- Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς - μέρος Β' 

- Πανδημία και Φρόϋντ ή άλλως το καφενείον η Ελλάς