e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα.Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Ιστορία της 8ης Μαρτίου

Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών.

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.

Το 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.

Στα 1910, η σοσιαλίστρια Κλάρα Ζέτκιν, (διεθνής αγωνιστική φυσιογνωσία του εργατικού και γυναικείου κινήματος), στην Δεύτερη Διεθνή Συνδιάσκεψη, στην Κοπεγχάγη, πρότεινε η 8η του Μάρτη να ορισθεί ως «Παγκόσμια Ημέρα». Η πρόταση έγινε δεκτή και από τις 17 χώρες που συμμετείχαν. Τέλος, στα 1977, ο Ο.Η.Ε., όρισε την 8η του Μάρτη, ως «Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη».

Η Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε για πρώτη φορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 1909. Ο εορτασμός της καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η φεμινίστρια Alexandra Kollontai έπεισε τον Λένιν να επισημοποιήσει τη γιορτή στη Σοβιετική Ένωση, όμως μέχρι το 1965 αυτή παρέμεινε γιορτή των εργατών.

Αυτό το παγκόσμιο κίνημα επηρέασε και την Ελλάδα. Αναβαθμίστηκε η θέση της γυναίκας στην Ελληνική κοινωνία, τουλάχιστον θεσμικά, το 1952 με το νόμο 2159, όπου οι Ελληνίδες απέκτησαν το δικαίωμα «εκλέγειν και εκλέγεσθαι». Πρώτη Ελληνίδα  βουλευτής, η Ελένη Σκούρα.

Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος το 1960 αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Στις μέρες μας, όμως, σε πολλές χώρες η ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό της μήνυμα: Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου.

 Ωστόσο, περιστατικά που σημειώνονται με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας τη Γυναίκας, αποδεικνύουν την ανάγκη προβολής και τίμησης, αν μη τι άλλο, των αγώνων των γυναικών. Στην Τεχεράνη στις 4 Μαρτίου 2007, η αστυνομία ξυλοφόρτωσε χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που σχεδίαζαν συλλαλητήριο για τον εορτασμό της ημέρας. Οι δεκάδες γυναίκες που συνελήφθησαν κρατήθηκαν για μέρες στην απομόνωση. Οι ακτιβίστριες Shadi Sadr και Mahbubeh Abbasgholizadeh αφέθηκαν ελεύθερες μετά από δεκαπέντε μέρες απεργία πείνας.

ΠΗΓΗ:TVXS

 Η Γυναίκα σήμερα

Παρόλο που ζούμε στον 21ο αιώνα, μια στις τρεις γυναίκες παγκοσμίως έχει υποστεί σωματική ή σεξουαλική βία στη ζωή της συνήθως από τον σύντροφό της. Η ανισότητα και οι διακρίσεις σε πολλές χώρες θεωρούνται φυσιολογικές.

Στην Ινδία ξεκινούν πριν τη γέννηση, αφού υπολογίζεται ότι ένα κορίτσι χάνεται κάθε λεπτό από έκτρωση, διότι η ινδική κοινωνία τα θεωρεί βάρος.

Στη σχολική ηλικία, ακόμα και στις μέρες μας, υπάρχουν κορίτσια που δεν έχουν την ευκαιρία να πάνε ή να τελειώσουν το δημοτικό μόνο και μόνο επειδή είναι κορίτσια. Στον κόσμο μας ζουν σχεδόν 500 εκατομμύρια γυναίκες που δεν γνωρίζουν γραφή κι ανάγνωση και αποτελούν το 64% του συνόλου των αναλφάβητων ανθρώπων του πλανήτη.

Σε χώρες όπως η Κένυα, η Σομαλία, η Αίγυπτος, η Αιθιοπία και το Κουρδιστάν κορίτσια συνήθως 5 με 15 ετών υπόκεινται σε κλειτοριδεκτομή. Υπολογίζεται ότι 129 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες στον κόσμο το έχουν υποστεί στις 29 χώρες όπου διαπράττεται αυτή η πανάρχαια και απάνθρωπη πρακτική.

Η βία κατά των γυναικών από τους συντρόφους τους είναι σε ορισμένες χώρες τόσο συνηθισμένη που είναι κοινωνικά αποδεκτή. Παγκοσμίως, η μία από τις δύο γυναίκες που δολοφονήθηκε το 2012, πέθανε από τα χέρια του συντρόφου της.

Η ενδυνάμωση των γυναικών, η εκπαίδευσή τους για τα δικαιώματά τους, η συμμετοχή τους σε συνεταιρισμούς ανάπτυξης εισοδήματος είναι κάποιες από τις λύσεις που εφαρμόζει η ActionAid ώστε η βία κατά των γυναικών να μειωθεί.

Για την ActionAid τα δικαιώματα των κοριτσιών και των γυναικών αποτελούν προτεραιότητα κάθε μέρα. Η ενδυνάμωση και η εκπαίδευση τόσο των ίδιων των κοριτσιών και γυναικών όσο και ολόκληρης της κοινότητας αποτελεί βασικό παράγοντα ώστε οι γυναίκες να γίνουν οι ίδιες η κινητήρια δύναμη της αλλαγής.

 

 

 

Ο Γιώργος (Τζωρτζ) Κουνάνης σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. 

Στο Πανεπιστήμιο του Όσλο ειδικεύτηκε στο Διεθνές Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στο Διεθνές Ποινικό Δίκαιο στο πλαίσιο του προγράμματος Erasmus. 

Διαθέτει Μεταπτυχιακό στο Διεθνές Μάρκετινγκ και την Επικοινωνία από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Από το 2009 έχει δραστηριοποιηθεί σε πολλές συλλογικότητες. 

- Είναι ιδρυτικό μέλος και συνδιαχειριστής της Ομάδας ΛΟΑΤΚΙ+ Εργασιακής Υποστήριξης, μέλος της ομάδας του Red Umbrella Athens και της Colour Youth — Κοινότητας LGBTQ Νέων Αθήνας.

- Τα τελευταία δέκα χρόνια έχει επίσης συνεργαστεί με τη Διεθνή Αμνηστία, τη Θετική Φωνή, την AIESEC, το ESN, την ομάδα ΛΟΑΤ ΑμεΑ, το Athens Pride, το ΕΠΣΕ κλπ.

- Το 2015 δημιούργησε το σεμινάριο «Πως να κάνουμε πιο κουήρ την (ετερο)κανονικότητα», ενώ από το 2016 συνεργάζεται με τη LiFO και το Vice Greece ως εξωτερικός συνεργάτης. 

Έχει ζήσει, σπουδάσει κι εργαστεί στο Όσλο, στο Βερολίνο, στο Άμστερνταμ και στο Λούμπλιν Πολωνίας.

Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά, Ελληνικά κι έχει γνώσεις από Γερμανικά και Ιταλικά.

Σήμερα διαμένει στην Αθήνα κι επιδιώκει καθημερινά τη θετική αλλαγή της Ελληνικής κοινωνίας.

 

Link για σελίδα FB: https://www.facebook.com/giorgos.kounanis/

 

Γιώργος (Τζωρτζ) Κουνάνης M.Sc.

Πολιτικός Επιστήμονας, Ακτιβιστής,

 

Υποψήφιος Βουλευτής Β1 Αθήνας — Βόρειος Τομέας με τον ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία

M: (0030) 6970174519

@: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ο Αθανάσιος Καρανάσιος  με " Γαλατσιώτικες ρίζες",διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός,  συμμετέχει στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου, ως υποψήφιος βουλευτής στον Βόρειο  Τομέα  Αθηνών(περιλαμβάνει και το Γαλάτσι),  με την Ελληνική Λύση!

 

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, αγαπητοί συμπατριώτες απανταχού της γης,

Πονάμε που βλέπουμε όλα να φθείρονται, να σαπίζουν στον τόπο μας. Στην εξουσία οι φαύλοι παραδίδουν γη και ύδωρ στους κατακτητές της πατρίδας μας. Μετατρέπουν σταδιακά με αποτρόπαιους σχεδιασμούς τους αυτόχθονες Έλληνες σε ξένους, σε δουλοπάροικους, σε παρίες στην χώρα τους.

Οικογενειοκρατία, νεποτισμός, αριβισμός, ατομικίστικος ωφελιμισμός είναι οι (αν)ήθικες στάσεις της πολιτικής και κοινωνικής φιλοσοφίας στην Ελλάδα. Το άκρατο ατομικό συμφέρον προηγείται του κράτους, του Έθνους, της κοινωνίας. Το αντικοινωνικό, αντεθνικό σύνθημα είναι κοινό χαρακτηριστικό τους: «Να πεθάνει η Ελλάδα και να ζήσουμε μόνον εμείς»!

Οι 20 δεκαετίες του «ελεύθερου» εθνικού βίου υπήρξαν μια ατέλειωτη σειρά συμφορών, κρίσεων κάθε λογής, ανωμαλίας, ανασφάλειας και λαϊκής δυστυχίας. Ήταν λίγα τα διαλείμματα πολιτικής ευιδίας, εσωτερικής γαλήνης, δημιουργικής ευφορίας, κοινωνικής ευημερίας, ανεξαρτησίας, χρηστού δημόσιου βίου, αισιοδοξίας και προκοπής.

Ποιος φταίει; Λένε πως υπαίτιοι είναι οι ίδιοι οι Έλληνες. Όμως ο Ελληνικός Λαός στην συντριπτική πλειοψηφία του δεν ήταν ποτέ παρών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, για την άσκηση της οικονομικής, δημοσιονομικής, πολιτιστικής και εθνικής πολιτικής. Συνεπώς φταίει η διαφθορά της εξουσίας, που αλλοτριώνει και εξανδραποδίζει τον πολίτη,που αποσαθρώνει το κράτος, το Έθνος, την κοινωνία.

Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, ότι η δημοκρατία (η λαϊκή κυριαρχία) και η αντιπροσώπευση είναι ασύμβατα μεταξύ τους πολιτικά συστήματα. Τα πολιτικά κόμματα, έχοντας αποκοπεί από την κοινωνία των πολιτών, συγκροτούν μια στυγνή ολιγαρχία ανεξέλεγκτων Διευθυντηρίων, που φιμώνει, αδρανοποιεί, εξουδετερώνει και εκμεταλλεύεται το κοινωνικό σώμα. Η κομματοκρατία είναι υπόλογη και υπεύθυνη, όχι μόνον για κάθε αυθαιρεσία, ανομία και διαφθορά, αλλά και για την στέρηση κάθε δυνατότητας από τον λαό, να εκφράζει την δική του βούληση, να ασκεί την δική του εξουσία, την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Για τους παραπάνω λόγους κι άλλους πολλούς, που λόγω έλλειψης χώρο δεν αναφέρω, που όμως εν πολλοίς είναι παγκοίνως γνωστοί επέλεξα, να είμαι ανέκαθεν ενεργός και μάχιμος πολίτης, λειτουργώντας ως τροχοπέδη στην ξέφρενη κοινωνική και εθνική καταρακύλα!

Αν υπήρχε «επαναστατικό περιβάλλον» θα ήμουν αντίστοιχα ένθερμος μπροστάρης για την ανατροπή του διεφθαρμένου συστήματος της ασύδοτης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της φεουδαλικής βάναυσης καταπίεσης των λαϊκών στρωμάτων. Όμως το σύστημα της «αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» έχει εγκαθιδρυθεί και ισχυροποιηθεί διαχρονικά και υπερεθνικά. Έτσι, είμαστε υποχρεωμένοι, να παίξουμε με τους όρους της!

Αντίστοιχα, για τους παραπάνω λόγους, συμμετέχω -με την χαρά που μου δίνουν οι αγώνες μου- από μαθητής σε συλλογικότητες, σε κινήματα κάθε μορφής, πάντα με την πλευρά των μειοψηφιών, ενάντια στις κοινωνικές, επαγγελματικές και πολιτικές εξουσίες, υπερασπίζοντας το αυτονόητο «ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ» και μέσω αυτού, ευελπιστώ να προσποριστώ κι εγώ ατομικά τα ηθικά και βιοποριστικά οφέλη του.

Ο κατακερματισμός της συλλογικότητας είναι αυταπόδεικτα με επιστημονικά και ιδεολογικά κριτήρια αντιπαραγωγικός και εν τέλει καταστροφικός για όλους. Το έργο που παράγεται από μια συλλογικότητα είναι πολλαπλάσιο (!) από το άθροισμα των επιμέρους έργων των μελών της!

Έτσι, συμπαρατάχθηκα προ τριετίας από την πρώτη στιγμή, στην ομάδα πέντε έξι ανήσυχων και δραστήριων ανθρώπων δίπλα στον αεικίνητο, πολυσχιδή και φίλο μου Κυριάκο Βελόπουλο και οργανώσαμε ένα πρωτοποριακό φερέλπιδο κίνημα, που μετεξελίχθηκε γοργά στο δυναμικό κόμμα Ελληνική Λύση. Η Πυξίδα, το έμβλημα του κόμματος ήταν δική μου έμπνευση. Προτίμησα όλη αυτή την τριετία να κρατήσω χαμηλούς τόνους, γιατί δεν έχω χρεία της ματαιόδοξης αναγνωρισιμότητας.

Θα είμαι υποψήφιος λοιπόν στις επόμενες εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου με την  Ελληνική Λύση στον Βόρειο  Τομέα  Αθηνών

Ζητώ την αποδοχή και την στήριξη όσων με κατανοούν και πιστεύουν σε εμένα, με την υπόσχεση, ότι -μέσα σε ένα άνισο και αντιδημοκρατικό μηντιακό περιβάλλον- θα ανταποκριθώ στο ακέραιο στην εμπιστοσύνη και στην τιμή, να εφαρμόσω πιστά ως εντολοδόχος (αντιπρόσωπος) τις εντολές των εντολέων συμπατριωτών μου.

Σας ευχαριστώ !!!

 

Καρανάσιος Αθανάσιος

 

Αθήνα 21/6/2019