e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Του  Πιτσιρίκου

Ξέρω πως συνήθισες τις σφαλιάρες. Ξέρω πως συνήθισες την ταπείνωση. Ξέρω πως συνήθισες τον εξευτελισμό. Ξέρω πως δεν έχεις συνείδηση. Ξέρω πως δεν έχεις αξιοπρέπεια. Θέλω να σε ενημερώσω, όμως, πως δεν είσαι παράδειγμα προς μίμηση. Είσαι παράδειγμα προς αποφυγή.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως δεν είσαι μόνο παράδειγμα προς αποφυγή. Είσαι η πλειοψηφία.

Είδες τη χώρα σου να διαλύεται αλλά δεν τόλμησες να αντιδράσεις.

Είδες τους συνανθρώπους σου να απελπίζονται αλλά το μόνο που σκέφτηκες ήταν «εγώ είμαι καλά ακόμα».

Είδες μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων να μεταναστεύει στο εξωτερικό και σκέφτηκες «τα δικά μου παιδιά δεν έχουν ανάγκη».

Είδες το φασισμό να φουντώνει και σκέφτηκες πως δεν σε αφορά, πως δεν οφείλεται και στη δική σου αδιαφορία.

Είδες τους απελπισμένους πρόσφυγες και ενόχλησαν την «αισθητική» σου γιατί σου θύμισαν πως και οι πρόγονοί σου ήταν πρόσφυγες.

Είδες την ατιμωρησία των πολιτικών και των νταβατζήδων, και σκέφτηκες πως «δεν πρέπει να πηγαίνω κόντρα στους δυνατούς αλλά να είμαι πάντα με τους δυνατούς, για να αρπάζω κι εγώ».

Και τώρα ζητάς να πεθάνει ένας 21χρονος που στα 15 του χρόνια -ακριβώς έξι χρόνια πριν σαν σήμερα- είδε να ξεψυχάει στα χέρια του ο φίλος του που δολοφονήθηκε από έναν αστυνομικό.

Ποιες ήταν οι επιλογές που είχε ο Νίκος Ρωμανός στη ζωή του, όταν στα 15 του χρόνια το Κράτος δολοφόνησε τον φίλο του;

Τι θα έκανες εσύ αν σου είχε συμβεί αυτό που συνέβη στον Νίκο Ρωμανό;

Αλλά ξέχασα, εσύ είσαι σάπιος.

Εσύ είσαι ήδη νεκρός.

Και θέλεις να πεθάνει και ο Νίκος Ρωμανός.

Για να μη σου θυμίζει με την δική του στάση πως υπάρχει και ο δρόμος της αξιοπρέπειας. Ο δρόμος που εσύ έχασες για πάντα.

Ο Νίκος Ρωμανός, έστω και εν αγνοία του, είναι σε ελληνικό δρόμο· δηλαδή, σε ανθρώπινο δρόμο. Στον δρόμο που οι Έλληνες έχασαν πολλά χρόνια πριν.

Ο Νίκος Ρωμανός λέει με την στάση του «Ελευθερία ή θάνατος».

Δεν είναι ο Νίκος Ρωμανός που πεθαίνει. Είναι η Ελλάδα που πεθαίνει.

Όσοι μισούν τον Νίκο Ρωμανό, μισούν την Ελλάδα.

Όσοι ζητούν να πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός, ζητούν να πεθάνει η Ελλάδα.

Ο Νίκος Ρωμανός είναι η Ελλάδα.

Να ζήσει ο Νίκος Ρωμανός, για να ζήσει η Ελλάδα.

(Στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, με την ευχή να κάνει πολλά χρόνια να συναντήσει ξανά τον Νίκο Ρωμανό. Όταν το Κράτος δολοφονεί τον φίλο σου μπροστά στα μάτια σου, κάθε υγιής άνθρωπος θέλει αυτός ο άνθρωπος να ζήσει για δυο ανθρώπους· να ζήσει και για τον δολοφονημένο φίλο του. Κάθε υγιής άνθρωπος ξέρει πως ο Νίκος Ρωμανός είναι γιος του, εγγονός του ή αδελφός του. Αν το ελληνικό κράτος καταφέρει έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου να δολοφονήσει και τον Νίκο Ρωμανό, να μην κάνει το ίδιο λάθος: οι πρώτοι που θα πρέπει να συλλάβει είναι τα παιδιά που θα έχουν στον ώμο τους το φέρετρό του. Και να τα εκτελέσει επί τόπου.)

 

Toυ Πέτρου Κατσάκου

Τα έξυπνα ρομπότ θα εξαφανίσουν τον άνθρωπο λέει ο Στίβεν Χόκινγκ. Κι αναρωτιέμαι καθώς περπατώ στους δρόμους του κέντρου, αυτά τα πάνοπλα ρομπότ που βρίσκονται σε κάθε γωνία τι ήρθαν να εξαφανίσουν; Για «πρωτόγονες» μορφές τεχνητής νοημοσύνης μιλά ο διάσημος αστροφυσικός και προσπαθώ να αντιληφθώ ποιος τρόπος σκέψης καθοδηγεί τη λειτουργία αυτών των «ρομπότ» που με μηχανικές κινήσεις και μηχανιστική πρακτική απωθούν, χτυπούν, απειλούν και ποδοπατούν ό,τι βρίσκεται μπροστά τους. «Η τεχνητή νοημοσύνη συνιστά τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα» συνεχίζει ο Χόκινγκ, περιγράφοντας σε άλλο επίπεδο έναν μηχανισμό καταστολής που έχει μετατραπεί σε έναν τρομακτικό μηχανισμό επιβολής της κοινωνικής ακινησίας.

 

Δεν μπορώ να αντισταθώ στο κύμα τρόμου που με κυριεύει κοιτάζοντας τη φωτογραφία που απεικονίζει το πόδι του «ρομπότ» να ακινητοποιεί το αναπηρικό καροτσάκι ενός ανθρώπου και ταυτόχρονα να απενεργοποιεί τα εναπομείναντα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας. Με αυτή την τόσο απλή, μα συνάμα κτηνώδη κίνηση το «ρομπότ» κατάφερε να επιβληθεί σε έναν πιο αδύναμο οργανισμό. Δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει κανένα από τα μέσα που διαθέτει στο οπλοστάσιό του. Δεν χρειάστηκε να τον πνίξει με ουσίες, να του ανοίξει το κεφάλι, να του τσακίσει ένα κόκκαλο. Απλά και με μια μόνο κίνηση το «ρομπότ», εκμεταλλευόμενο την κινητική αδυναμία του αντιπάλου, κατάφερε να τον θέσει εκτός μάχης γλυτώνοντας παράλληλα και την κατακραυγή που θα εισέπραττε σε περίπτωση που είχε παρασυρθεί σε ένα από τα γνωστά μεμονωμένα περιστατικά που κατά καιρούς πέφτουν στην αντίληψη των «χειριστών» του.

Έτσι λοιπόν, το «έξυπνο ρομπότ», χωρίς να χρειαστεί να λερώσει τα χέρια του με αίμα ή να μολύνει την ατμόσφαιρα με τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις του μεταλλικού του περιβλήματος, κατάφερε να επιβάλει την τάξη και την κτηνώδη του ανωτερότητα επί ενός εκ φύσεως αδύναμου. Με διοικητικούς όρους το όργανο - “ρομπότ” έπραξε τα δέοντα και ουδείς λόγος συντρέχει για τον ψόγο αυτού. Αν είχε, για παράδειγμα, τσακίσει το κεφάλι ενός ΑμεΑ θα γινόταν και μια ΕΔΕ. Αλλά τώρα ποιος να κατηγορήσει το «ρομπότ» και τι να του προσάψει; Τη δουλειά του έκανε και μάλιστα χρησιμοποιώντας την ελάχιστη επιτρεπόμενη βία. Κι όμως, είναι αυτή η ελάχιστη επιτρεπόμενη άσκηση βίας που «συνιστά τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα» όπως λέει και ο Χόκινγκ και ελπίζω να μην είμαι ο μόνος που την αντιλαμβάνεται.

ΑΥΓΗ - 5/12/2014

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

Της Πέπης Ρηγοπούλου από την εφημερίδα των συντακτών

Κύριο Ράινερ Νοϊμίλερ, Αυστρία

Αγαπητέ φίλε,

Επιτρέψτε μου να σας αποκαλώ φίλο, με την ουσιαστική έννοια που η λέξη έχει στη γλώσσα μου εδώ και κάποιες χιλιετίες, από τη στιγμή που με συγκίνηση πληροφορήθηκα αυτό το οποίο κάνατε υπερασπίζοντας όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά κατά τη γνώμη μου και την ιστορία και την παράδοση της πατρίδας σας, της Αυστρίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης που επιμένω ότι αξίζει άλλες, καλύτερες από τις σημερινές πολιτικές και ηγεσίες.

 

Όπως μου είπε ο φίλος Στέργιος Θεοδωρίδης, που μαζί με τα άλλα μέλη της δομής αλληλεγγύης «Αμπάριζα» δέχτηκε το δώρο σας, πραγματοποιήσατε με ποδήλατο τη διαδρομή χιλιάδων χιλιομέτρων από τη Βιέννη μέχρι και το Λονδίνο. Χωρίς ένα ευρώ, για να βιώσετε την κατάσταση ανέχειας και εξευτελισμού που βιώνουν οι μισοί σχεδόν Έλληνες και με τον σκοπό να βοηθήσετε στη συνειδητοποίηση από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους του δράματος που περνά η Ελλάδα. Έμαθα για τα όσα ακούσατε στις συζητήσεις που προκαλούσατε στους σταθμούς της διαδρομής σας για μας:

 

Πως είμαστε ένας λαός τεμπέληδων, ψευτών, απατεώνων ή αντιθέτως, τα θύματα της μνησικακίας των ηγετών της Γερμανίας που τιμωρούν τη χώρα μας, διότι τόλμησε να τους αντισταθεί και κατ’ ουσίαν να νικήσει όχι μόνον ηθικά αλλά και στα ελληνικά βουνά τη χιτλερική επίθεση στα χρόνια της Κατοχής. Και, τέλος, έμαθα ότι ήρθατε στη χώρα μας φέρνοντας κάτι παραπάνω από οκτώ χιλιάδες ευρώ, 8.777 για την ακρίβεια, που μαζέψατε ζητώντας από όποιον συναντούσατε μια ελάχιστη συνεισφορά για τα πολλά χιλιόμετρα που διανύσατε σε αυτό τον μακρύ δρόμο της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Χωρίς να αφαιρέσετε από το πολύτιμο αυτό ποσό ούτε τα έξοδα για ένα αεροπορικό εισιτήριο, μια και καταφέρατε να ταξιδέψετε, χάρη σε κάποιον φίλο σας πιλότο, στο πιλοτήριο ενός σκάφους των Αυστριακών Αερογραμμών.

 

Αγαπητέ φίλε. Εδώ και χρόνια ενδιαφέρομαι θεωρητικά και πρακτικά για το δημιουργικό πεδίο το οποίο στην καλλιτεχνική ορολογία δηλώνεται με όρους όπως περφόρμανς, σωματική τέχνη κ.λπ. Ισως διότι οι συγκυρίες της ζωής έδειξαν και δείχνουν σε κάποιους –παντού στον κόσμο– ότι οι ιδέες και τα αισθήματα μπορούν να καταστούν δραστικά από τη στιγμή που ενσαρκώνονται ή αλλιώς εγγράφονται, όχι ανέξοδα, στο σώμα.

 

Θεωρώ λοιπόν ότι η πράξη σας συνιστά μια παραδειγματική περφόρμανς, μια δράση του σώματος και της ψυχής, εφόσον τις έννοιες αυτές δεν τις συνδέουμε με περαστικές αισθητικές μόδες, αλλά με χειρονομίες που έχουν στο κέντρο τους το πολιτικό και που σε άμουσους και ανήθικους καιρούς προάγουν ό,τι αξίζει να αποκαλούμε πολιτισμό.

 

Κατανοώ ότι, αν τα λόγια μου αυτά φτάσουν κάποτε και σε σας, μπορεί να σας κάνουν να αισθανθείτε άβολα. Η σκέψη που νομίζω ότι έρχεται στον νου όποιου κάνει μια πράξη σαν τη δική σας είναι μάλλον: «Μα γιατί τόση φασαρία. Εγώ έκανα μόνον κάτι το απλό». Και στην ουσία είναι έτσι. Αυτό που κάνατε είναι απλό, χωρίς τυμπανοκρουσίες, μεγαλοστομίες, επικοινωνιακές καμπάνιες και ιδεολογικά τσιτάτα. Όμως αυτό ίσως είναι, αν θυμάμαι καλά τα λόγια που έλεγε ένας ζωγράφος του 19ου αιώνα, το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο. «Ο γιατρός μου μου λέει να βγαίνω έξω και να προσπαθώ να αποδώσω αυτό που βλέπω όσο γίνεται απλά. Το απλό. Είναι αυτό που ίσως δεν θα μπορέσω να ζωγραφίσω ποτέ». Το όνομα του ζωγράφου ήταν Βικέντιος Βαν Γκογκ

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Κι όμως, συμβαίνουν δίπλα μας ΄’ πράγματα ‘’σπουδαία ,πρωτόγνωρα ,απίθανα που έρχονται αντιμέτωπα με το φόβο και τη κατάθλιψη που έχουν καταδικάσει τον Ελληνικό λαό ,γιατί ανάβουν φως στο σκοτάδι της Τρόικας ,δημιουργούν αισιοδοξία ότι ‘’ τίποτα δεν πέθανε’’,ότι  υπάρχουν άνθρωποι μέσα αλλά και έξω από τη χώρα που αντιδρούν στη προπαγάνδα του ‘’ τεμπέλη’’ Έλληνα και αναλαμβάνουν αυτόβουλες πρωτοβουλίες . 

Τέτοιο ήταν αυτό που  έγινε χθες βράδυ στο ‘’Αμπάριζα’’, όπου ένας δημοσιογράφος της Αυστριακής τηλεόρασης ( christrian Rathner ) και ένας Αυστριακός  ποδηλάτης ( Rainer Neumuller ), χωρίς ιδιαίτερη σχέση με την  Ελλάδα και την Ελληνική κουλτούρα  παρουσίασαν στο ‘’ Αμπάριζα’,τη φιλελληνική δραστηριότητά τους. Ο πρώτος γράφοντας  με συμπάθεια ένα βιβλίο για το Ελληνικό πρόβλημα( έχει έτοιμο και δεύτερο ), ο δε δεύτερος πήρε το ποδήλατό του και διέσχισε όλη την Ευρώπη, χωρίς δικά του χρήματα, προπαγανδίζοντας και παροτρύνοντας τους Ευρωπαίους να συνεισφέρουν βοήθεια υπέρ της αλληλεγγύης στο δοκιμαζόμενο Ελληνικό λαό.

Ήταν συγκλονιστικός ο τρόπος που μας πέρασε, μέσα από εικόνες, το ανά την Ευρώπη ,περιπετειώδες ταξίδι του ( καταλύματα , φιλοξενία ,αποδοχή , απόρριψη, αισθήματα λαών …. )

 Όμως ήταν απερίγραπτη η σκηνή της παράδοσης  από έναν ξερακιανό μεσήλικα Αυστριακό καλλιτέχνη – ποδηλάτη,τον RAINER NEUMULLER,   στο Στέργιο του ΑΜΠΑΡΙΖΑ, μπροστά στα έκπληκτα μάτια της υπερπλήρους αίθουσας ,του χρηματικού ποσού που εξασφαλίσθηκε απ τη ποδηλατική εκστρατεία του 8.770 Ευρώ!  Ο άνθρωπος επέλεξε το ‘’ αμπάριζα ‘’ως δομή αλληλεγγύης και παρέδωσε το σωρευμένο ποσό.                                                                                                        

Αξίζει το κόπο να σκεφθούμε  ότι και σε χώρες με σκληρή κυβερνητική πολιτική απέναντι στη χώρα μας, υπάρχουν πολίτες που αντιδρούν ,που ωθούνται σε αντίθετη κατεύθυνση.Προφανώς το γεγονός δεν είναι μοναδικό. Στη χώρα μας και στην Ευρώπη γίνονται ‘’ πράγματα ‘’ που μπορεί να μη φαίνονται, δημιουργούν όμως προυποθέσεις αλλαγής κλίματος αλλά και καταστάσεων.

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα του ιδίου

Του Μ.Π

Ο υπουργός Υποδομών Μ. Χρυσοχοΐδης από το βήμα της Βουλής.,απαντώντας σε ερώτηση για την Γραμμή 4 του Μετρό,είπε ότι "υπάρχουν κάποιοι κακόπιστοι, που θεωρούν ότι ήταν εξαγγελίες,οι ανακοινώσεις που μιλούσαν για ξεκίνημα τον Δεκέμβριο  του πρώτου  σταδίου του διαγωνισμού.Μια αναδρομή όμως στο παρελθόν,θα μπορούσε να εξηγήσει τους λόγους της δυσπιστίας ή κακοπιστίας..

Τού Ίκαρου Πετρόπουλου

Όταν μιλάμε για τοπικούς αγώνες δεν εννοούμε αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου και του Δήμαρχου επάνω σε ζητήματα ζωτικού τοπικού ενδιαφέροντος. Εννοούμε αγώνες μαζικούς ,με συμμετοχή πολιτών. Και τέτοιοι αγώνες, σύμφωνα με τοπικές καταγραφές, έχουν δοθεί για το Αλσος Βέικoυ ,για τη πλατεία Ηνιόχου ,για το ΠΑΛΑΙ… 

Αντίθετα δεν έχουν δοθεί μεγάλοι αγώνες για τη διεκδίκηση των μεγάλων δομικών προβλημάτων της πόλης ,όπου κυρίαρχο είναι το κέντρο πόλης .Η μοναδική ευκαιρία των ολυμπιακών αγώνων του 2004 πέρασε ,χωρίς ο …ολυμπιακός Δήμος Γαλατσίου να διεκδικήσει το ελάχιστο. Πήρε ότι τους βόλευε, δηλαδή μία κοστοβόρα παράνομη κατασκευή ( ΠΑΛΑΙ ) ,μία προσφερόμενη για μίζες τσιμεντογέφυρα(!)και κάποιες αυτοκινητιές ‘’κινητά ‘’ 

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ευρύτερη περιοχή μας δεν υπάρχει ούτε μία θεατρική αίθουσα ,ούτε ένας δημόσιος χώρος πολιτισμού ,εκτός από το Καμίνι πρόσφατα. Ούτε βέβαια έχουν καταγραφεί σοβαροί αγώνες για τη διεκδίκηση δημόσιων χώρων..Ακόμη κι αυτό το Δημαρχείο ,παλιό στρατιωτικό κτίριο είναι που διαθέτει μία και μόνο αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Στο ΠΑΛΑΙ  συμβολίζεται η εικόνα της Πασοκ-Νεοδημοκρατικής Ελλάδας, δηλαδή της παράνομης χωροθέτησης , των αλόγιστων δημόσιων δαπανών, της  απουσίας πρόβλεψη αξιοποίησης του Δημόσιου αυτού έργου ,της παραβίασης κι αυτών των παράνομων όρων δόμησης , της γενναίας παροχής υποσχέσεων που δεν τηρήθηκαν ,της αδιαφορίας για τη  τύχη μίας μεγάλης υποβαθμισμένης περιοχής από ένα MALL στη θέση του ΠΑΛΑΙ…..

Ειδικότερα για το ΠΑΛΑΙ  όπου αναδεικνύεται ( δικαιωματικά ) ως μεγάλο τοπικό θέμα, έχουν δοθεί αγώνες ,οπωσδήποτε με αδυναμίες που όμως ήταν αληθινοί ,δηλαδή χωρίς Δούρειους ίππους  και γι αυτό είχαν  αποτελεσματικότητα. Μόνο οι αδαείς και κακοπροαίρετοι δεν το αναγνωρίζουν. Η ‘’Συντονιστική επιτροπή φορέων και πολιτών’’ ( 2000 – 2004 ),το ‘’ Κνημα φορέων και πολιτών’’ ( 2006 – 2009 ) αλλά και μεμονωμένοι  φορείς με προεξάρχουσα τη ΔΡΑΣΗ ,έχουν ωθήσει ,διαχρονικά ,τα Δημοτικά Συμβούλια της πόλης στο δρόμο της αρετής ,όταν οι Δήμαρχοι  ( Τούντας , Τσίρος ) παρεξέκλιναν.  Υπάρχει πλούσιο υλικό στα αρχεία της ΔΡΑΣΗΣ για το ποιοι έβαλαν και ποιοι δεν έβαλαν πλάτη για να αποτραπεί η εμπορευματοποίηση του χώρου. 

Τη τελευταία δεκαετία, όλοι σχεδόν οι φορείς ,συσπειρωμένοι, διεκδίκησαν το ΠΑΛΑΙ ως  ΄΄Δημόσιο χώρο αθλητισμού – πολιτισμού με ελεύθερη δωρεάν πρόσβαση των πολιτών’’ ,σταθερή δε ήταν η επιδίωξή τους όπως στη μεγάλη αυτή προσπάθεια πάρει μέρος και η ‘’ Διοίκηση ‘’ της Ε΄Δημοτικής Κοινότητας ,χωρίς τούτο να έχει γίνει κατορθωτό.

 

Όμως τη  τρέχουσα περίοδο  που η κυβέρνηση ,μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ,επιχειρεί να ξεπουλήσει το ΠΑΛΑΙ ,για δεύτερη φορά, σε ιδιώτη με μακροχρόνια μίσθωση , με εύστοχες και αποτελεσματικές ενέργειες της ‘’ κίνησης Φορέων και πολιτών’’ στον αγώνα κατά του διαγωνισμού του ΤΑΙΠΕΔ ,εκτός των Δήμαρχων Γαλατσίου και Νέας Ιωνίας μπήκαν, για πρώτη φορά, η Ε’΄Δημοτική κοινότητα του Δ..ΑΘΗΝΑΊΩΝ ( ομόφωνη απόφαση ) αλλά και ο ίδιος ο Δήμος της Αθήνας( ! ) με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του. Ακόμη  πιο σημαντικό  είναι ότι αγκάλιασε ζεστά το θέμα η Περιφέρεια της Αττικής που συντάσσεται με τη ‘’Κίνηση φορέων και πολιτών ‘’και αναλαμβάνει προωθητικές πρωτοβουλίες- συναντήσεις.

Πρόκειται  για επιτεύγματα μεγάλου βεληνεκούς, για εξελίξεις που ονειρευόμαστε .Παραδόξως,όμως,  αξιωματούχοι στο Γαλάτσι τα υποβαθμίζουν. Ακόμη πιο παράδοξο  είναι ότι, αντί να συσπειρωθούν ακόμη πιο
 δυναμικά  όλοι εκείνοι οι φορείς που από την αποστολή τους είναι ταγμένοι να υπηρετούν τον αθλητισμό, το πολιτισμό,  και να αγωνιούν σήμερα  για τη νεότητα ,αντίθετα ορισμένοι πρόεδροι,  όχι μόνο απομακρύνθηκαν διχαστικά από την αποτελεσματική συσπείρωση ,αλλά στράφηκαν και εναντίον της με επιχειρήματα που δεν αντέχουν σε στοιχειώδη σχολιασμό.

Μέχρι εδώ το πράγμα θα μπορούσε να αποδοθεί σε προσωπικές αδυναμίες – πικρίες ,σε εμμονές ,σε φιλοδοξίες. ‘Όμως,   από την ώρα που αυτή η ανεξήγητη στάση χρησιμοποιείται η επηρεάζει ( αν δεν αλλοιώνει )το χαρακτήρα των εκδηλώσεων που  πραγματοποιεί μόνη της η Δημοτική αρχή Γαλατσίου στις 23.11.14,για τη διεκδίκηση του ΠΑΛΑΙ , τότε ,απαιτείται  προσοχή στους χειρισμούς της επόμενης περιόδου. Δεν χρειάζονται τώρα περισσότερα σχόλια.

                                                                                                               

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα του ιδίου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου                          

Τη τελευταία 5/ετία το ΜΕΤΡΟ "ερχόταν" στο Γαλάτσι ως γραμμή V2 ,ανάλογα με τις επικοινωνιακές ανάγκες τους . Μέχρις ότου ο Υπουργός ΧΡΥΣΟΧΟΊΔΗΣ, παρουσία της Διοίκησης της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και τεσσάρων Δημάρχων, ανακοίνωσε ότι, επί τέλους, έρχεται στο Γαλάτσι, τώρα ως γραμμή Νο 4,σε πομπώδη συνέντευξη συνοδευόμενη από τα παρακάτω ΘΑ:

  • Το Δεκέμβριο οι ενδιαφερόμενοι ΘΑ υποβάλλουν εκδήλωση ενδιαφέροντος.
  • Οι οικονομικές προσφορές ( ανάδοχος του έργου)ΘΑ ανοιχτούν το επόμενο φθινόπωρο
  • Η έναρξη των εργασιών ΘΑ γίνει το καλοκαίρι του 2016
  • Η κατασκευή του έργου ΘΑ διαρκέσει επτά χρόνια ήτοι, ΜΕΤΡΟ στο Γαλάτσι το 2022

Αυτά από τον κ. Υπουργό. Να τον πιστέψουμε; Ποιες αντικειμενικές προϋποθέσεις υπάρχουν ότι αυτές οι ανακοινώσεις συμβαδίζουν με τη πραγματικότητα; Ποιες οι εμπειρίες από αντίστοιχους προγραμματισμούς και ανακοινώσεις ( π.χ. μετρό Θεσσαλονίκης ) ;Πόσα ακόμη χρόνια να προσθέσουμε αν εκτιμήσουμε τη πολιτική σκοπιμότητα ,τα διάφορα εμπόδια με πρώτο την διακοπή της χρηματοδότησης ( όταν αυτή εξασφαλισθεί ),την ανεύρεση αρχαίων κλπ,

Στη χρηματοδότηση τώρα:

Δεν εντοπίζουμε κάτι συγκεκριμένο. Κατά τον Υπουργό το κόστος του έργου( 1,2 δις) ΘΑ καλυφθεί από το νέο ΕΣΠΑ ( ΣΕΣ 2014-2020 ( 500 εκ. ) και τα υπόλοιπα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα επενδύσεων, που, όμως, ’’είμαστε στο στάδιο των συζητήσεων’’. Ο προγραμματισμός συνεπώς του κ. Υπουργού έρχεται αντιμέτωπος με την έλλειψη χρηματοδότησης .Προς τι λοιπόν αυτές οι πομπώδεις ανακοινώσεις που, λογικό θα ήταν, να περιμένουν τις σχετικές εγκρίσεις, αν τελικά υπάρξουν. Μήπως για την δημιουργία εντυπώσεων ; Μήπως επειδή πάμε για εκλογές; Μήπως πάμε να στήσουμε εγκαίνια μόνο;

Διαπίστωση: Το τελευταίο καιρό συχνά – πυκνά έβγαιναν στον αέρα ανακοινώσεις επικείμενης έγκρισης χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για τη γραμμή v 2. Κι όμως πριν λίγες ημέρες ( 17 – 19/9/14 ) οι πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Τράπεζας ήρθαν στην Αθήνα και υπέγραψαν συμβάσεις με ΔΕΗ .Υπέγραψαν και με την ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ για την επέκταση ,όμως, της γραμμή προς Πειραιά και Αγία Μαρίνα .Όχι για Γαλάτσι.

Αναμφίβολα πρόκειται για έργο που όλοι θέλουμε να γίνει., Είναι ,όμως, έργο με απροσδιόριστο χρόνο ολοκλήρωσης και με επιπτώσεις.

Να μη ξεκινήσουν τίποτα έργα για το στήσιμο εγκαινίων και μόνο, με εν συνεχεία ανενεργά εργοτάξια στο κέντρο της πόλης που θα καταστήσουν δύσκολη έως αφόρητη τη ζωή στο Γαλάτσι. Ο σχεδιασμός των δύο σταθμών στο παλιό τέρμα με μετακίνηση του μνημείου εθνικής αντίστασης (είσοδος) και απαλλοτρίωση των Goodys (έξοδος ) και στη Βέικου – Τράλλεων ο δεύτερος ,σε συνδυασμό με τις φήμες για το χώρο του παρκινγκ, φήμες που έχουν .. ουρά ακατανόητους συμψηφισμούς , συνεπάγονται μεγάλες ανατροπές ακόμη κι αν ο δια χειλιών Χρυσοχοϊδη, προγραμματισμός αποδειχθεί σωστός. Ανατροπές, όχι μόνο στο κυκλοφοριακό της πόλης, αλλά στα εισοδήματα, στην εμπορική κίνηση ,στη βιωσιμότητα των σημερινών καταστημάτων κ.λπ..

Γι αυτά όμως, στο επόμενο.

Toυ Πέτρου Κατσάκου 

Τους έβλεπα να τερματίζουν. Καταπονημένοι, μα χαμογελαστοί. Τους έβλεπα και κατά βάθος ζήλευα. Τους παρατηρούσα και σκεφτόμουν τα εκατομμύρια των μαραθωνοδρόμων που, παρά τον ιδρώτα που έχουν χύσει ώς σήμερα, δεν έχουν αξιωθεί να δουν τις κερκίδες του Καλλιμάρμαρου. Γιατί ο δικός τους και δικός μας Μαραθώνιος δεν διεξάγεται στην κλασική, όπως τη λένε, διαδρομή, μα μέσα σε ένα σκοτεινό τούνελ όπως συνηθίζουμε να αποκαλούμε τον εξαντλητικό αυτό αγώνα που μας έβαλαν με το ζόρι να τρέξουμε. Ασθμαίνοντας να καταπίνουμε καθημερινά τα χιλιόμετρα και η γραμμή του τερματισμού να μη φαίνεται πουθενά. Μονάχα υποσχέσεις πως τάχα κοντεύουμε κι όλο να απομακρύνεται το νήμα από τα μάτια μας. Καταδικασμένοι να τρέχουμε υπό το άγρυπνο βλέμμα των κριτών, μην τάχα και παραπατήσουμε, μην τυχόν και λοξοδρομήσουμε από τη γραμμή που μας χάραξαν να ζήσουμε τρέχοντας.

Ένα ασταμάτητο τρέξιμο να προλάβουμε τη δόση, να προλάβουμε να μεταρρυθμιστούμε, να προλάβουμε να γίνουμε επιτέλους άνθρωποι, όπως μας φωνάζουν τα φερέφωνα από τα μεγάφωνα. Και το χρονόμετρο να τρέχει. Να τρέχει και να γράφει χαμένες ώρες, σπαταλημένες μέρες και χρόνια άδικα χαραμισμένα σε έναν μαραθώνιο φτώχειας και εξαθλίωσης. Με μικρές μονάχα στάσεις σε γκισέ τραπεζών και εφοριών. Να καταθέτεις και την τελευταία σου ανάσα και φτου κι απ' την αρχή. Για έναν ακόμη γύρο. Για ένα ακόμα χιλιόμετρο ώς την οριστική έξοδο που όλο και δήθεν πλησιάζει.

Και οι μαραθωνοδρόμοι να τρέχουν κόντρα στον χρόνο και κόντρα στον διπλανό τους γιατί έτσι αυξάνεται λέει ο ανταγωνισμός και το θέαμα γίνεται ελκυστικότερο στην οθόνη. Να διαγκωνίζονται οι δρομείς. Να βάζουν τρικλοποδιές ο ένας στον άλλον για το ποιος θα γλιτώσει τη χλεύη της εξέδρας και τις φωνές των κριτών. Ο ένας ενάντια στον άλλον και ο καθένας μόνος. Κι όποιος πέφτει να μένει εκεί, αβοήθητος, καταμεσής στην άσφαλτο. Όσο λιγότεροι μένουν στον αγώνα τόσο καλύτερα. Βλέπεις, το τούνελ της διαδρομής είναι στενό και δεν μας χωράει όλους. Μόνο οι δυνατοί θα τερματίσουν. Μονάχα όσοι προσαρμοστούν θα δουν μια μέρα το Καλλιμάρμαρο και θα κρεμάσουν στο στήθος το μετάλλιο της κανονικότητας.

Όσο γι' αυτούς που λύγισαν στα μισά, η πολιτεία θα φτιάξει μια μέρα ένα μνημείο πεσόντων Μαραθωνοδρόμων για να μαθαίνουν και οι επόμενες γενιές πως όποιος δεν προσαρμόζεται παθαίνει.

 

ΠΗΓΗ:ΑΥΓΗ - 12/11/2014

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Με ανακοίνωσή της η "Πρωτοβουλία Πολιτών Γαλατσίου",ζητά να ακυρωθεί ο διαγωνισμός ξεπουλήματος του ΠΑΛΑΙ από το ΤΑΙΠΕΔ και να δοθεί στους κατοίκους και τα αθλητικά σωματεία..

Του Ε.Π.

Στη πόλη μας υπάρχουν διαφόρων ειδών συλλογικότητες,με διαφορετικές φυσιογνωμίες και  στόχους.Απαραίτητες και χρήσιμες όλες,με περισσότερο ή λιγότερο έργο.Υπάρχουν Πολιτιστικοί,Αθλητικοί,Εξωραιστικοί,Οικολογικοί Σύλλογοι,Σύλλογοι για την σωτηρία της χελώνας ,Σύλλογοι για την διατήρηση της πανίδας & Χλωρίδας ,Σύλλογοι για τον Πολιτισμό κ.λ.π.

Μια ξεχωριστή όμως  συλλογικότητα στη πόλη μας,όπως και σε άλλες πόλεις ,είναι  τα Κινήματα .Πολλά από αυτά τα κινήματα γιγαντώθηκαν- όπως οι χωρίς μεσάζοντες,  το Κίνημα κατά των πλειστηριασμών, το Κίνημα για την επανασύνδεση της ΔΕΗ,το Κίνημα για την διατήρηση του Δημόσιου χαρακτήρα των ελεύθερων χώρων- τα τελευταία μνημονιακά  χρόνια λόγω της οικονομικής κρίσης και της εξαθλίωσης της κοινωνίας.Τα κινήματα αυτά με τη μαχητικότητά τους, τις διεκδικήσεις τους για μια καλύτερη ζωή, την οριζόντια οργάνωσή τους και την άμεση δημοκρατία, τη βαθιά αφοσίωσή  τους στην αξία της συμμετοχής στα κοινά και στην αξία της αλληλεγγύης, κατάφεραν και καταφέρνουν να δίνουν κάποιες λύσεις που ανακουφίζουν την δοκιμαζόμενη κοινωνία,ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που απέτρεψαν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Έτσι και στη πόλη μας,πολύ πριν του μνημονίου,δημιουργήθηκε το "Κίνημα Φορέων και Πολιτών" ενάντια στο ξεπούλημα του Ολυμπιακού Γυμναστηρίου Γαλατσίου(ΠΑΛΑΙ). Ένα Κίνημα χωρίς κομματικές αποχρώσεις,που αγωνίζεται για τον Δημόσιο χαρακτήρα του ΠΑΛΑΙ,για έναν χώρο Αθλητισμού και Πολιτισμού,που θα αποδοθεί στους φυσικούς ιδιοκτήτες του,τους πολίτες του Γαλατσίου και των όμορων Δήμων.

Και ξαφνικά εμφανίζονται κάποιοι,που ενώ  εδώ και χρόνια η μοναδική σχεδόν αγωνιστική   δραστηριότητά τους είναι η κατάθεση στεφάνων στις εθνικές γιορτές και τα πανηγυρο-γλέντια, αρχίζουν να μιλούν για καπέλωμα των αγώνων ενάντια στο ξεπούλημα του ΠΑΛΑΙ, από κάποια κόμματα,από κάποια πρόσωπα ή κάποιες θεότητες.

Και όχι μόνο.Μιλούν για καπέλωμα και απαιτούν για την συνδρομή και την συμμετοχή τους στα πανηγυράκια που στήνονται, να μην εμφανίζεται το όνομα του Κινήματος,αν δεν μπει στις φωτεινές ταμπέλες  και το δικό τους "ονοματάκι"..Πρώτη μούρη στα πανηγύρια και τις φιέστες,εξαφανισμένοι όμως από τους καθημερινούς αγώνες...

Αυτό,αγαπητοί κατά τ' άλλα  συμπολίτες, λέγεται υποκρισία.