e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

 Είναι κανόνας (δύσκολα τηρείται) ,η κριτική να μην  εντάσσεται σε προσωπικές βλέψεις - σχέσεις – συμπάθειες. Προσωπικά ,από την εποχή του  κ. Παπαδιονυσίου, δεν έχω διστάσει να αναγνωρίσω άξιες λόγου ενέργειες – πρωτοβουλίες  (όταν υπάρχουν τέτοιες) από το Δήμο ( ελάχιστες τα χρόνια πού πέρασαν ),από  τους φορείς, από   τους πολίτες. Τούτο ανεξάρτητα της άποψης που έχω, όπως οφείλει να έχει κάθε πολίτης, για τη Δημοτική πολιτική στο σύνολό  της.                                                                                                                                                                            

Στέκομαι στις πολυήμερες  γιορταστικές  εκδηλώσεις  Χριστουγέννων  –  Ν.έτους  που, γιά πρώτη φορά, οργάνωσε ο Δήμος Γαλατσίου σε συνεργασία με τον Εμπορικό Σύλλογο. Επρόκειτο για ‘’τόλμημα’’σε έναν πολιτιστικά ‘’ άνυδρο ‘’ Δήμο ,όπου η  μακροχρόνια απουσία management και οι  αποφάσεις της τροικανής κυβέρνησης για την Τ.Α, τον οδήγησαν  στη παρακμή.  Ήταν γνωστή η ανεπάρκεια του Δημοτικού μηχανισμού αλλά και η συνοχή της Δημοτικής πλειοψηφίας για να στηρίξει αποτελεσματικά τέτοιας διάρκειας εκδηλώσεις.   

Βρέθηκαν αρκετοί να σχολιάζουν αρνητικά τις εκδηλώσεις μιλώντας  για  επιλεκτικό ορισμό των χώρων των εκδηλώσεων, για χαμηλή ποιότητα κ.λ.π .εστιάζοντας τη κριτική τους  σε ασθενικές πράγματι  εκδηλώσεις ,αποφεύγοντας όμως άλλες σπουδαίες  και παραβλέποντας το ερασιτεχνικό ,το αυτοσχέδιο και το εθελοντικό -  συμμετοχικό του πράγματος.

Είναι άδικοι. Η οργάνωση εκδηλώσεων με, έστω, μικρής εμβέλειας συμμετοχή φορέων  και σχημάτων ,με σημαντική όμως  κινητικότητα στη πόλη και μουσικά ακούσματα που προδιαθέτουν  γιορταστικά σε ένα ,χωρίς υποδομές ,Δήμο,  δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πίσω από αυτές τις εκδηλώσεις διακρίναμε  έναν ουσιαστικά άνθρωπο ( και μερικούς συνεργάτες του), που προφανώς έχει ιδέες, τόλμησε ,και πέτυχε! Στηρίχθηκε, από ότι φάνηκε, από το Δήμαρχο. Αρκεί βέβαια ,να μη καβαλήσει καλάμι, φαινόμενο τόσο συνηθισμένο σε παράγοντες που ανεβαίνουν στο Δημοτικό στερέωμα , αλλά και σε ανθρώπους του πολιτισμού. 

Είναι σαφές ότι η ‘’ καλή κουβέντα’’ για τις εκδηλώσεις δεν σημαίνει αναγκαστικά ψήφο εμπιστοσύνης σε μια φρέσκια Δημοτική αρχή, όπως έκαναν άλλοι που ουσιαστικά έσπευσαν να επιβραβεύσουν τα πεπραγμένα των 100 πρώτων ημερών με τρόπο που δεν απέχει από ‘’θωπεία’’.Γιά το Γαλάτσι , κριτήριο του έργου της Δημοτικής αρχής δεν  μπορεί να αποτελεί η σύγκριση με τη προηγούμενη Διοίκηση που απλά ‘’ πέρναγε’’ και από το Δήμο. Γιατο πολύπαθο Γαλάτσι, τις ευθύνες της Δημοτικής αρχής για την ασκούμενη Δημοτική πολιτική επάνω στα μεγάλα και σοβαρά θέματα της πόλης ( δομικά ) αλλά και τα ευρύτερα κοινωνικά ,πολιτιστικά ,περιβαλλοντικά ,  θα τα πούμε αφού περάσουν μερικοί ακόμη μήνες.

Του ’Ίκαρου  Πετρόπουλου  

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

Του Πέτρου Κατσάκου

Το καράβι είχε αρχίσει να παίρνει πλέον εμφανή κλίση από τις πρώτες κιόλας ημέρες του φθινοπώρου. Αιτία η μετατόπιση φορτίου στα αμπάρια του σκάφους. Το καράβι που είχε αποπλεύσει το καλοκαίρι του '12 υπερφορτωμένο με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, με προαπαιτούμενα, με «μεταρρυθμίσεις», με απολύσεις και φόρους ήταν ολοφάνερο πως δεν θα ήταν δυνατόν να πιάσει ποτέ κανένα λιμάνι. Κάτι οι φθινοπωρινές φουρτούνες του ΕΝΦΙΑ, κάτι τα 100 μποφόρ των δόσεων, πλήρωμα και επιβάτες άρχισαν να συνειδητοποιούν πως το καράβι πήγαινε ολοταχώς για τα βράχια. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η φωτιά που άναψε η περίφημη αξιολόγηση του οικονομικού νηογνώμονα, αναγκάζοντας τον καπετάνιο να εκπέμψει σήμα κινδύνου για να σωθεί ο ίδιος, οι αξιωματικοί του και φυσικά οι επιβάτες της πρώτης θέσης, μια και τα σωστικά μέσα που διέθετε το πλοίο δεν έφταναν για την πλέμπα της οικονομικής θέσης και του καταστρώματος.

 

Κι ας φώναζαν κάποιοι εδώ και καιρό πως το αξιόπλοον του πλοίου ήταν εμφανώς πλαστογραφημένο και το σκαρί ήταν απλά ένα κουφάρι από σκουριασμένα παλιοσίδερα, μια σκέτη φαλκονέρα. Κι ας προειδοποιούσαν για τους κινδύνους της απόφασης του καπετάνιου να βγει στο πέλαγος με τις μηχανές να καίνε μια νοθευμένη βιωσιμότητα. Κι όποιος τολμούσε να μιλήσει για κινδύνους και πιθανά ναυάγια δενόταν στο μεσαίο κατάρτι του σκάφους και μαστιγωνόταν δημοσία θέα από το γραφείο Τύπου και δημοσίων σχέσεων της πλοιοκτήτριας εταιρείας.

 

Όταν, όμως, οι φλόγες έγιναν ορατές από τους επιβάτες και οι καπνοί έπνιξαν το πρώτο κατάστρωμα, ο πλοίαρχος και ο δεύτερος άρχισαν να ψάχνουν για σωσίβια που στη δική τους γλώσσα τα είχαν βαφτίσει «μαξιλαράκια». Στην επιχείρηση ρυμούλκησης του μισοβυθισμένου σκάφους έσπευσαν να συμμετάσχουν γνωστοί Ευρωπαίοι πλοιοκτήτες και εκδοτικές ναυαρχίδες με σκοπό να κρατήσουν το καράβι στο στραβό του αρμένισμα. Κι ας έπλεε το καράβι προς τα βράχια μιας προαναγγελθείσας καταστροφής. Ακόμα κι όταν οι κάβοι κόπηκαν από τον άγριο καιρό, τα παραπλέοντα συμφέροντα συνέχισαν να συνιστούν στους επιβάτες να ακολουθούν αδιαμαρτύρητα τις οδηγίες του πλοιάρχου και των αξιωματικών του μια και πιθανή αναταραχή θα προκαλούσε σημαντική μείωση στην τιμή της μετοχής της πλοιοκτήτριας εταιρείας. Την ώρα που το καράβι θαλασσοδερνόταν μεσοπέλαγα κάποιοι μετρούσαν στα γραφεία τους ασφάλιστρα και υπολόγισαν αποζημιώσεις. Ανεκδιήγητοι σκυλοπνίχτες ψυχών. Αυτοί είναι που θέλουν να μας ρυμουλκήσουν.

Από την Αυγή

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Τώρα που ‘’ παίζουν’’ οι ανέξοδες  και απραγματοποίητες ευχές ,σκέφθηκα να μιλήσω ( γράψω ) για το ΠΑΛΑΙ που, ως γνωστό, αποτελεί κορυφαίο θέμα της πόλης και της περιοχής. Άλλωστε, αυτά που έχουν ‘’ γραφτεί ‘’το τελευταίο καιρό ,όπως σχετική ανάρτηση στο e -galatsi, καθιστά το θέμα άκρως επίκαιρο. Με σεβασμό πάντως στο κλίμα το γιορταστικό θα αποφύγω ενοχλητική κριτική ,όχι όμως αλήθειες. Πιο συγκεκριμένα :

1.Η διαδικασία του διαγωνισμού από το ΤΑΙΠΕΔ  για παραχώρηση της ολυμπιακής  εγκατάστασης Γαλατσίου σε ιδιώτη έληξε χωρίς αποτέλεσμα  ( άγονος διαγωνισμός ).

2. Το γεγονός του άγονου διαγωνισμού για το ΠΑΛΑΙ δεν δικαιολογεί εφησυχασμό. Τα 90 στρέμματα μαζί με την εγκατάσταση και οι προσφερόμενες δυνατότητες πάρκινγκ ,φωτοβολταϊκών κλπ δίνουν υπεραξία,που δεν αφήνει αδιάφορους τους ‘’ επενδυτές ‘’ οι οποίοι δεν σκέπτονται μόνο το σήμερα όσο, κυρίως, το αύριο.

3. Θα ήταν σφόδρα καλοπροαίρετο να αποδεχθεί κανένας ότι η ιστορία του ΜΕTRO είναι, όπως μας την παρουσίασε ο Υπουργός Χρυσοχοϊδης (Γραμμή Νο 4 αντί U2 ,χρηματοδότηση, σταθμοί μετεπιβίβασης, πάρκινγκ…) και ότι η σύνδεση με Περισσό και Νερατζιώτισσα ,έστω σε επόμενη φάση, δεν θα επηρεάσει την …απόδοση της επένδυσης στο ΠΑΛΑΙ. Οι ‘’επενδυτές’’ βλέπουν… μακρύτερα!

4. Η εκτίμηση ότι η τύχη της εγκατάστασης μπορεί  να σηματοδοτηθεί  σήμερα είναι ρεαλιστική. Ποτέ οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκότερες. Για πρώτη φορά στα δέκα χρόνια έχουν πάρει θετική στάση υπέρ των θέσεών  μας, πέραν του Δήμου Ν.Ιωνίας που έχει σταθερή θέση διαρκείας ,η Ε’ Δημοτική κοινότητα (ομόφωνη απόφαση), ο Δήμος Αθηναίων (απόφαση του Δ/κού Συμβουλίου )και η Περιφέρεια Αττικής που όχι μόνο συμφωνεί, αλλά αναπτύσσει πρωτοβουλίες και δημιουργεί γεγονότα.

5. Οι συσκέψεις των Δήμων Γαλατσίου,Ν.Ιωνίας και Αθηναίων και ‘’ Κίνησης φορέων και πολιτών ‘’ στην έδρα της Περιφέρειας, η κοινή επίσκεψή τους στο ΤΑΙΠΕΔ πριν την εκπνοή της ημερομηνίας του διαγωνισμού, η παρέμβαση για το άνοιγμα της εγκατάστασης ώστε να διαπιστωθεί η κατάστασή της ( πραγματοποιήθηκε στις 17.12.14 ) δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον της Περιφέρειας Αττικής. 

6.Τι χρειάζεται τώρα; Ο αρμοδιότερος όλων, ο Δήμος Γαλατσίου, να αναλάβει πρωτοβουλία αξιοποίησης της ευνοϊκής συγκυρίας ,να διαμορφώσει’’ πολιτική πόλης ‘’ επενδυμένης με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και ανοίγματος στη κοινωνία ,να ζητήσει από το Ε.Μ.Π.τα πρόσθετα πληροφοριακά στοιχεία για το ΠΑΛΑΙ και στο πλαίσιο Διαδημοτικής συνεργασίας να αναζητήσει, μαζί με τη Περιφέρεια, τον τρόπο  χρηματοδότηση μελέτης έγκυρης ( Ε.Μ.Π.).

7. Σκόπιμο είναι να  διευκρινισθεί ότι μελέτη που θα εκπονηθεί  από κάποιους ειδικούς που θα εργαστούν ‘’ ερήμην’’ των θέσεων της Περιφέρειας – Δήμων – κινήματος, με μοναδικό κριτήριο το ’’ κόστος συντήρησης’’ δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει.  Καμία μελέτη δεν ανατίθεται (και δεν αμείβεται) ’’ εν λευκώ’’, αλλά στη βάση συγκεκριμένων ερωτημάτων και ανάλογης κατεύθυνσης.

8. Τέλος πέραν της επαναπροκήρυξης του διαγωνισμού, σαφές είναι ότι το θέμα ΠΑΛΑΙ δεν πρόκειται να περιέλθει σε φάση ύπνωσης. Αντικειμενικά το θέμα έχει ανοίξει . Ενδεχόμενα  θα εκδηλωθούν  διαφορές. Όμως , στο Γαλάτσι δεν πρόκειται να γίνει ‘’ της Φιλαδέλφειας’’ η ‘’της Α.Ε.Κ’’.

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Του Βασίλη Πολυχρόνη

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου αυτός που ανέδειξε το σκάνδαλο των Wikileaks(Τζούλιαν Ασάνζ)ζει έγκλειστος σε μια πρεσβεία για να μη συλληφθεί για κατασκοπεία,ενώ οι πρωταίτιοι του πολέμου λογαριάζονται ως σωτήρες και ήρωες!

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου αυτός που κατάγγειλε το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ(Έντουαρντ Σνόουντεν)είναι αναγκασμένος να ζει σε μια άλλη χώρα ζητώντας πολιτικό άσυλο γιατί κατηγορείται στη χώρα του για κατασκοπεία,ενώ οι πρωταίτιοι του σκανδάλου λογίζονται ως...πλανητάρχες!

Ζούμε σε μια ήπειρο(Ευρώπη)όπου αυτός που ανακάλυψε τις μυστικές δοσοληψίες μεταξύ τραπεζών και μεγαλοκαταθετών(Ερβέ Φαλτσιανί)έμεινε κάμποσα χρόνια φυλακή για οικονομική κατασκοπεία,την ίδια ώρα που οι τραπεζίτες είναι υπεράνω κυβερνήσεων και λαών!

Ζούμε σε μια Ένωση Κρατών(Ε.Ε.)όπου αυτός που αποκάλυψε μυστικές οικονομικές συμφωνίες μεταξύ του πρωθυπουργού ενός κράτους και ισχυρών οικονομικών παραγόντων από άλλα κράτη διώκεται ως κατάσκοπος,ενώ ο πρωταίτιος του σκανδάλου έγινε Πρόεδρος της Κομισιόν!

Ζούμε σε μια χώρα που στικάκια μεγαλοφοροφυγάδων κάνουν τσάρκα σε διάφορα γραφεία και χάνονται και ο ένας από τους ηθικούς αυτουργούς είναι Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, όπου αγαπησιάρικα DVD κυβερνητικών αξιωματούχων πωλούνται σε εφημερίδες και γίνονται "πρώτο θέμα" και ο. κομιστής χαίρει εμπιστοσύνης και σακουλών με αδήλωτα ευρώ,όπου καταγγέλλονται έκνομες πράξεις(δωροδοκίες)με σκοπό τη διαμόρφωση της...συμφέρουσας πολιτικής κατάστασης και...δεν τρέχει κάστανο,όπου ο καταγγέλλων θεωρείται...κατηγορούμενος και που,τέλος,επικρατεί...το δόγμα Καμπουράκη("σου έδωσαν 3 εκ. και δεν τα πήρες"?)

Αυτόν τον κόσμο ονειρευόμαστε,σε αυτόν τον κόσμο θέλουμε να ζούμε,αυτόν τον κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας?Αν ναι,είμαστε άξιοι της μοίρας μας!!!

Tου Πέτρου Κατσάκου

Σε μια συγχορδία τρόμου και καταστροφολογίας, σύσσωμος πλέον ο συστημικός Τύπος εγχώριας και ξένης παραγωγής και φυσικά με την αμέριστη συμπαράσταση του τηλεοπτικού παράγοντα προειδοποιεί σε καθημερινή βάση τους πολίτες για τα δεινά που επιφυλάσσει στον τόπο μια αριστερή στροφή της εκλογικής βάσης. Πρόκειται για ένα κοντσέρτο επικοινωνιακών πολυβόλων που κροταλίζουν νυχθημερόν πάνω από τα κεφάλια ανέργων, επισφαλώς εργαζομένων, απλήρωτων, νεόπτωχων και καταχρεωμένων αναγνωστών και τηλεθεατών. Με λέξεις που σφυρίζουν σαν σφαίρες κανάλια και εφημερίδες επιχειρούν να κρατήσουν την κοινωνία υποταγμένη μέσα στα ορύγματα του τρόμου και της ανασφάλειας.

Η παρτιτούρα του φόβου που παρέμενε από την άνοιξη του 2012 στα συρτάρια των δανειστών και των ντόπιων αργυραμοιβών εμφανίζεται ξανά σε ανανεωμένη εκτέλεση. Την εκτέλεση της πρωτοσέλιδης παρτιτούρας ανέλαβαν οι πρόθυμοι και άξιοι σολίστες υπό τη διεύθυνση του ίδιου του πρωθυπουργού. Με την μπαγκέτα του ο μαέστρος της σταθερότητας διευθύνει τα πολυβόλα που σπέρνουν τις νότες του Grexit, της χρεοκοπίας, του πιστωτικού γεγονότος, των οικονομικών λιμών και των κοινωνικών καταποντισμών. Στη διαπασών τα βιολιά ενός εξαρτημένου συστήματος εκτελούν συντονισμένα το συμβόλαιο του τρόμου εξαργυρώνοντας κάθε νότα που παίζουν, κάθε σφαίρα που εξαπολύουν προς το συνειδητό, αλλά και προς το ασυνείδητο του κοινού.

Από τη μια οι καλοκουρδισμένες με δάνεια χορδές να χαϊδεύουν τα αυτιά του εξώστη με αρμονικές μελωδίες σταθερότητας, ανάπτυξης και εγγυημένης φτώχειας κι από την άλλη τα κρουστά των αγορών να σφυροκοπούν με μανία τα φοβικά του ένστικτα. «Ο πανικός επιστρέφει στην Ελλάδα» είναι ο τίτλος του έργου της εθνικής μας παράστασης, με τα «καλάσνικοφ» της ενημέρωσης να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Ξεπερνώντας και τον ίδιο τους τον εαυτό στην παράσταση του '12, ερμηνεύουν με εξαιρετική δεξιοτεχνία σκηνές ανείπωτης δυστυχίας. Και όσο ο εξώστης τρέμει και κουμπώνεται τόσο η πλατεία αγαλλιάζει στο κροτάλισμα των πολυβόλων. Για την πλατεία, κάθε σφαίρα είναι κι ένα δικαίωμα του εξώστη λιγότερο. Κάθε νότα φόβου είναι κι ένα τσαλαπατημένο μεροκάματο. Όσο ο πολυπληθής εξώστης φοβάται, τόσο η πλατεία των λίγων και των εκλεκτών χειροκροτεί. Και μπιζάρει ενθουσιασμένη τον μαέστρο και την ορχήστρα των πολυβόλων. Κι άλλο, φωνάζει η πλατεία, κι άλλο. Γιατί όσο περισσότερα θα ζητάει η πλατεία από την ορχήστρα, τόσο λιγότερα θα παίρνει ο εξώστη

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Του Ίκαρου  Πετρόπουλου                   

Είμαστε άραγε τυχεροί, εμείς που προλάβαμε  και ζήσαμε  σε μια κοινωνία όπου ο φτωχός πλην τίμιος άνθρωπος, όταν δεχόταν τη προσβολή από τον ισχυρότερο, τον πλούσιο, τον τοκογλύφο ,αντιδρούσε, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, χωρίς να ‘’ μασάει ‘’ από εκβιασμούς;

Τέτοια κατάλαβα, στα χρόνια της νιότης μου στο χωριό, ότι   ήταν η κοινωνία που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενες από εμένα γενιές, κι εγώ πρόλαβα και έζησα ένα μέρος της . Μπορεί τότε η κοινωνία  να ήταν αυταρχική και διχασμένη λόγω απολυταρχισμού και  εμφυλίων, μπορεί τότε οι άνθρωποι   να σκοτώνονταν για μισό μέτρο γής και για ‘’ λόγους τιμής’’ , όμως τότε οι άνθρωποι  είχαν μία απαράμιλλη αξιοπρέπεια της φτώχειας τους.

Ήταν βέβαια αρκετά εκείνα που θέλανε τότε οι άνθρωποι  να αφήσουν  πίσω ( φτώχεια ,πείνα, πόλεμοι, προκαταλήψεις …).Είναι, όμως και πολλά εκείνα που έδιναν περιεχόμενο στη ζωή τους .

Υπήρχε και τότε προπαγάνδα της άρχουσας τάξης. Ο λαός, όμως, δεν ‘’τσίμπαγε’’. Αντιδρούσε με κάθε πρόσφορο τρόπο και  ξεσηκώνονταν για την υπεράσπιση της τιμής της πατρίδας του και της προσωπικής τιμής του. Γι αυτό έκανε το ΕΑΜ, γι αυτό ανέβηκε στο βουνό, γι αυτό πήγαινε στα ξερονήσια κι αρνιόταν να υπογράψει εξευτελιστικές ‘’δηλώσεις μετανοίας’’…

Θα μπορούσε, άραγε, εκείνος ο λαός, ο λαός της αντίστασης,  να ανεχθεί την εθνική ταπείνωση της τελευταίας πενταετίας ,τα απροκάλυπτα ψεύδη των κυβερνώντων και να υποταχθεί στα συνεχή διλήμματα που του θέτουν; Τι ακόμη χρειάζεται να συμβεί, για να  επιβεβαιωθεί η ‘’συνέχεια’’ των γενεών;              

Η δίνη του καταναλωτισμού – ευδαιμονισμού οδήγησε ,άραγε, τον νεοέλληνα σε σοβαρή άμβλυνση του εθνικού συναισθήματος και σε  συμβιβασμό με τις ανθρωποβόρες λογικές των κερδοσκόπων; Είναι λογικό τα άψυχα όντα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, πατώντας κουμπιά και αριθμούς να καταφέρνουν και να μας πανικοβάλλουν; Και το τραγικότερο ,ενώ βιώνουμε   τη δυστυχία που προκαλεί η… βελτίωση των αριθμών τους, να κατευθύνουν τη ψήφο μας !!!                           Πρόκειται για εξόφθαλμο αποπροσανατολισμό που διαστρέφει το πραγματικό νόημα της ζωής .  

Ας σταθούμε σε δύο μόνο σύγχρονα ζητήματα ,στην ανεργία και στο χρέος, για να τον αντιληφθούμε ,με δεδομένο βέβαια ότι η επιστήμη – τεχνολογία είναι σε θέση να καλύψει τις ζωτικές  ανάγκες των ανθρώπων του πλανήτη.

Ανεργία :Από  αποτέλεσμα μιάς εφαρμοζόμενης ανελέητης πολιτικής  γίνεται εργαλείο στα χέρια  αυτής της πολιτικής  για να διαλυθεί κάθε μορφή προστασίας ,για να  συμπιεσθούν οι  αμοιβές των εργαζομένων ,να περικοπούν συντάξεις και γενικά να συρρικνωθεί μέχρις εξαφάνισης το κοινωνικό κράτος

Χρέος:Από μέγεθος προς εξέταση και διόρθωση πολιτικής  γίνεται εργαλείο κοινωνικής πειθαρχίας.

Με βάση τα παραπάνω ποια μπορεί και πρέπει να είναι η απάντηση για τη  …μετάβαση από τον σημερινό,λόγω ξέφρενου καπιταλισμού, ιλιγγιώδη αποπροσανατολισμό του ανθρώπου , δηλαδή από  τη σημερινή βαρβαρότητα    στην …ομαλότητα, δηλαδή στην πίστη στη ζωή, στην αισιοδοξία, στη δημιουργική διάθεση; 

Μα, η σοσιαλιστική διεύθυνση της οικονομίας…και της κοινωνίας!

Τι απαιτείται για μία τέτοια εξέλιξη;

Η πραγματική συμμετοχή της κοινωνίας σε μία πορεία προς τα εμπρός. 

Αρκεί προς τούτο η ψήφος; Όχι, μπορεί όμως να είναι το ξεκίνημα ενός ωραίου δρόμου.

Η συνέχεια αυτών των σκέψεων ανάλογα με τις αντιδράσεις που θα σημειωθούν

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα του ιδίου

                                                                                                                                               

 

Της Πέπης Ρηγοπούλου από την εφημερίδα των συντακτών

Κύριο Ράινερ Νοϊμίλερ, Αυστρία

Αγαπητέ φίλε,

Επιτρέψτε μου να σας αποκαλώ φίλο, με την ουσιαστική έννοια που η λέξη έχει στη γλώσσα μου εδώ και κάποιες χιλιετίες, από τη στιγμή που με συγκίνηση πληροφορήθηκα αυτό το οποίο κάνατε υπερασπίζοντας όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά κατά τη γνώμη μου και την ιστορία και την παράδοση της πατρίδας σας, της Αυστρίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης που επιμένω ότι αξίζει άλλες, καλύτερες από τις σημερινές πολιτικές και ηγεσίες.

 

Όπως μου είπε ο φίλος Στέργιος Θεοδωρίδης, που μαζί με τα άλλα μέλη της δομής αλληλεγγύης «Αμπάριζα» δέχτηκε το δώρο σας, πραγματοποιήσατε με ποδήλατο τη διαδρομή χιλιάδων χιλιομέτρων από τη Βιέννη μέχρι και το Λονδίνο. Χωρίς ένα ευρώ, για να βιώσετε την κατάσταση ανέχειας και εξευτελισμού που βιώνουν οι μισοί σχεδόν Έλληνες και με τον σκοπό να βοηθήσετε στη συνειδητοποίηση από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους του δράματος που περνά η Ελλάδα. Έμαθα για τα όσα ακούσατε στις συζητήσεις που προκαλούσατε στους σταθμούς της διαδρομής σας για μας:

 

Πως είμαστε ένας λαός τεμπέληδων, ψευτών, απατεώνων ή αντιθέτως, τα θύματα της μνησικακίας των ηγετών της Γερμανίας που τιμωρούν τη χώρα μας, διότι τόλμησε να τους αντισταθεί και κατ’ ουσίαν να νικήσει όχι μόνον ηθικά αλλά και στα ελληνικά βουνά τη χιτλερική επίθεση στα χρόνια της Κατοχής. Και, τέλος, έμαθα ότι ήρθατε στη χώρα μας φέρνοντας κάτι παραπάνω από οκτώ χιλιάδες ευρώ, 8.777 για την ακρίβεια, που μαζέψατε ζητώντας από όποιον συναντούσατε μια ελάχιστη συνεισφορά για τα πολλά χιλιόμετρα που διανύσατε σε αυτό τον μακρύ δρόμο της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Χωρίς να αφαιρέσετε από το πολύτιμο αυτό ποσό ούτε τα έξοδα για ένα αεροπορικό εισιτήριο, μια και καταφέρατε να ταξιδέψετε, χάρη σε κάποιον φίλο σας πιλότο, στο πιλοτήριο ενός σκάφους των Αυστριακών Αερογραμμών.

 

Αγαπητέ φίλε. Εδώ και χρόνια ενδιαφέρομαι θεωρητικά και πρακτικά για το δημιουργικό πεδίο το οποίο στην καλλιτεχνική ορολογία δηλώνεται με όρους όπως περφόρμανς, σωματική τέχνη κ.λπ. Ισως διότι οι συγκυρίες της ζωής έδειξαν και δείχνουν σε κάποιους –παντού στον κόσμο– ότι οι ιδέες και τα αισθήματα μπορούν να καταστούν δραστικά από τη στιγμή που ενσαρκώνονται ή αλλιώς εγγράφονται, όχι ανέξοδα, στο σώμα.

 

Θεωρώ λοιπόν ότι η πράξη σας συνιστά μια παραδειγματική περφόρμανς, μια δράση του σώματος και της ψυχής, εφόσον τις έννοιες αυτές δεν τις συνδέουμε με περαστικές αισθητικές μόδες, αλλά με χειρονομίες που έχουν στο κέντρο τους το πολιτικό και που σε άμουσους και ανήθικους καιρούς προάγουν ό,τι αξίζει να αποκαλούμε πολιτισμό.

 

Κατανοώ ότι, αν τα λόγια μου αυτά φτάσουν κάποτε και σε σας, μπορεί να σας κάνουν να αισθανθείτε άβολα. Η σκέψη που νομίζω ότι έρχεται στον νου όποιου κάνει μια πράξη σαν τη δική σας είναι μάλλον: «Μα γιατί τόση φασαρία. Εγώ έκανα μόνον κάτι το απλό». Και στην ουσία είναι έτσι. Αυτό που κάνατε είναι απλό, χωρίς τυμπανοκρουσίες, μεγαλοστομίες, επικοινωνιακές καμπάνιες και ιδεολογικά τσιτάτα. Όμως αυτό ίσως είναι, αν θυμάμαι καλά τα λόγια που έλεγε ένας ζωγράφος του 19ου αιώνα, το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο. «Ο γιατρός μου μου λέει να βγαίνω έξω και να προσπαθώ να αποδώσω αυτό που βλέπω όσο γίνεται απλά. Το απλό. Είναι αυτό που ίσως δεν θα μπορέσω να ζωγραφίσω ποτέ». Το όνομα του ζωγράφου ήταν Βικέντιος Βαν Γκογκ

Του  Πιτσιρίκου

Ξέρω πως συνήθισες τις σφαλιάρες. Ξέρω πως συνήθισες την ταπείνωση. Ξέρω πως συνήθισες τον εξευτελισμό. Ξέρω πως δεν έχεις συνείδηση. Ξέρω πως δεν έχεις αξιοπρέπεια. Θέλω να σε ενημερώσω, όμως, πως δεν είσαι παράδειγμα προς μίμηση. Είσαι παράδειγμα προς αποφυγή.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως δεν είσαι μόνο παράδειγμα προς αποφυγή. Είσαι η πλειοψηφία.

Είδες τη χώρα σου να διαλύεται αλλά δεν τόλμησες να αντιδράσεις.

Είδες τους συνανθρώπους σου να απελπίζονται αλλά το μόνο που σκέφτηκες ήταν «εγώ είμαι καλά ακόμα».

Είδες μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων να μεταναστεύει στο εξωτερικό και σκέφτηκες «τα δικά μου παιδιά δεν έχουν ανάγκη».

Είδες το φασισμό να φουντώνει και σκέφτηκες πως δεν σε αφορά, πως δεν οφείλεται και στη δική σου αδιαφορία.

Είδες τους απελπισμένους πρόσφυγες και ενόχλησαν την «αισθητική» σου γιατί σου θύμισαν πως και οι πρόγονοί σου ήταν πρόσφυγες.

Είδες την ατιμωρησία των πολιτικών και των νταβατζήδων, και σκέφτηκες πως «δεν πρέπει να πηγαίνω κόντρα στους δυνατούς αλλά να είμαι πάντα με τους δυνατούς, για να αρπάζω κι εγώ».

Και τώρα ζητάς να πεθάνει ένας 21χρονος που στα 15 του χρόνια -ακριβώς έξι χρόνια πριν σαν σήμερα- είδε να ξεψυχάει στα χέρια του ο φίλος του που δολοφονήθηκε από έναν αστυνομικό.

Ποιες ήταν οι επιλογές που είχε ο Νίκος Ρωμανός στη ζωή του, όταν στα 15 του χρόνια το Κράτος δολοφόνησε τον φίλο του;

Τι θα έκανες εσύ αν σου είχε συμβεί αυτό που συνέβη στον Νίκο Ρωμανό;

Αλλά ξέχασα, εσύ είσαι σάπιος.

Εσύ είσαι ήδη νεκρός.

Και θέλεις να πεθάνει και ο Νίκος Ρωμανός.

Για να μη σου θυμίζει με την δική του στάση πως υπάρχει και ο δρόμος της αξιοπρέπειας. Ο δρόμος που εσύ έχασες για πάντα.

Ο Νίκος Ρωμανός, έστω και εν αγνοία του, είναι σε ελληνικό δρόμο· δηλαδή, σε ανθρώπινο δρόμο. Στον δρόμο που οι Έλληνες έχασαν πολλά χρόνια πριν.

Ο Νίκος Ρωμανός λέει με την στάση του «Ελευθερία ή θάνατος».

Δεν είναι ο Νίκος Ρωμανός που πεθαίνει. Είναι η Ελλάδα που πεθαίνει.

Όσοι μισούν τον Νίκο Ρωμανό, μισούν την Ελλάδα.

Όσοι ζητούν να πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός, ζητούν να πεθάνει η Ελλάδα.

Ο Νίκος Ρωμανός είναι η Ελλάδα.

Να ζήσει ο Νίκος Ρωμανός, για να ζήσει η Ελλάδα.

(Στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, με την ευχή να κάνει πολλά χρόνια να συναντήσει ξανά τον Νίκο Ρωμανό. Όταν το Κράτος δολοφονεί τον φίλο σου μπροστά στα μάτια σου, κάθε υγιής άνθρωπος θέλει αυτός ο άνθρωπος να ζήσει για δυο ανθρώπους· να ζήσει και για τον δολοφονημένο φίλο του. Κάθε υγιής άνθρωπος ξέρει πως ο Νίκος Ρωμανός είναι γιος του, εγγονός του ή αδελφός του. Αν το ελληνικό κράτος καταφέρει έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου να δολοφονήσει και τον Νίκο Ρωμανό, να μην κάνει το ίδιο λάθος: οι πρώτοι που θα πρέπει να συλλάβει είναι τα παιδιά που θα έχουν στον ώμο τους το φέρετρό του. Και να τα εκτελέσει επί τόπου.)

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Κι όμως, συμβαίνουν δίπλα μας ΄’ πράγματα ‘’σπουδαία ,πρωτόγνωρα ,απίθανα που έρχονται αντιμέτωπα με το φόβο και τη κατάθλιψη που έχουν καταδικάσει τον Ελληνικό λαό ,γιατί ανάβουν φως στο σκοτάδι της Τρόικας ,δημιουργούν αισιοδοξία ότι ‘’ τίποτα δεν πέθανε’’,ότι  υπάρχουν άνθρωποι μέσα αλλά και έξω από τη χώρα που αντιδρούν στη προπαγάνδα του ‘’ τεμπέλη’’ Έλληνα και αναλαμβάνουν αυτόβουλες πρωτοβουλίες . 

Τέτοιο ήταν αυτό που  έγινε χθες βράδυ στο ‘’Αμπάριζα’’, όπου ένας δημοσιογράφος της Αυστριακής τηλεόρασης ( christrian Rathner ) και ένας Αυστριακός  ποδηλάτης ( Rainer Neumuller ), χωρίς ιδιαίτερη σχέση με την  Ελλάδα και την Ελληνική κουλτούρα  παρουσίασαν στο ‘’ Αμπάριζα’,τη φιλελληνική δραστηριότητά τους. Ο πρώτος γράφοντας  με συμπάθεια ένα βιβλίο για το Ελληνικό πρόβλημα( έχει έτοιμο και δεύτερο ), ο δε δεύτερος πήρε το ποδήλατό του και διέσχισε όλη την Ευρώπη, χωρίς δικά του χρήματα, προπαγανδίζοντας και παροτρύνοντας τους Ευρωπαίους να συνεισφέρουν βοήθεια υπέρ της αλληλεγγύης στο δοκιμαζόμενο Ελληνικό λαό.

Ήταν συγκλονιστικός ο τρόπος που μας πέρασε, μέσα από εικόνες, το ανά την Ευρώπη ,περιπετειώδες ταξίδι του ( καταλύματα , φιλοξενία ,αποδοχή , απόρριψη, αισθήματα λαών …. )

 Όμως ήταν απερίγραπτη η σκηνή της παράδοσης  από έναν ξερακιανό μεσήλικα Αυστριακό καλλιτέχνη – ποδηλάτη,τον RAINER NEUMULLER,   στο Στέργιο του ΑΜΠΑΡΙΖΑ, μπροστά στα έκπληκτα μάτια της υπερπλήρους αίθουσας ,του χρηματικού ποσού που εξασφαλίσθηκε απ τη ποδηλατική εκστρατεία του 8.770 Ευρώ!  Ο άνθρωπος επέλεξε το ‘’ αμπάριζα ‘’ως δομή αλληλεγγύης και παρέδωσε το σωρευμένο ποσό.                                                                                                        

Αξίζει το κόπο να σκεφθούμε  ότι και σε χώρες με σκληρή κυβερνητική πολιτική απέναντι στη χώρα μας, υπάρχουν πολίτες που αντιδρούν ,που ωθούνται σε αντίθετη κατεύθυνση.Προφανώς το γεγονός δεν είναι μοναδικό. Στη χώρα μας και στην Ευρώπη γίνονται ‘’ πράγματα ‘’ που μπορεί να μη φαίνονται, δημιουργούν όμως προυποθέσεις αλλαγής κλίματος αλλά και καταστάσεων.

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα του ιδίου

Toυ Πέτρου Κατσάκου

Τα έξυπνα ρομπότ θα εξαφανίσουν τον άνθρωπο λέει ο Στίβεν Χόκινγκ. Κι αναρωτιέμαι καθώς περπατώ στους δρόμους του κέντρου, αυτά τα πάνοπλα ρομπότ που βρίσκονται σε κάθε γωνία τι ήρθαν να εξαφανίσουν; Για «πρωτόγονες» μορφές τεχνητής νοημοσύνης μιλά ο διάσημος αστροφυσικός και προσπαθώ να αντιληφθώ ποιος τρόπος σκέψης καθοδηγεί τη λειτουργία αυτών των «ρομπότ» που με μηχανικές κινήσεις και μηχανιστική πρακτική απωθούν, χτυπούν, απειλούν και ποδοπατούν ό,τι βρίσκεται μπροστά τους. «Η τεχνητή νοημοσύνη συνιστά τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα» συνεχίζει ο Χόκινγκ, περιγράφοντας σε άλλο επίπεδο έναν μηχανισμό καταστολής που έχει μετατραπεί σε έναν τρομακτικό μηχανισμό επιβολής της κοινωνικής ακινησίας.

 

Δεν μπορώ να αντισταθώ στο κύμα τρόμου που με κυριεύει κοιτάζοντας τη φωτογραφία που απεικονίζει το πόδι του «ρομπότ» να ακινητοποιεί το αναπηρικό καροτσάκι ενός ανθρώπου και ταυτόχρονα να απενεργοποιεί τα εναπομείναντα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας. Με αυτή την τόσο απλή, μα συνάμα κτηνώδη κίνηση το «ρομπότ» κατάφερε να επιβληθεί σε έναν πιο αδύναμο οργανισμό. Δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει κανένα από τα μέσα που διαθέτει στο οπλοστάσιό του. Δεν χρειάστηκε να τον πνίξει με ουσίες, να του ανοίξει το κεφάλι, να του τσακίσει ένα κόκκαλο. Απλά και με μια μόνο κίνηση το «ρομπότ», εκμεταλλευόμενο την κινητική αδυναμία του αντιπάλου, κατάφερε να τον θέσει εκτός μάχης γλυτώνοντας παράλληλα και την κατακραυγή που θα εισέπραττε σε περίπτωση που είχε παρασυρθεί σε ένα από τα γνωστά μεμονωμένα περιστατικά που κατά καιρούς πέφτουν στην αντίληψη των «χειριστών» του.

Έτσι λοιπόν, το «έξυπνο ρομπότ», χωρίς να χρειαστεί να λερώσει τα χέρια του με αίμα ή να μολύνει την ατμόσφαιρα με τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις του μεταλλικού του περιβλήματος, κατάφερε να επιβάλει την τάξη και την κτηνώδη του ανωτερότητα επί ενός εκ φύσεως αδύναμου. Με διοικητικούς όρους το όργανο - “ρομπότ” έπραξε τα δέοντα και ουδείς λόγος συντρέχει για τον ψόγο αυτού. Αν είχε, για παράδειγμα, τσακίσει το κεφάλι ενός ΑμεΑ θα γινόταν και μια ΕΔΕ. Αλλά τώρα ποιος να κατηγορήσει το «ρομπότ» και τι να του προσάψει; Τη δουλειά του έκανε και μάλιστα χρησιμοποιώντας την ελάχιστη επιτρεπόμενη βία. Κι όμως, είναι αυτή η ελάχιστη επιτρεπόμενη άσκηση βίας που «συνιστά τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα» όπως λέει και ο Χόκινγκ και ελπίζω να μην είμαι ο μόνος που την αντιλαμβάνεται.

ΑΥΓΗ - 5/12/2014

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

Του Μ.Π

Ο υπουργός Υποδομών Μ. Χρυσοχοΐδης από το βήμα της Βουλής.,απαντώντας σε ερώτηση για την Γραμμή 4 του Μετρό,είπε ότι "υπάρχουν κάποιοι κακόπιστοι, που θεωρούν ότι ήταν εξαγγελίες,οι ανακοινώσεις που μιλούσαν για ξεκίνημα τον Δεκέμβριο  του πρώτου  σταδίου του διαγωνισμού.Μια αναδρομή όμως στο παρελθόν,θα μπορούσε να εξηγήσει τους λόγους της δυσπιστίας ή κακοπιστίας..