e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Χρόνια πολλά, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο,μαζί έχουμε δώσει αγώνες για  τα σχολεία, το ΠΑΛΑΙ,τον Δήμο, την κοινωνία…. 

Αγώνες που τους δώσαμε με ήθος, με συναδελφικότητα και αριστερό φρόνημα. Πρότυπο και οδηγός  αυτών των αγώνων  αποτελούσε, η πρόωρα αποδημήσασα, σπουδαία φίλη,  Ειρήνη Αστήθα. Αρκετοί ,τότε,είμαστε στον  μικρό Συνασπισμό. Τώρα,  είσαστε στον ΣΥΡΙΖΑ ,μεγάλο κυβερνητικό κόμμα (δεν σπεύδω να πω συστημικό κόμμα ) που επιμένει ότι είναι αριστερό κόμμα.
Αν είναι έτσι, θα περίμενε κανένας,εκεί που τουλάχιστον μπορούσε, όπως στην << Περιφέρεια Αττικής >>, θα διακρίνονταν, στοιχεία έστω, μίας αριστερής πολιτικής.

Δυστυχώς, τέτοια στοιχεία ,εμείς οι Γαλατσιώτες,δεν διακρίναμε στην πολιτική της κας  Δούρου. Αυτό που είδαμε ήταν, συνεννόηση Δούρου – Μαρκόπουλου και χρηματοδότηση ορισμένων έργων της πρώτης προς τον δεύτερο.Μέχρι εκεί και τίποτα παραπέρα. Η κοινωνία απούσα. Καμία αύρα αριστερή.
Αυτή την πολιτική την άκουσα να επιβραβεύεται σε πρόσφατη συγκέντρωση της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΑΜΙΝΙ. 
Όμως, ας αγνοήσουμε  την κα Δούρου και ας ενσκύψουμε  στα  "δικά"  μας.

Φίλοι μου,έτσι εννοούσαμε την αριστερά στους κοινούς μας αγώνες,’όταν με την ` συντονιστική επιτροπή όλων των σχολείων της Γκράβας ``τρέχαμε στους Υπουργούς και  στον Μ.Μπαλτά( Διοικητή του Ο.Σ.Κ. ) και  τελικά επιβάλλαμε το πιλοτικό πρόγραμμα,ύψους 1,2 δις δραχμών (άλλαξε το τοπίο στην  Γκράβα) ;

Ξεχάσατε ότι φθάνοντας  μέχρι τα ‘άδυτα `` του ΟΣΚ ( τεχνικό συμβούλιο ) ,δεν εξασφαλίσαμε μόνον την έγκριση της πστωσης , αλλά ταυτόχρονα και την διαφάνεια, μέσα από την συμμετοχή της κοινωνίας ( οι εργολάβοι αναφέρονταν και στην<< συντονιστική >>με την  συναίνεση-προτροπή   του κ.Μπαλτά ).

Σημειώστε ότι τότε δεν είχαμε αριστερή κυβέρνηση , όμως, ο Μ. Μπαλτάς λειτουργούσε ως αριστερός,χάρις και στην δική μας αριστερή αντίληψη-πρακτική.Πάμε στο ΠΑΛΑΙ.Μαζί δεν  αγωνιζόμαστε το ΠΑΛΑΙ να γινει `` κυψέλη αθλητισμού πολιτισμού για την νεολαία της πόλης – περιοχής; ``

Προηγήθηκε  η προσφυγή στο ΣτΕ,και στην συνέχεια μαζί στήσαμε,το 2002 ,την << Συντονιστική επιτροπή φορέων και πολιτών Γαλατσίου και  Ε'  Δημοτικής Κοινότητας του Δ.Αθηναίων  >> ( Οι ολυμπιακοί αγώνες έγιναν το 2004 ).  Γνωρίζετε, συνεπώς,  από πρώτο χέρι, ποιΟς  ήταν ο ρόλος της  ``Περιφέρειας Αττικής ``  στο κορυφαίο για την πόλη  θέμα  και πόσο η πολιτική της ( Περιφέρειας) είναι υπεύθυνη για την  "λύση"  που έχει δοθεί και την   αδρανοποίηση  της επιτροπής. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στο << ΠΑΛΑΙ >> έχει καμία σχέση με την  διάφανη διαχείριση;

Διερωτάται κανένας, πόσο αριστερό χρώμα μπορεί να έχει ένας συνδυασμός στο Γαλάτσι,όταν προβάλλει  το επιχείρημα <<τα πράγματα πήγαν σχετικά καλά , μιας και η Δούρου έδωσε λεφτά στον Μαρκόπουλο και γίνανε έργα>> και ότι  η λύση που δόθηκε στο ΠΑΛΑΙ  είναι καλή !!. 

Κατακλείδα : Η παλεύεις με πυξίδα μία όσο γίνεται αριστερή πολιτική, ή αντιγράφεις τις πολιτικές και τις πρακτικές  των προκατόχων σου. Κι όταν κάνεις  το δεύτερο ,έχεις πάψει να είσαι αριστερός.Είσαι απλά ένας καλός άνθρωπος που δεν είναι και λίγο. Πρέπει,όμως να αφαιρέσεις την ετικέτα  "αριστερά ". Γιατί αριστερά σημαίνει διαφάνεια,διάλογος,συμμετοχή του πολίτη και ρίξεις με κατεστημένες νοοτροπίες – αντιλήψεις .

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

 

 

 

                                          

Δεν  έφθανε η μόνιμη παραχώρηση στους Σκάι κ.λ.π.των δύο σπουδαίων αιθουσών .Ήρθε και η καταιγιστική διαφήμιση των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται στο ΠΑΛΑΙ, που έχουν κάνει το Γαλάτσι σημείο πανελλαδικής αναφοράς.Περνάει η αίσθηση ότι η πόλη μας έχει …προκόψει πολιτιστικά .Τα επιτυγχάνει αυτά η διαφήμιση.
Ορισμένα μόνον ερωτήματα :

- Ο ηχοφωτιστικός και λοιπός εξοπλισμός ( καθίσματα κ.λ.π. ) στη μεγάλη σάλα θα φύγουν από το χώρο, όταν τελειώσει αυτός ο κύκλος των εκδηλώσεων;

- Αληθεύει ότι ο εξοπλισμός και  οι τεχνικοί που έστησαν την εγκατάσταση ( ριζική ανακαίνιση  του χώρου) ήταν εισαγόμενοι;

- Μήπως οι επιχειρηματίες ήρθαν για να μείνουν;

- Πόσοι Γαλατσιώτες –γαλατσιώτισες, δούλεψαν τις ημέρες αυτές στο ΠΑΛΑΙ ( έστω σαν παρκαδόροι); Τι έκανε ο Δήμος προς τούτο;

- Ο ρόλος,η συμμετοχή του Δήμου στα έσοδα μήπως εξαντλείται στην προσφορά καθαριότητας των χώρων με ανοιχτό το θέμα της δαπάνης του ηλεκτρικού ρεύματος;

- Ποιος και με τι όρους έχει υπογράψει την σύμβαση παραχώρησης των εγκαταστάσεων; Η  Ε.Τ.Α.Δ.; Ποιος ο ρόλος του Δήμου;

- Στην πόλη της αφωνίας,οι αθλητικοί σύλλογοι που έκαναν χρήση του  χώρου των εκδηλώσεων , πως αντιμετωπίζουν την κατάσταση;   Δεν ακούσαμε κάτι σχετικό με τις        "ωραίες"  προηγούμενες κουβέντες των αθλητικών παραγόντων,ορισμένοι από τους οποίους  φιλοδοξούν να σώσουν την πόλη και πάλιν (!)… χάριν της νεότητας! 

- Ο περιαύλιος πράσινος χώρος μήπως πρέπει να θεωρηθεί `` προστατευόμενος``;

- Τι αισθήματα προκαλεί σε ``ταγούς`` και σε ``αιρετούς``,συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης,  ο βανδαλισμός του με την μετατροπή του σε άναρχο  γκαράζ Ι.Χ. αυτοκινήτων και σκουπιδιάρικών; 

- Το "νεκροταφείο " αυτοκινήτων και μηχανών (σε άλλη πλευρά), σε ποια λογική και σε ποια αισθητική υπακούει; Το μικρό κακό  τώρα, αν αφεθεί θα γίνει μεγαλύτερο.
Έτσι πραγματοποιούνται τα οικολογικά ανομήματα : σιγά – σιγά και με πολύ   `` λογική ``

-Αν αυτά γίνονται ερήμην του Δήμου ( πολύ απίθανο ) τι είδους αντίδραση έχει προβάλλει ο Δήμαρχος και Δημοτικό Συμβούλιο; Πότε και με ποιό τρόπο ενημέρωσαν τους πολίτες; Ούτε κουβέντα από τους ``περί τον πολιτισμό`` περισπούδαστους παράγοντες της πόλης. Τέλος,στην  πόλη του αυτοκινήτου, η ασήμαντη πρόνοια για τον πεζό ( άσπρες διαγραμμίσεις)   που παντού έχουν χάσει το χρώμα τους, μήπως πρέπει να…ασπρίσουν; 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

 

Γράφουν "Οι Ένοικοι τού Κόσμου"

Το γραφείο μου στο σπίτι, είναι ένα κλασικό ξυλόγλυπτο αριστούργημα καρυδιάς. Γύρω μου, οι βιβλιοθήκες έχουν καλύψει σχεδόν και τους τέσσερις τοίχους του μεγάλου δωματίου, κι αφήνουν ένα κενό – εκεί που υπάρχει το τζάκι. Γύρω από το τζάκι υπάρχει το σαλόνι μου. Τα αναμμένα κεριά δίνουν απόκοσμη έκφραση στα σκληρά χαρακτηριστικά του προσώπου μου που η υποκρισία μου τα μαλακώνει όταν βρίσκομαι μπροστά στο ακροατήριο.

Σε αυτό κάθομαι τώρα και η σκέψη μου επιστρέφει στο παρελθόν.   

 Στο σχολείο θυμάμαι, ήθελα πάντα να ξεχωρίζω και η προσοχή των συμμαθητών μου να είναι πάνω μου, γι’ αυτό δημιουργούσα συνεχώς προβλήματα. Ήμουν αλαζόνας, ήμουν εκκεντρικός, πολλές φορές ένιωθα τις μεγάλες διαφορές που είχα εγώ με όλους εκείνους τους συμμαθητές μου. Στο τέλος, κατάφερνα και γινόμουν ο αρχηγός. Μερικοί με αποκαλούσαν φαφλατά. Αυτό όμως δεν το ανεχόμουν (αν και το δεχόμουν σιωπηλά) και επειδή πάντα ήθελα να εντυπωσιάζω έβαλα σαν σκοπό να γίνω ρήτορας.

Διάβαζα επί παντός επιστητού.  Έχω διαβάσει τους περισσότερους σοφούς (αρχαίους και σύγχρονους)  που μιλάνε για ελευθερία, δικαιοσύνη, δημοκρατία και για τις υπόλοιπες αρετές που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος - και επειδή δεν μπορούσα να τους κατανοήσω υποβάθμιζα τα νοήματα τους και τους ερμήνευα με βάση το συμφέρον και τις προκαταλήψεις μου.

Έτσι τα κατάφερα και έγινα  αυθεντία. Αυθεντία ονομάζω το μέτρο της άγνοιάς μου. Και άγνοια υπάρχει σε όλα τα πεδία (επιστημονικό, θεολογικό, κοινωνικό, πολιτικό), και αυτή την άγνοια συμπληρώνω με αυθαίρετα συμπεράσματα και δόγματα. Κατάφερα να γίνω ο παγκόσμιος μεταλλάκτης. Μετέτρεπα όλο τον ανθρώπινο φόβο σε ελπίδα για μια ιδανική κοινωνία (σ’ αυτόν ή τον άλλο κόσμο) χωρίς βία, ενώ εγώ εξακολουθούσα να είμαι βίαιος.  Το ακροατήριο που ήταν γεμάτο φόβο (όπως και εγώ) προσπαθούσε να  καλύψει το κενό μέσα από τις θεωρίες μου που θα έδιναν τέλος στις ανασφάλειες και στις αγωνίες τους.

 

Με την πάροδο του χρόνου η ματαιοδοξία μου μεγάλωνε. Απόκτησα τον σεβασμό  της κοινωνίας. Όταν βρίσκομαι ανάμεσά της, στον δρόμο, σε ένα αμφιθέατρο, σε ένα γκαλά, σε μια εκκλησία, σε μια συγκέντρωση ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, στον οποιονδήποτε ναό της σκέψης, με κοιτάζουν με δέος, και πολλές φορές έχω ακούσει να σιγοψιθυρίζουν: «Να ο διανοούμενος». Ήθελα να είμαι παντού αναγνωρίσιμος και όλοι να με θαυμάζουν. Αυτό το κατάφερα μάλλον εύκολα διαπιστώνοντας ότι οι άνθρωποι στο πέρασμα μου χαμήλωναν το κεφάλι τους και με χαιρετούσαν με σεβασμό. Είχα γίνει το μέτρο της μειονεξίας τους.

… Περιμένοντας την επόμενη διάλεξη κάνω την αυτοκριτική μου. Θα έλθει μια ομάδα ανθρώπων να πάρουν από την γνώση μου.

Το αγαπημένο μου θέμα διάλεξης είναι για τη ζωή και το νόημά της. Αγνοώντας ότι η σκέψη είναι υποσύνολο της ζωής, αγωνιζόμουν μάταια μέσω αυτής να δώσω απαντήσεις. Παρατηρώ ότι ο τρόπος που η σκέψη την ερμηνεύει λόγω του περιορισμού της είναι λάθος. Στηρίζεται σε θεολογικές, φιλοσοφικές και επιστημονικές απόψεις και δημιουργεί πλάνες. Και πάνω σ’ αυτές τις πλάνες βασίζω την αυθεντία μου, μετατρέποντας με τη ρητορική μου τέχνη τη Γνώμη μου σε γνώση σας.  Όσο μεγαλύτερη είναι η άγνοια μου όσο και η εντύπωση που θέλω να δημιουργήσω, τόσο περισσότερο χρησιμοποιώ πομπώδεις εκφράσεις, ασαφή νοήματα και αφηρημένες έννοιες, και όσο οι ακροατές δεν με καταλαβαίνουν τόσο περισσότερο με περνάνε για σοφό. Έτσι η προσπάθεια μου να συντηρήσω αυτό το είδωλο μέσα στο ακροατήριο (αλλά και έξω από αυτό) με απομονώνει. Εξωτερικά είμαι ο θεός ενώ εσωτερικά αισθάνομαι ερείπιο. Στέκομαι σαν κακομοίρης σε παλιές και αποτυχημένες αντιλήψεις  που η ρητορική μου δεινότητα εμφανίζει σαν νέες. Αρκεί αυτές να εκφράζουν το συμφέρον μου (αυτό το τονίζω σιωπηλά μέσα μου).

 

Ναι, εγώ είμαι διανοούμενος. Είναι αδύνατον να συζητήσει κανείς μαζί μου γιατί θεωρώ δεδομένο ότι μόνο εγώ ξέρω και όλοι εσείς έχετε άγνοια.. Εσείς, φοβάσθε μόνοι σας να προχωρήσετε στην ζωή. Επειδή δεν μπορείτε να σταθείτε στα πόδια σας, σας προσφέρω δεκανίκια. Εγώ, είμαι εδώ, για εσάς. Σαν ενεργειακό βαμπίρ απορροφώ την ενέργεια σας μέσω του θαυμασμού που έχετε για μένα και σας προσφέρω ηρεμία μέσω της ύπνωσης των … λόγων μου.

 

Πραγματικά απορώ μερικές φορές, σκεφτόμενος, τι θα κάνατε χωρίς εμένα. Ποιόν θα είχατε για να σας μαθαίνει την ζωή. Την ζωή που φοβάσθε να κοιτάξετε κατάματα, να την ζήσετε όπως ακριβώς είναι (και όχι όπως το ατομικό συμφέρον απαιτεί να είναι) να γευτείτε την κάθε της στιγμή, να νιώσετε την αύρα της χαράς της. Την αληθινή Ζωή που είναι έξω από τον περιορισμό της σκέψης και της σύγκρουσης που αυτή δημιουργεί. Η δράση της καθαρής ενέργειας (που είναι υπεράνω του νόμου δράσης -αντίδρασης και δημιουργεί σύγκρουση άρα και  φθορά) είναι νοημοσύνη. Βρίσκεται  πάντα στο παρόν και βρίσκεται στην ενότητα και στην ανιδιοτέλεια και όχι στη διαίρεση και στην ιδιοτέλεια που δημιουργεί η σκέψη.. Αδρανειακές δυνάμεις (ή κατά κόσμο συνήθειες) και προκαταλήψεις που αντιτίθενται στην εξέλιξη και διασπούν το σύνολο, δεν επιτρέπουν την εφαρμογή νέων ιδεών και προωθούν την αναβλητικότητα (σήμερα είμαι προβληματικός αλλά σε ένα αβέβαιο μέλλον θα γίνω σωστός). 

 

Τελειώνοντας την τελευταία διάλεξη, η αδημονία και η λίμπιντο είχαν φθάσει στο αποκορύφωμά τους. Περιμένω τώρα τις εκδηλώσεις θαυμασμού και τα χειροκροτήματα του ακροατηρίου μου, που πάντα τονώνουν τη ματαιοδοξία μου. Η διάλεξη τελείωσε αλλά τα χειροκροτήματα δεν ήλθαν. Στέκονταν όλοι όρθιοι και σιωπηλοί. Εκείνη τη στιγμή διέκρινα στα παγωμένα βλέμματα όλων, ότι όλη την ενέργεια που τους είχα αφαιρέσει τόσα χρόνια, απαιτούσαν να τους την επιστρέψω.

 

Από θύτης είχα καταντήσει θύμα. Το είδωλο που τόσα χρόνια προσπαθούσα να συντηρήσω έσπασε. Μ΄ αυτή τη σκέψη κατέρρευσα στο έδρανο. Τότε τα χειροκροτήματα άρχισαν.

 

"Οι Ένοικοι τού Κόσμου"

 

Μετά το Κερατσίνι – Δραπετσώνα, ήρθε η ώρα της Χαλκίδας.
Ποιoς δεν έχει περάσει από την Χαλκίδα,ποιος όμως ξέρει αυτή την φωτεινή πόλη; Οι κυρίες της ομάδας λόγου και τέχνης της ΔΡΑΣΗΣ, ανέλαβαν την ευθύνη να μας την γνωρίσουν.
Κυριακάτικος περίπατος,λοιπόν,την Κυριακή 2/12/18 στην Χαλκίδα !
Τι κερδίσαμε;Πέραν της γνωστής απλότητας,συναδελφικότητας και ειλικρίνειας που χαρακτηρίζει όλες τις εκφράσεις της ΔΡΑΣΗΣ:

  •  Μουσείο <Αρέθουσα >                                                                                                                                          
  • Κάστρο Καράμπαμπα και την έκθεση `` Σπαράγματα μίας πόλης``                                                                                                   
  • Αναφορά στη ζωή και στο έργο του Σκαρίμπα μπροστά στον τάφο του           
  • Πανοραμικός καφές στο `` Τουριστικό`` με την πόλη στα πόδια μας                                                                 
  • Ι.Ν.Αγ.Παρασκευής                                                                                                                                                        
  • Tζαμί Εμίρ Ζαδέ  ( λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο)                                                                                                           -
  • Παλαιά συρταρωτή γέφυρα ( ιστορική αναφορά και επεξήγηση του παλιρροικού  φαινόμενου από τον πιο κατάλληλο άνθρωπο τον καπετάνιο Πάνο Συκιώτη
  • Φαγητό και χαλάρωση  στου `` Στουραίτη ``                                                                                                    
  • Περίπατος στο Λευκαντί       

                                                                                                                                 
Και με γεμάτη την ψυχή, στις 7 μ.μ. είχαμε γυρίσει στο Γαλάτσι,αφού προλάβαμε να ακούσουμε επιλεγμένη μουσική –τραγούδια ,να πούμε κανα δυό ανέκδοτα και να κάνουμε  μερικές ενδιαφέρουσες αναφορές.
Στα θετικά του περiπάτου καταγράφηκε η γνωριμία μας με τον k.Γιάννη Στέρπη  που  χάρις στην πρόθυμη παρουσία του και την διάθεσή του να μας γνωρίσει την πόλη κατακτήσαμε έναν ακόμη σπουδαίο Κυριακάτικο περίπατο που θα θυμόμαστε 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

Αρχές Ιουνίου 2010 σε μία κααφετέρια στο Ψυχικό.                                                               

Η δαιμόνια Ελένη Ηλία της ομάδας Λόγου και Τέχνης  της ΔΡΑΣΗΣ, μαζί με τις αχώριστες της ομάδας Δέσποινα Κουτσίκου και Ρίτσα Βινιεράτου, έχουν κλείσει ραντεβού  σε καφετέρια στο Ψυχικό με τον Μάνο Ελευθερίου,  τον ποιητή,τον στιχουργό,τον πεζογράφο.Κι εγώ μαζί τους, δυσφορώντας .
Ξεπροβάλλει κάποια στιγμή ένας σκυφτός άνθρωπος που δεν σε προδιαθέτει για  πολλά – πολλά .Χρειάστηκε να τραβήξει αρκετά η συζήτηση, για να δώσει την συγκατάθεσή του να ανεβάσουμε το έργο του στο καλοκαιρινό φεστιβάλ του Δήμου Γαλατσίου της χρονιάς του 2010.  Η συζήτηση κύλησε  επίπεδη ,χωρίς σχήματα και μεγάλες κουβέντες.

Η  προετοιμασία της εκδήλωσης  "Αναφορά στον Μάνο Ελευθερίου" προχώρησε με αμφίβολη την συμμετοχή του.Κι όμως, την Δευτέρα 28/6/10 , νάτος ο ίδιος ο Μάνος Ελευθερίου ,νωρίς – νωρίς, καταφθάνει στο Γαλάτσι ,συνοδευόμενος από την αδελφή του, την Λιλή ζωγράφου. Τον υποδεχθήκαμε  και ήπιαμε καφέ στην  "Αλέα" , μέσα στο Άλσος.
Ήταν ένας άλλος άνθρωπος,βατός ,προσηνής,γλυκός. Τον αναγνώρισαν αρκετοί νεαροί μουσικοί και ζήτησαν την συμβουλή του για το πώς  πρέπει να πορευτούν στο μέλλον τους. Την ορισμένη ώρα ανεβήκαμε στο θεατράκι της πόλης. Τον ανήγγειλε η Ελένη,τον προσφώνησα κι εγώ αναφερόμενος σε λόγια των έργων του:

"……Κύριε Μ.Ελευθερίου,σ  αυτόν τον άρρωστο αιώνα που ζούμε,που τρέχει χωρίς υπερηφάνεια,που είναι  `` άλλων τα καράβια κι άλλων τα λιμάνια `` εμείς καταφεύγουμε στην βιωματική και κοινωνική διάσταση του έργου σας ,μελοποιημένου και μη,και μέσα απ αυτό απογειωνόμαστε, ταξιδεύουμε, φανταζόμαστε, αγαπάμε, κλαίμε,τραγουδάμε, εκφραζόμαστε και ανασφαλείς και αβέβαιοι, ανταμώνουμε τις ρίζες μας, αντέχουμε, γινόμαστε αισιόδοξοι  για να ξανάρθει η δημιουργική ελπίδα……… "

Έδειχνε να το απολαμβάνει.Παρότι δεν το συνήθιζε,σηκώθηκε ,δέχθηκε  το μικρόφωνο,χαιρέτησε και είπε  κουβέντες μεστές ,χωρίς όμως στόμφο.

Δεν κατάλαβα να ζήταγε κάτι περισσότερο ο Μάνος Ελευθερίου εκείνη την βραδιά. Έδειχνε ικανοποιημένος.Δέχθηκε και μας ακολούθησε στο green patrk, μετά την παράσταση,όπου  στο μέσο μίας μεγάλης παρέας της ΔΡΑΣΗΣ ,δοκίμασε επιλεκτικά τους μεζέδες που παραγγείλαμε.  Εγώ,όμως, ήμουν οργισμένος.Ο τεράστιος Μάνος Ελευθερίου ,που τον τραγουδάει όλη η Ελλάδα, που, τον προσκαλούν,ανά την Ελλάδα και αδυνατεί,  να έχει έρθει στο Γαλάτσι και το επίσημο Γαλάτσι να απουσιάζει εξοργιστικά.
ΝΑΙ την ημέρα αυτή που η πόλη απένεμε την οφειλόμενη τιμή στον καταξιωμένο στην συνείδηση του λαού, ποητή των `` μελλουσών γενεών``,η τότε Δημοτική αρχή είχε ορίσει Δημοτικό Συμβούλιο!! Και να φανταστεί κανείς ότι η εκδήλωση  αυτή είχε ενταχθεί στο  "Πολιτιστικό καλοκαίρι του Δήμου"  !!.
Ο μόνος που ένιωσε την ανάγκη  να απολογηθεί γι αυτή την… απρέπεια, ήταν ο συμπαθέστατος  φίλος και μέλος  της ΔΡΑΣΗΣ και της θεατρικής ομάδας της,  Θανάσης Μπούρας (του οφείλουμε ένα πολιτικό μνημόσυνο).

Στο προσκλητήριο τιμής στον Μάνο Ελευθερίου είχαν,προθύμως, προστρέξει ο Ν.Τάγκας με το συγκρότημά του, οι ηθοποιοί Βίκυ Κολτσίδα και Γιάννης Σταματίου,η τραγουδίστρια Καλλιόπη Βέτα,ο συνθέτης Γ. Ιωάννου και τα  `` παιδιά`` της ΔΡΑΣΗΣ, Ναταλία Ηλία και Αλέξανδρος Πενταράς.

 Παραθέτω ορισμένα τραγούδια που ακούστηκαν:
`` Παραπονεμένα λόγια``,`` Μες τα βιβλία της αγάπης ``  `` Κάπου υπάρχει ένα νησί``  `` Που πηγαίνεις που πηγαίνω`` ``Ποιος τη ζωή μου ``  ``Ζούμε αλλού ``  ``Κάτω απ τη μαρκίζα ``  ``Άλλος για Χίο τράβηξε ..`` `` Η σούστα ``  `` Οι ελεύθεροι κι ωραίοι ``  ``Του κάτω κόσμου τα πουλιά``   `` Μαλαματένια λόγια ``  `` Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες " ``Στα χρόνια της υπομονής ```` ο τραίνο φεύγει στις οκτώ ``

Σημείωση: Το άρθρο γράφεται , κάτω από το βάρος της πρόσφατης απώλειάς του και τις παντοειδείς,ανά την Ελλάδα,  αναφορές στο έργο του. 

 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

 

Η ολοκλήρωση της εγκατάστασης του ΠΑΛΑΙ  έγινε λίγο πριν τους ολυμπιακούς αγώνες  του 2004. Η πονεμένη,όμως, ιστορία του ξεκινάει από το 2002. Την έχουν γράψει  πολίτες κινηματικοί,ορισμένοι  από τους οποίους έχουν φύγει ( Αστήθα, Ζαφειράκης…   ).

Η "χρήση" της εγκατάστασης  έχει περάσει από πολλά στάδια : Είχε χωροθετηθεί ως  χώρος αθλητισμού – πολιτισμού, όμως η κυβέρνηση Καραμανλή ,το 2005, αλλάζει τη  χρήση του ,και με …διεθνή διαγωνισμό,  παραχωρείται, για 39 χρόνια , στην κοινοπραξία Sonae Sierra –ACROPOL  Χαραγκιώνης για να γίνει εμπορικό κέντρο, τύπου MALL.

Όμως τότε και για πολλά ακόμη χρόνια, το kίνημα της πόλης ήταν εδώ,ενώ εδώ δεν ήταν οι νεόκοποι του 2015 και εντεύθεν,που  "παίζουν"  με το ΠΑΛΑΙ..

Το κίνημα της πόλης ,όχι μόνον απέτρεψε την επιχειρηθείσα, από την κοινοπραξία,  πλαγιοσκόπηση της τοπικής κοινωνίας για να εξασφαλίσει κοινωνική συναίνεση, αλλά με συνεχή παρουσία ,ενέργειες και αξιοποίηση του προστατευόμενου χαρακτήρα της περιοχής,πολέμησε την διάτρητη  "μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων " και ακύρωσε   παράνομα χορηγηθείσα οικοδομική άδεια .Τελικά κατάφερε και η κοινοπραξία απεσύρθη.

Το καλοκαίρι  2015,μπροστά στον διαφαινόμενο κίνδυνο να παραχωρηθεί στην ΑΕΚ  ( δηλώσεις  Κοντονή…), η ΔΡΑΣΗ καλεί τον απερχόμενο Δήμαρχο Τσίρο,τον εκλεγέντα Δήμαρχο Μαρκόπουλο και τους ενεργούς πολίτες και ομόθυμα η πόλη αποφασίζει και συνυπογράφει  ότι Το ΠΑΛΑΙ (κυψέλη αθλητισμού-πολιτισμού ) ανήκει στην νεολαία και μόνον της περιοχής.

Στη  συνέχεια το τοπικό  κίνημα,σε συνεννόηση με την νεοεκλεγείσα Περιφέρεια Αττικής, καταφέρνει και  από τους τρεις Δήμους Γαλατσίου,Ν. Ιωνίας και του Δήμου Αθήνας λαμβάνονται ομόφωνες αποφάσεις διεκδίκησης και χρήσης της εγκατάστασης.  Ταυτόχρονα αξιοποιεί τις αποφάσεις των Δήμων  και σε συσκέψεις στην έδρα της αντιπεριφερειάρχου Ερμίνας Κυπριανίδου( παρόντων των Μαρκόπουλου,Γκότση,Βαρελά κι εκπροσώπων του κινήματος),συνομολογείται η αξιοποίηση και η χρήση της εγκατάστασης από τους τρεις  Δήμους,ενώ η περιφέρεια δεσμεύτηκε για υλοποίηση μελέτης ενεργειακής αναβάθμισης της εγκατάστασης και την μείωση του κόστους λειτουργίας της.

Φαινεται,όμως,ότι όλοι,εκτός από το κίνημα της περιοχής, άλλα πράγματα είχαν στον νου τους.    Έτσι μέσα  από δύο  "βελούδινες " καταλήψεις της εγκατάστασης από τον Δήμο Γαλατσίου (δήθεν  κόντρα στην ΕΤΑΔ), βρέθηκε η φόρμουλα να βολευτούν όλοι.:

Ο Σκάι που πήρε τους περιούσιους χώρους, ο Δήμαρχος που εισπράττει εντυπώσεις και έσοδα(!) από την χρήση ορισμένων χώρων του και η αντιπεριφερειάρχης που απαλλάχτηκε από… ενοχλητικούς κινηματικούς  πολίτες.

Πολλά περισσότερα μπορεί να πει κανείς για την ιστορία του ΠΑΛΑΙ,όπως και   για την  "ακυβερνησία"  της λειτουργούσας  εγκατάστασης. Δεν θα γίνουν κατανοητά, αν περιοριστεί κανένας  στην πράγματι σπουδαία σάλα,όπου πράγματι αθλούνται ορισμένα παιδιά ορισμένων Συλλόγων,ή στο λαμπερό γυμναστήριο,πόσο μάλλον στις φωτισμένες  αίθουσες  του κεντρικού κτιρίου όπου τα talent show  των Σκάι …

Όποιος,όμως, κάνει  ένα  προσεκτικό περπάτημα στην εγκατάσταση,μέσα κι έξω,  θα καταλάβει τι είχαμε,τι αξιοποιούμε και πόσο το ΠΑΛΑΙ  θα μπορούσε να "εξυπηρετήσει"  τα παρκαρισμένα στις καφετέριες παιδιά μας αλλά και τους  πολίτες, τους Συλλόγους.

Εντύπωση,πάντως,προκαλεί ότι ο περιούσιος αυτός χώρος,που αναμφίβολα δεν έχει την δέουσα προσοχή και φροντίδα,έχει αρχίσει να νοιώθει το αποτέλεσμα της έλλειψης ενδιαφέροντος.

Θα το καταλάβει όποιος προχωρήσει κατ ευθείαν από την  είσοδο ,χωρίς να στρίψει δεξιά ούτε στην πρώτη πάροδο  που οδηγεί στο υπαίθριο γκαράζ ,ούτε στη δεύτερη πάροδο που οδηγεί στις παραχωρημένες στον Σκάι αίθουσες, αλλά συνεχίσει και, πριν στρίψει δεξιά στον βασικό δρόμο του περίβολου, εκεί θα βρεθεί ενώπιον,  σεβαστού αριθμού αυτοκινήτων και `` μηχανών``,παρατημένων ,εν πολλοίς.άχρηστων και χωρίς πινακίδες  να.. κοσμούν το χώρο.

Νομοτελειακά,με τα χρόνια, ,το ΠΑΛΑΙ , πέραν άλλων σχετικών με την σύμβαση ΕΤΑΔ – Δήμου Γαλατσίου , χωρίς πολιτική υπεύθυνης  διαχείρισης και συντήρησης  των χώρων του,  θα μετατραπεί σε ασθενή της πόλης.

Ποιος  ,όμως, ενδιαφέρεται πέραν της μύτης του  και της τετραετίας του; 

                                                 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

 

Οι συνήθειες δεν κόβονται,ακόμη κι αν έχεις αποφασίσει διαζύγιο μ αυτές. Νάμαι, λοιπόν,και πάλι στη Δημαρχείο, στην συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στις 2/10/18.  

Η αλήθεια,όμως πρέπει να ομολογηθεί.Κάποιοι παίρνουν το ρίσκο να σώσουν την πόλη.Φανταστείτε να είμαστε ακέφαλοι!. Δικαιολογημένο, λοιπόν,  το  "Καλά κάνω και χρησιμοποιώ το f/b"   και  "Αν έχετε πρόβλημα ντρέπομαι για λογ/σμό σας" .  Αν είχαμε λίγο χιούμορ λέω εγώ ( Τζήμας ),τώρα μάλιστα  που το  `` παραμύθι`` μπαίνει κι επίσημα στα σχολεία……

Αλήθεια, επίσης, είναι ότι ένα σπουδαίο όργανο  του Δήμου , η  " Διαπαραταξιακή επιτροπή για το ΠΑΛΑΙ "  με την επάνδρωσή της με κορυφαίο αντιδήμαρχο στη θέση του παραιτηθέντα Γ. Μελισσουργού ,τώρα θα συμβάλλει, τα μέγιστα, στην δημοκρατική λειτουργία της πόλης. Κι αυτό γιατί αυτή η επιτροπή,  δεν λειτουργεί! 

 Ποιος αμφισβητεί ότι, ο Δήμος έχει πλεόνασμα αλά Τσίπρα; Δικαιολογημένα και αποδεδειγμένα πλέον  , η κορυφή  δηλώνει ``περήφανη ``,και ότι   ενεργεί με γνώμονα το `` καλό του Γαλατσίου ``( πάλι Τζήμας )

 Ακούσαμε ότι η κορυφή είπε βροντερό ΟΧΙ ,όμως ο πονηρός  πελάτης, έπιασε το νεύμα και  έλυσε το ``θέμα`` του, μέσω  ΕΤΑΔ και  καπάρωσε το ΠΑΛΑΙ για   τα Χριστούγεννα.  Χρήματα;

 Επανερχόμαστε στις αλήθειες :Είναι εκτός αμφισβήτησης ότι οι μελέτες των έργων που χρηματοδοτεί η Περιφέρεια είναι, πριν απ όλα, …αριστερές αλλά  και… άψογες και… πλήρεις.Μπορεί να ξεχάσανε οι μελετητές  τις  "διαβάσεις" ,  από την μία μεριά στην άλλη, στην Πρωτοπαπαδάκη   ,όμως έχουν γνώση οι μελετητές. Προβλέπουν μικρά επανδρωμένα αεροπλάνα, κάτι σαν ντρόουνς ,δύο ατόμων, μίας χρήσης, να μας πετάνε απέναντι βρε αδελφέ!.

 ``Δεν τολμάτε να αγγίξετε καν τη λέξη `` χρήση γης``,κραύγασε ο συμπαθής μακρυμάλλης. Σωστά, γιατί αυτοί που αναμάσησαν την λέξη στο παρελθόν,  παρέδωσαν μία… υποδειγματική πόλη που τη χαιρόμαστε όλοι!. 

Επί τέλους,συμπληρώθηκε το λήμμα Διοίκηση στο διαδίκτυο: Διοίκηση σημαίνει  "να παλεύεις με προσωπικό κόστος``   ακόμη,  "Όταν διοικείς παίρνεις ένα ρίσκο"  .Εγώ λέω ( πάλι Τζήμας ) ότι αποτελεσματική διοίκηση είναι όταν ``μόνος κερνάς και μόνος πίνεις`` .Άλλωστε,σοφό το ρηθέν, ``εφόσον  ποτέ δεν έχεις διοικήσει,απλούστατα  δεν καταλαβαίνεις`` !

Απαντήθηκε και  το βασανιστικό ερώτημα:`` Γιατί στο Γαλάτσι δεν υπάρχουν  οικόπεδα;``Απλούστατα  γιατί `` κάποιοι έχτιζαν πολυκατοικιάρες ``.Εδώ την πάτησες μεγάλε! Εσύ που ήσουν τότε; Δεν είσαι δα τόσο μικρός και τόσο… παρθένος.Είπαμε τόπο στους νέους,όχι όμως κι έτσι!

Ποιος είπε ότι τα σκουπίδια είναι αφημένα όπως το 1980; Σοφά έχουμε ενεργήσει, ως Δήμος.Τρέχουμε με τον αραμπά και στον κατάλληλο χρόνο, θα τα φορτωνουμε  σε  διαστημόπλοιο, γιατί οι Αρειανοί πληρώνουν καλά,πολύ καλύτερα απότι οι Δανοί που αγοράζουν σκουπίδια από την Β. Αγγλία.

Είναι αρετή να είσαι ενωτικός .Όταν λες ότι `‘ολοι αφήσαμε ένα έργο`` φροντίζεις την υστεροφημία σου.Πάντως  τον αποθανόντα, ακόμη κι αν υπήρξε Δήμαρχος, δεν τον λες κύριο, αλλά αείμνηστο,εκλιπόντα κ.λ.π. ‘Οσο δε για το έργο που "όλοι έχουμε αφήσει" ….άστο καλύτερα να πάει!.

Τα οράματα ,έστω άϋλα, δεν λείπουν.Τα έχουν πολλοί στο Γαλάτσι.Χωρίς όραμα, πως μπορείς να κερδίσεις τις εκλογές;

Κάποιος είπε :Την κατάλληλη στιγμή θα το πουλήσουν το `` ΠΑΛΑΙ`` με το…αζημίωτο !Λέτε;

Με τούτα και με εκείνα φθάσαμε στο 5ο θέμα της Ημερήσιας διάταξης. Εδώ δεν άντεξα .Έφυγα οικτίροντας εαυτόν για τα βίτσια του. 

 

 Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το "αντί" γενικά δεν είναι καλός οδηγός στη ζωή.
Όμως, Δικαιωμά σου να είσαι και να δηλώνεις  αντιΣΥΡΙΖΑ.
Ίσως νιώθεις προδομένος,ίσως να έχεις ακόμη και τύψεις, επειδή το πρώην κόμμα σου ,μεταξύ άλλων , δεν έδιωξε τους  δανειστές και την τρόικα  ( έγιναν εταίροι και θεσμοί!), δεν εντόπισε και δεν  καταδίκασε τους υπεύθυνους της Ελληνικής τραγωδίας ( εθνικής ταπείνωσης ) ,μεταξύ των οποίων, εδώ και καιρό, συγκαταλέγεται  πλέον,  και ο ΣΥΡΙΖΑ .
Εγώ δεν σε κατηγόρησα γιατί, με αγαθή μεν  προαίρεση ,χωρίς όμως σοβαρή κοινωνική και οικονομική προσέγγιση του προβλήματος της χώρας,πίστεψες άκριτα ότι προεκλογικά  σου σέρβιραν.
Ούτε, γιατί σου απέκρυψαν  την δύναμη των άτεγκτων δανειστών ,των ανεξέλεγκτων αγορών, του αδίστακτου κεφαλαίου ,και κάτω από ποιες  προϋποθέσεις  θα μπορούσε να προβάλλει αντιστάσεις η καταχρεωμένη Ελλάδα.

Κάποιοι,σε κάποιες άκρες, τα έλεγαν,εσύ,όμως,…εκεί!!.
Ποιο συγκροτημένο κίνημα με μελετημένες  θέσεις και προετοιμασμένο λαό έβλεπες εσύ,που εγώ δεν διέκρινα; Αναφέρεσαι στο ΟΧΙ του 2015. Πράγματι, μπορούσε να ήταν αφετηρία για την  "ώρα Ελλάδας", χρειάζονταν,όμως κι άλλα πολύ περισσότερα πράγματα,όχι μόνον από τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτός  ,δεν αρκούσε.Ήταν λίγος.
Αδικείς,όμως,τον εαυτό σου, όταν με εγκαλείς ως κρυφοΣΥΡΙΖΑ , επειδή δεν σκέπτομαι και δεν κρίνω τα πράγματα όπως εσύ.
Αγαπητέ φίλε,Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολύ. Και ο Ήλιος δεν θα γυρίσει με εγωκεντρικούς  μωροφιλόδοξους αρχηγίσκους που δεν σπανίζουν ,ούτε στην αριστερά. Είναι μοιραίο ο λαός να απαγοητεύεται, όταν άκριτα στοιχισμένος πίσω από τον χαρισματικό, ή όχι, ηγέτη, διαπιστώνει την πραγματική πλευρά των πραγμάτων.Από τις  διασπάσεις που ακολουθούν και τις αποχωρήσεις, προκύπτουν  μικρές συλλογικότητες , όπου δεν απουσιάζουν,οι καπετάνιοι, οΙ αυλές ,η γραφειοκρατία. (ενδημικό φαινόμενο στην αριστερά)

Χρειαζόμαστε, πριν και πάνω απ όλα, όχι αρχηγούς,αλλά πραγματικά  αριστερούς πολίτες που μοχθούν να μάθουν ,να καταλάβουν,να κρίνουν και μετά να αποφασίζουν και να δρουν. Χρειαζόμαστε αριστερούς πολίτες,κι όχι οπαδούς αρχηγών,  γιατί  οπαδοί υπάρχουν και στα γήπεδα όπου, άλλωστε, εκεί δεν προσδοκούν κάτι προσωπικό.

Μα δεν αντιλαμβάνεσαι  ότι είναι πολύ φτωχό να ορίζεις, με απολυτότητα, την  πολιτική σου στάση και θέση, σε συγχορδία με όλους αυτούς που  καννιβαλίζουν τον ασθενή που οι ίδιοι έχουν στείλει στην εντατική; Δεν βλέπεις ότι,έτσι, γίνεσαι συνοδοιπόρος, αυτών  που παίζουν με την ασθενική μνήμη του μόνιμα προδομένου λαού  για να ξεχάσει τα ανομήματά τους;
Δεν εκνευρίζεσαι,βλέποντάς τους να στοιχίζονται δουλικά υπό τον Αυτιά- Σκάι, για λίγη δημοσιότητα και να διαμορφώνουν συνειδήσεις ;
Θέλουν να ξαναγυρίσουν, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους,είναι ``επαγγελματίες`` οι άνθρωποι. Εσύ,όμως,είσαι μία άδολη ψυχή που παίζεις στο γήπεδό τους.Κι αυτό είναι άδικο για σένα.

Και το ερώτημα : Είμαστε ανήμποροι, καταδικασμένοι.Όχι βέβαια.Η κοινωνία ποτέ δεν πεθαίνει. Ο καθένας ,στην γενηά του, δουλειά μυρμηγκιού και η μεγάλη ώρα δεν θα αργήσει.Αν δεν προλάβει εμάς ,τους επόμενους.Άλλωστε ,το "σύστημα" έχει τόσες αδυναμίες. Θυμήσου τη ρήση του μεγάλου τιμονιέρη: "χάρτινη τίγρης". Και ο μεγάλος ΜΆΟ  δεν κρίνεται στα γεράματά του,όπως ο μεγάλος ΜΙΚΗΣ δεν θα κριθεί από τη θέση του έναντι του σκοπιανού.

Ας κλείσουμε και λίγο… φιλοσοφικά:

Αντί να γίνεσαι δέκτης της κατακλυσμιαίας  κομματικής προπαγάνδας,ένθεν κι  εκείθεν, στάσου σ εκείνα που συμβαίνουν γύρω σου. Στον τόπο σου,στην γειτονιά σου.Στο Δήμο σου. Θα καταλάβεις πολύ περισσότερα αν ενεργήσεις και μερικές φορές αυτενεργήσεις γύρω απ αυτά.Καταντά βολικό αλλά και δηλητηριώδες  να πιστεύεις ως δικές σου  απόψεις-  θέσεις που άλλοι με …πολύ λογική μας περνάνε..Σκέψου το λίγο.Φέρε στο νου σου τις τοπικές  εκφράσεις  του κομματικού συστήματος .Τέλος,σκέψου ότι μπορεί  ο  ΣΥΡΙΖΑ να έγινε σαν τα μούτρα τους,ουδόλως , όμως,τούτο  σημαίνει ότι ορισμένοι άνθρωποί του στο Γαλάτσι και αλλού  ,δεν είναι καλοί πολίτες με αξιοσημείωτο παρελθόν.

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

Τώρα που, με μία "εύγλωττη " επιστολή, ο Γερμάνος Μελισσουργός , παραιτήθηκε από αντιδήμαρχος και από Δημοτικός Σύμβουλος και αφού διάβασα την, υπέρ Μαρκόπουλου, ανάλυσή της , σε τοπική εφημερίδα ,  σκόπιμο κρίνω να φέρω στην επικαιρότητα τι είχα γράψει τον περασμένο Μάρτιο για την αποτελεσματικότητά  ενός Δημοτικού παράγοντα που ελάχιστα γνωριζόμαστε.

                                   

 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

Ένας συνηθισμένος  "Κυριακάτικος Περίπατος" ,που οργάνωσε η ΔΡΑΣΗ   την Κυριακή   7 /10/18, εξελίχθηκε σε ένα απρόσμενο κοινωνικό-πολιτιστικό γεγονός  που `` γέμισε `` την καρδιά μας.

Κύριος συντελεστής η προσφερθείσα ανιδιοτελώς  Ελένη Κυραμαργιού, ιστορικός,εντεταλμένη Δημοτική Σύμβουλος, που με προθυμία  και λιτό πλην πλούσιο λόγο και τεκμηριωμένη  ανάλυση, μας ξενάγησε στις ιστορικές γειτονιές,  κάνοντας στάσεις σε εθνικά σημαδεμένους χώρους .
Γεφυράκι των ρεμπέτηδων,Βούρλα,Πάρκο λιπασμάτων ,Αγιος Γεώργιος , Μάχη Ηλεκτρικής……..

Τι τόποι,τι ιστορία,τι πετυχαίνει μία μη  " δοσμένη" Δημοτική αρχή,όταν έχει τον κόσμο κοντά της.Αυτό που,προφανώς, δεν πέτυχε είναι να διώξει το διυλιστήριο Μελισσανίδη από την περιοχή του `΄Πάρκου  λιπασμάτων `` που με την φροντίδα του Δήμου  εξελίσσεται σε περιούσιο τόπο. 

Αυτό που συνέβη στις 7/10/18 μας  τόνωσε την πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει χαθεί,ότι,κάποια στιγμή, ο Έλληνας θα ξαναβρεί τον εαυτό του και θα γαντζωθεί  από το νήμα της πραγματικής   ιστορίας του κι όχι της νόθας  που την έχουν γράψει λαθρεπιβάτες   "νικητές "  αφού πρώτα την αμαύρωσαν.

Δεν είναι δυνατόν η Μάχη της Ηλεκτρικής να μένει στο περιθώριο και να μην αναδείχνεται η απόλυτος ευθύνη του πολίτη που, σε ιδιαίτερες στιγμές, μεταμορφώνεται σε υπέροχο πατριώτη.

Η πολιτεία οφείλει να δώσει χώρο στην παιδεία στο γεγονός ,με εκτενή αναφορά στο  ΕΑΜ – ΕΛΛΑΣ ,οι αγωνιστές του οποίου  έδωσαν την μάχη 

 

 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

"Εξοργισμένος ασίγαστα από την απρόκλητη και βάρβαρη συμπεριφορά των ΜΑΤ στην Θεσσαλονίκη, στις 8 Σεπτεμβρίου 2018, που σχεδίασαν ακόμα και την δολοφονία μας!"

Ποιος είσαι συ ρε κουρδισμένο ρομπότ, που θα ασκήσεις βία πάνω μου; Ποιος είσαι συ ρε ακαλλιέργητο υποκείμενο, που θα εμποδίσεις να ασκήσω τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματά μου; Το δικαίωμα στην ελευθερία, στην ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. Το δικαίωμα στην εργασία, στην υγεία, στην τροφή, στην κατοικία, στην ιατρική περίθαλψη, στην εκπαίδευση. Το δικαίωμα να υπερασπίζομαι την πατρίδα μου, την ιστορία μου, τον πολιτισμό μου, το Έθνος μου, έτσι όπως εγώ τα αισθάνομαι, έτσι όπως εγώ τα πρεσβεύω. Πάνω από όλα το δικαίωμα να είμαι υπεύθυνος και ικανός, να προστατεύω και να συντηρώ την οικογένειά μου!

Ποιος είσαι εσύ ρε ξαμολημένο αγρίμι, να γίνεσαι άμεσα ανεξέλεγκτος κριτής και τιμωρός μου, έτσι όπως σε καθοδηγούν νοσηροί εγκέφαλοι, γεμάτοι ressentiment και φασισμό; Ποιος είσαι εσύ ρε απανθρωποποιημένο στοιχείο, που επέλεξες το πιο μισητό επάγγελμα, για να διακυβεύεις την σωματική μου ακεραιότητα και την ζωή μου; Ό,τι πολυτιμότερο δηλαδή μου πρόσφεραν οι γονείς μου και η φύση! Ποιος είσαι εσύ ρε βαρύκουο πράγμα, που όταν σου μιλώ δεν αποκρίνεσαι;

Όμως εγώ θα σου τα ανακράξω:

«Τούτος ο καιρός του τόπου μου με συνταράζει συθέμελα. Βλέπω την γη μου, που τόσες φορές από μικρό παιδί έχω εγκωμιάσει την αξεπέραστη ομορφιά της, την ιστορία της, τον πολιτισμό της, τα μνημεία της, να την αρπάζουν μέσα από τα χέρια μου. Αισθάνομαι ξενόφερτους κατακτητές να χουν καθίσει πάνω στον σβέρκο μου. Βλέπω αρπακτικά όρνια και σένα μαζί (γιατί και συ από μένα τρέφεσαι), να αφαιρούν το βιος μου. Να ατιμάζουν την αξιοπρέπειά μου, την προσωπικότητά μου, την ιθαγένειά μου ως αυτόχθονα πολίτη.

Βλέπω το κράτος, την κοινωνία, την τέχνη, την οικονομία, την παραγωγή, ολόκληρη την δημόσια και ιδιωτική ζωή να παραδέρνουν σ ένα βδελυρό τέλμα. Να αρρωσταίνουν όλα γύρω μου. Κι η αρρώστια αυτή είναι πολύ βαριά, με το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα την αδιαφορία πολλών προς όλους και για όλα. Δεν θα ακολουθήσω την συμπεριφορά τους. Οι καιροί ου μενετοί. Μια κοινωνία, που δεν έμαθε ακόμα να αντιστέκεται, να επιβάλει το θέλημά της, εγκαταλείπεται στην διάθεση των επιτήδειων, των ανερμάτιστων, των συμφεροντολόγων, των καιροσκόπων, των προδοτών, των ολετήρων. Δεν θα τους μοιάσω!

Όχι, πρέπει να μάθουμε να κάνουμε το χρέος μας. Και να είμαστε αδυσώπητοι αντίκρυ σ΄ εκείνον, που δεν το κάνει. Το «μην χάνεσαι», «δεν βαριέσαι», «ωχ αδελφέ» δεν είναι στην νοοτροπία μου!

Θα απαντήσω λοιπόν εγώ για σένα, αγροίκα μούμια. Θα απαντήσω ακριβώς με τα λόγια του ποιητή Γιώργου Σεφέρη από την ομιλία του στην Στοκχόλμη στην απονομή του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας: «Όταν στον δρόμο της Θήβας ο Οιδίπους απάντησε την Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: Ά ν θ ρ ω π ο ς (σ.σ. σε κάθε ερώτημα, για κάθε μας πράξη, η απάντηση είναι μία: Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ!). Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας.»

Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε, σιδηρόφρακτε, άνανδρε, δειλέ δολοφόνε: Ένα είσαι εσύ!»

(*) Αθανάσιος Καρανάσιος, Αθήνα, 11/9/2018

Πολιτικός Μηχανικός

τ. Επιμελητής Πολυτεχνείου του Βερολίνου

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.